I SA/Op 217/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu z dnia 22 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy postanawia: umorzyć postępowanie. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowiła decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 22 grudnia 2014 r., nr [...], którą uchylono decyzję tegoż organu z dnia 19 grudnia 2011 r., nr [...] i umorzono postępowanie z tytułu niepłaconych przez S. K. składek na ubezpieczenie społeczne w zakresie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami tych składek (składki osobiste) dotyczących: ← ubezpieczenia społecznego za okres od stycznia 2007 r. do marca 2007 r., od czerwca 2007 r. do czerwca 2009 r. za listopad i grudzień 2009 r. oraz za okres od kwietnia 2010 r. do października 2011 r. w łącznej kwocie 28.913 zł 84 gr, w tym z tytułu składek kwotę 22.915 zł 04 gr, odsetek liczonych na dzień 21 października 2011 r. w wysokości 5.594 zł oraz kosztów upomnienia w wysokości 404 zł 80 gr; ← ubezpieczenia zdrowotnego za okres lutego i marca 2007 r., od sierpnia 2007 r., od czerwca 2009 r., za listopad i grudzień 2009 r. oraz za okres od kwietnia 2010 r. do października 2011 r. w łącznej kwocie 12.171 zł 37 gr, w tym z tytułu składek kwotę 9.586 zł 17 gr, odsetek liczonych na dzień 21 października 2011 r. w wysokości 2.198 zł oraz kosztów upomnienia w wysokości 387 zł 20 gr; ← Funduszu Pracy za okres od września 2007 r. do czerwca 2009 r. za listopad i grudzień 2009 r. oraz za okres od kwietnia 2010 r. do października 2011 r. w łącznej kwocie 2.660 zł 38 gr, w tym z tytułu składek kwotę 1.906 zł 78 gr, odsetek liczonych na dzień 21 października 2011 r. w wysokości 384 zł oraz kosztów upomnienia w wysokości 369 zł 60 gr. Z treścią decyzji nie zgodził się skarżący S. K., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W złożonej skardze podniósł, że organ w sposób niepełny zrealizował wytyczne WSA w Opolu zawarte w wyroku z 22 lipca 2014 r. Zauważył, że akceptuje decyzję uchylającą w całości decyzję ZUS z dnia 19 grudnia 2011 r. oraz umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy w łącznej kwocie 43.741,99 zł. Jego zdaniem, organ dokonał jednak nieprawidłowych wyliczeń dotyczących wysokości umorzonej kwoty, gdyż umorzył także zapłacone składki w łącznej kwocie 6.200 zł (6.000 zł plus 200 zł). Stwierdził, że w związku z powyższym oczekuje od organu, że kwota ta, jak to określił, zostanie "przeniesiona" na późniejsze okresy powstałego po 21 października 2011 r. zadłużenia. Skarżący zauważył także, iż w świetle 3 korzystnych dla niego wyroków WSA w Opolu nie ponosi odpowiedzialności za powstałe później zadłużenie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się wyliczenie stanu zaległości, które uwzględnia nie tylko wszystkie wpłaty dokonane przez skarżącego, ale także zawiera ustalenie okresów, kwot, wyliczenie odsetek i kosztów upomnienia. W świetle powyższego zarzut skargi wydaje się być chybiony. Zaakcentował, że zaskarżoną decyzją dokonano umorzenia składek za okresy, które od daty wydania decyzji z dnia 19 grudnia 2011 r. były niezmienne i których to okresów skarżący nie kwestionował przez całe postępowanie. W piśmie z dnia 20 kwietnia 2015 r. skarżący stwierdził, że co do zasady nie kwestionuje umorzenia postępowania z tytułu nieopłaconych składek. Jednakże wyliczenie kwoty 43.741,99 zł dokonane zostało przez organ. Nie zgadza się na umorzenie wszystkich zaległych kwot przypadających na poszczególne miesiące w 2007 r., 2008 r. i 2009 r. Jego zdaniem, dowodami wpłaty, które dołączone zostały do skargi wykazał opłacenie składek. W piśmie dokonał wyliczenia. Stwierdził także, iż okresy za które umorzono składki nie będą uwzględniane przy ustalaniu prawa do emerytury. Stad też uważa, iż jego skarga jest zasadna. Wskazał także na sytuację, w jakiej się znajduje i fakt korzystania z pomocy społecznej i stwierdził, że organ bez zbędnego formalizmu winien przyjąć fakt, że żyje w ubóstwie, które istnieje także po dacie 22 grudnia 2014 r. W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2015 r. skarżący kwestionował postanowienie ZUS z dnia 8 kwietnia 2015 r. Na żądanie Sądu organ złożył zestawienie zadłużenia skarżącego. Na rozprawie w dniu 30 lipca 2015 r. skarżący oświadczył, że po analizie otrzymanych zestawień cofa skargę. Podał także, iż ma świadomość tego, że cofnięcie skargi spowoduje, że pozostanie w obrocie prawnym zaskarżona decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarżący może w każdym czasie cofnąć skargę, a sąd jest związany jej cofnięciem (art. 60 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze powyższy przepis oraz dokonując zgodnie z jego dyspozycją oceny oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, uznać należało, iż oświadczenie skarżącego wiązało Sąd, bowiem z treści tego oświadczenia nie wynikało, aby złożone zostało ono w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżący może cofnąć skargę w każdym czasie, bowiem to on rozporządza skargą i stąd też wobec stwierdzenia braku przesłanek uniemożliwiających Sądowi uznanie za niedopuszczalne cofnięcie przedmiotowego wniosku, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowanie w sprawie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.