I SA/Op 223/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącego kwotę 357,00 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący K. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o umorzenie postępowania, w związku z wydaną - w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. - decyzją z dnia 23 marca 2015 r. nr [...], uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i określającą skarżącemu nadpłatę w tym podatku w kwocie 803 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe postępowanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej, albo z rażącym naruszeniem prawa. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę sporządzoną 23 marca 2015 r. wskazał, że skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 54 § 3 P.p.s.a. i uwzględnił ją w całości przez uchylenie zaskarżonej decyzji własnej z dnia 20 stycznia 2015 r. i orzeczenie co do istoty (określenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 803 zł). Ponadto z pisma organu odwoławczego z dnia 5 maja 2015 r. wynika, że decyzja autokontrolna została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 25 marca 2015 r. i nie została zaskarżona odrębną skargą. Tym samym – według organu – wyeliminowano z obiegu prawnego decyzję będącą przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej według kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1 i 2, stało się bezprzedmiotowe. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (tak np. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Tadeusz Woś i inni, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 r. str. 581). Reasumując, jeżeli skutecznym środkiem wzruszenia decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 54 § 3 zdanie 1 P.p.s.a. jest skarga do sądu administracyjnego, a skargi takiej nie wniesiono , to postępowanie sądowe na decyzję z dnia 20 stycznia 2015 r. stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Umorzenie postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. nie pozbawia skarżącego prawa domagania się zwrotu kosztów postępowania od organu. Dlatego w pkt 2 postanowienia zasądzono od organu na rzecz strony koszty postępowania sądowego w kwocie 357 zł, na które składają się: 100 zł wpisu, 240 zł honorarium pełnomocnika i 17 zł opłaty skarbowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2, art. 201 § 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.