I SA/Op 208/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 17 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 13 kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. oraz nadpłatę w tym podatku postanawia : odrzucić skargę Skarżący R. D., zamieszkały w Niemczech (adres: O., E..[...]), wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 13 kwietnia 2012 r. w przedmiocie uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. oraz nadpłatę w tym podatku. W związku z wniesioną skargą zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 czerwca 2012r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł oraz do uzupełnienia braku formalnego tejże skargi przez złożenie pełnomocnictwa do doręczeń w kraju, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia w/w zarządzeń, o czym skarżący został prawidłowo pouczony. Powyższe wezwania doręczone zostały do rąk skarżącego w dniu 27 czerwca 2012 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia ich odbioru. W dniu 12 lipca 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 4 lipca 2012r. zawierające jego oświadczenie o cofnięciu skargi. Jak wynika z akt sprawy skarżący, mimo pouczenia, nie uiścił w zakreślonym mu dwumiesięcznym terminie należnego wpisu, ani też nie uzupełnił braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że (o ile ustawa nie stanowi inaczej), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r. poz. 270 t.j.) – dalej jako: [p.p.s.a.]) Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 2 tego przepisu, jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienia postępowania. W takiej bowiem sytuacji zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 299 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona mająca siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Ponieważ skarga, jako pismo procesowe, czynić powinna zadość wymaganiom przewidzianym dla pism w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 p.p.s.a.), oznacza to, iż brak ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest niewątpliwie brakiem formalnym skargi, którego nieuzupełnienie w terminie skutkuje odrzuceniem skargi. Jak bowiem stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Skoro skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie spełniała wymogów fiskalnych i formalnych określonych w art. 220 § 3 oraz w art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 1 p.p.s.a., należało wezwać skarżącego do uzupełnienia tych braków, przy czym z uwagi na jego zamieszkiwanie za granicą wyznaczony termin wynosił dwa miesiące od dnia otrzymania wezwania. Powyższe pisma Sądu zostały przesłane na adres skarżącego podany w skardze i pod tym adresem doręczone mu w dniu 27 czerwca 2012r., wobec czego zakreślony dwumiesięczny termin na dokonanie tych czynności upłynął w dniu 28 sierpnia 2012r. Pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niezastosowania się do w/w wezwań skarżący w wyznaczonym dwumiesięcznym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi ani nie uiścił wymaganego wpisu. Dawało to podstawę do odrzucenia skargi po myśli art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 299 § 2 p.p.s.a. Wyjaśnić następnie należy, iż wobec nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.), gdyż badanie takie możliwe jest dopiero po uiszczeniu wpisu sądowego (art. 220 § 1 p.p.s.a.) Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić trzeba, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 220 § 2 i 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 299 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.