I SA/Op 220/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 19 czerwca 2008r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003r. wobec wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Skarżąca M. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 19 czerwca 2008r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003r. Na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 maja 2009r. skarżącej przyznano prawo pomocy w całości. Okręgowa Rada Adwokacka w Opolu poinformowała, że pełnomocnikiem skarżącej z urzędu wyznaczono adwokat J. S. Sąd wyrokiem z dnia 18 listopada 2009r. skargę oddalił. Zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącej w dniu 15 grudnia 2009r. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono do rąk pełnomocnika na adres jego kancelarii. Skarżąca w dniu 14 stycznia 2010r. poprzez nadanie pisma w urzędzie pocztowym C. 17 wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego własnoręcznie sporządzone i podpisane pismo zatytułowane "zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 listopada 2010r. w przedmiocie oddalenia odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003r." Z treści pisma wynikało, że skarżąca zaskarża wydany w tej sprawie wyrok oraz podnosi zarzuty, co do meritum sprawy. Pismo NSA przekazujące to pismo Sądowi wpłynęło w dniu 25 stycznia 2010r. WSA w Opolu postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010r. odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 lutego 2010r. Skarżąca pismem z dnia 17 marca 2010r. (data wpływu) zwróciła się do Sądu o udzielnie informacji, co do stanu spraw prowadzonych z jej udziałem, wnosząc również o przyznanie prawa pomocy. Przedłożyła także kserokopię pisma otrzymanego od adw. J. S. z dnia 31 grudnia 2009r., która przedstawiła jej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Opolu z dnia 18 listopada 2009r. oraz poinformowała, że odpis tego wyroku został jej doręczony w dniu 15 grudnia 2009r., termin to wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 30 dni i upływa w dniu 14 stycznia 2010r. WSA w Opolu pismem z dnia 22 marca 2010r. wyjaśnił skarżącej stan poszczególnych spraw z jej udziałem, a pismem z dnia 6 kwietnia 2010r. poinformowano skarżącą, że korzysta ona już w tej sprawie z prawa pomocy więc ponowny wniosek jest bezprzedmiotowy. W dniu 24 marca 2010r. skarżąca m.in. do akt tej sprawy złożyła dokumenty dotyczące jej stanu zdrowia, świadczeń z ZUS, deklaracje podatkowe, pisma dotyczące zadłużenia, decyzje ustalające podatek od nieruchomości, wniosek o przyznanie prawa pomocy (PPF) oraz pisma datowane na dzień 19 marca 2010r. W ich treści zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zgłoszony wniosek skarżąca motywowała tym, że jej stan zdrowia nie pozwalał na terminowe dokonywanie czynności procesowych. Podniosła, że ma zaburzenia pamięci, trudności w koncentracji oraz, że jest nieporadna życiowo. Stres wywołany prowadzonymi sprawami, zażywanie leków oraz wiek 78 lat doprowadziły skarżącą – jak podała – do otępienia starczego i uniemożliwiały dochowanie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Podkreślić należy, że czynności procesowe obarczone są terminami. Gdy strona terminu nie dotrzyma, może wnosić o jego przywrócenie. Do warunków przywrócenia terminu należą, dokonanie spóźnionej czynności (art. 87 §4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) [dalej: p.p.s.a.]) złożenie wniosku w terminie 7 dni od ustania przyczyny spóźnienia (art. 87§1 p.p.s.a.) oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 §2 i art. 86 §1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu skarżąca przesłanek tych nie spełniła. Sąd nie dopatrzył się w sprawie przeszkody, która uniemożliwiałaby skarżącej prawidłowe wniesienie skargi kasacyjnej. Sytuacja majątkowa skarżącej została w tej sprawie uwzględniona poprzez przyznanie prawa pomocy w całości tj. zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznanie adwokata. Pełnomocnik adw. J. S. działała imieniem skarżącej do wydania wyroku z dnia 18 listopada 2009r., a także po tej dacie. Pełnomocnik w imieniu skarżącej wystąpiła o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Jak wynika z pisma, przedłożonego przez samą skarżącą, z dnia 31 grudnia 2009r. pełnomocnik - w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej - przedstawiła skarżącej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Opolu z dnia 18 listopada 2009r. oraz poinformowała, że termin do złożenia ewentualnej skargi kasacyjnej upływa w dniu 14 stycznia 2010r. Okoliczność ta ma charakter bezsporny. Skarżąca samodzielnie usiłowała zaskarżyć wspomniany wyrok z dnia 18 listopada 2009r. kierując nań zażalenie bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po jego przekazaniu WSA w Opolu postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010r. odrzucił ten środek jako niedopuszczalny. Postanowienie to zgodnie z art. 67 § 4 p.p.s.a. zostało doręczone do rąk pełnomocnika skarżącej w dniu 10 lutego 2010r. W związku z tym nie można uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca złożyła w 7 dniowym terminie biegnącym od ustania przeszkody (art. 87§1 p.p.s.a.), gdyż pismo skarżącej z dnia 17 marca 2010r. zostało nadane w dniu 15 marca 2010r., a następnie zostało uzupełnione pismem z dnia 24 marca 2010r. nadanym w dniu 23 marca 2010r. Skarżąca nie spełniła także kolejnej przesłanki przywrócenia terminu gdyż wraz z wnioskiem nie dokonała spóźnionej czynności (art. 87 §4 p.p.s.a.). Wyznaczona w sprawie pełnomocnik działająca z urzędu przedstawiła, bowiem opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca jednocześnie nie złożyła skargi kasacyjnej spełniającej wymogi art. 174 i nast. p.p.s.a. tj. sporządzonej przez zawodowego pełnomocnika itd. Również nie zostały uprawdopodobniene okoliczności wskazujące na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca znała warunki wniesienia skargi kasacyjnej w tym m.in. co do jej terminowości. Skarżąca wprawdzie w tym zakresie powołała się na swój stan zdrowia oraz nieporadność, jednak zwrócić należy uwagę, że okoliczności te stały się przyczyną przyznania skarżącej pełnomocnika z urzędu w ramach prawa pomocy. Natomiast wyznaczenie adwokata przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności procesowych tj.: sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi z jednej strony wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z drugiej zaś stanowi o skorzystaniu przez stronę z prawa pomocy przyznanego postanowieniem Sądu. W powyższej sytuacji przyznane prawo pomocy zostało już więc skonsumowane (tak NSA w postanowieniu z dnia I OZ 654/08 z dnia 4 września 2008r.) W związku z tym powyższe okoliczności nie mogą usprawiedliwiać nie złożenia skargi kasacyjnej ze wszystkimi jej wymogami. Na zakończenie Sąd zwraca uwagę, że warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest jednoczesne spełnienie wszystkich wyżej omówionych przesłanek. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.