I SA/Op 242/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia NSA Gerard Czech Protokolant st. sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 4 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę Postanowieniem z dnia 4 marca 2011r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr, 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr, 229, poz. 1954 ze zm.) -/dalej u.p.e.a./, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 28 stycznia 2011 r. w sprawie zgłoszonych zarzutów. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego Z. L. Podstawą wszczęcia postępowania wobec Z. L. był tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony przez wierzyciela - Wojewodę Opolskiego - obejmujący karę grzywny nałożoną mandatem karnym. W toku postępowania w celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny w dniu 7 października 2010 r. dokonał zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Pismem z dnia 20 października 2010 r. zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Podstawą zgłoszonego zarzutu był błąd co do osoby zobowiązanego oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Pismo zawierające zarzuty zostało skierowane bezpośrednio do wierzyciela, który postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r. przekazał je organowi egzekucyjnemu celem załatwienia zgodnie z właściwością. Kolejnym pismem z dnia 21 listopada 2010 r. zobowiązany uzupełnił zgłoszone zarzuty. Zgodnie z treścią art. 34 u.p.e.a., organ egzekucyjny zwrócił się pisemnie w dniu 8 grudnia 2010r. do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wojewoda Opolski postanowieniem z dnia 23 grudnia 2010 r. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody Opolskiego z dnia 21 stycznia 2011 r. i stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji. Mając na uwadze stanowisko zajęte przez wierzyciela Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu, na podstawie art. 34 § 4 i 5 u.p.e.a., wydał w dniu 28 stycznia 2011 r. postanowienie nr [...] uznające wniesione zarzuty za bezzasadne. W uzasadnieniu organ podniósł, iż wierzyciel, zweryfikował dane dotyczące tożsamości osoby zobowiązanej i jej miejsca zamieszkania w oparciu o zamieszczony w mandacie karnym jak i w tytule wykonawczym numer PESEL, który jednoznacznie identyfikuje osobę zobowiązanego i pozwala w sposób niewątpliwy ustalić jego tożsamość. Z tych względów organ nie podzielił zarzutów podniesionych przez zobowiązanego odnośnie niezgodności danych dotyczących adresu zamieszkania w tytule wykonawczym i w mandacie karnym. Organ egzekucyjny nie podzielił również zarzutów dotyczących wadliwości wystawionego tytułu wykonawczego i odwołując się do stanowiska wierzyciela wskazał, że tytuł spełniał wymogi określone w art.27 u.p.e.a., był wystawiony według określonego wzoru, a doręczenie tytułu mogło nastąpić do rąk zobowiązanego, który w takiej sytuacji powinien ten fakt potwierdzić stosownym podpisem w części H tytułu lub doręczenie mogło nastąpić poprzez pocztę, a wówczas odbiór powinien być potwierdzony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Z tych względów organ egzekucyjny, podzielając stanowisko Wierzyciela, uznał, iż nieuzasadniony jest zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, jak również brak jest podstaw do uznania, że wystawiony tytuł wykonawczy nie spełnił wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. L. wskazał, że zostało ono wydane przedwcześnie, ponieważ postanowienie Wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego nie było prawomocne. Zdaniem strony termin zaskarżenia postanowienia wierzyciela z dnia 21.01.2011 r. upływał dopiero 28 lutego 2011 r., a nawet później z uwagi na fakt, iż postanowienie to było niekompletne. Rozpatrując wniesione zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 - 5 u.p.e.a, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Dyrektor podkreślił, że odnośnie zarzutu dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego wypowiedział się wierzyciel – Wojewoda Opolski - uznając ten zarzut za niezasadny, a organ egzekucyjny był tym stanowiskiem związany. Zatem odwołując się do tego stanowiska Dyrektor wskazał, że w sprawie nie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego, bowiem środek egzekucyjny skierowano do osoby, na którą nałożono w drodze mandatu karnego grzywnę. Tożsamość tej osoby zweryfikowano w oparciu o numer PESEL, stąd rozbieżności w adresach zamieszkania nie były przeszkodą w prowadzeniu egzekucji, która została skierowana do właściwej osoby i dotyczyła Z. L., czego w zasadzie zobowiązany nie kwestionował. Odnosząc się z kolei do zarzutu wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a, organ wyjaśnił, iż odpis tytułu wykonawczego może być doręczony w dwojaki sposób: po pierwsze może być doręczony zobowiązanemu osobiście przez egzekutora (w przypadku dokonania pierwszej czynności egzekucyjnej w stosunku do zobowiązanego w jego obecności). Wówczas w części H druku tytułu wykonawczego zobowiązany potwierdza fakt otrzymania odpisu tytułu wykonawczego. Po drugie odpis tytułu wykonawczego może być przesłany pocztą (w przypadku, gdy pierwsza czynność egzekucyjna polega na zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego przysługującego zobowiązanemu w stosunku do dłużnika zajętej wierzytelności). Wówczas zobowiązany potwierdza doręczenie przesyłki zawierającej odpis tytułu wykonawczego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Jednocześnie Dyrektor podkreślił, że żaden przepis ustawy egzekucyjnej nie wskazuje, aby to tylko wierzyciel był zobligowany do przesłania zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, a organ egzekucyjny mógłby to czynić tytko wyjątkowo w sytuacjach przewidzianych przepisami prawa i w uzasadnionych okolicznościach. Zgodnie z art. 32 u.p.e.a., organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony. Jak wynikało z akt sprawy, tytuł wykonawczy o nr [...] został doręczony za pośrednictwem poczty i Z. L. odebrał go w dniu 14 października 2010 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego. Zobowiązany własnoręcznie pokwitował odbiór na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W konsekwencji organ uznał, iż tytuł wykonawczy o nr [...] spełniał wszystkie wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. i został sporządzony według obowiązującego wzoru. Organ nie podzielił również poglądu zawartego w zażaleniu, a dotyczącego przedwczesnego wydania postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wskazał, iż postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 21 stycznia 2011r., którym utrzymano w mocy wcześniejsze postanowienie tego organu z dnia 23 grudnia 2010 r. było ostateczne w administracyjnym toku instancji, bowiem nie przysługiwał na nie żaden środek zaskarżenia. Rozstrzygnięcie to mogło być zaskarżone do sądu administracyjnego z powodu jego niezgodności z prawem, jednak wówczas zostałoby objęte kontrolą sądową, a nie administracyjnym tokiem instancji. W skardze na powyższe postanowienie Z. L. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż tytuł wykonawczy był kompletny, gdyż brakowało kart oznaczonych numerami 3/6, 4/6, 5/6 i 6/6. Ponadto, według skarżącego, tytuł nie został sporządzony na obowiązującym formularzu, według wzoru ustalonego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22.11.2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zastosowanie nieodpowiedniego formularza, jak stwierdził skarżący, było przyczyną błędów formalnych, szczególnie w zakresie wypełnienia części H tytułu, której to części prawidłowy formularz tytułu wykonawczego w ogóle nie posiada. Skarżący stoi na stanowisku, iż w sprawie należało zwrócić wierzycielowi tytuł wykonawczy, gdyż będący podstawą jego wystawienia mandat karny nie zawierał obowiązkowych elementów, takich jak: data jego wystawienia, brak kwalifikacji prawnej popełnionego wykroczenia i inne błędy formalne. Skarżący wskazał także na rozbieżność w adresie zamieszkania istniejącą w mandacie karnym, a wystawionym na jego podstawie tytule wykonawczym, która to wada nie została zakwestionowana przez organ egzekucyjny. Skarżący stwierdził, iż nie można akceptować w tym zakresie oświadczenia organu egzekucyjnego, że dysponował aktualnym adresem skarżącego i postanowił prowadzić postępowanie egzekucyjne bez konieczności dokonywania zwrotu tytułu wierzycielowi. Nadto skarżący podniósł zarzut, iż wszczęcie egzekucji nastąpiło przed doręczeniem mu odpisu tytułu wykonawczego. W ocenie skarżącego treść art. 32 u.p.e.a. nie upoważnia wcale organu do wszczynania czynności egzekucyjnych (zajęcia prawa majątkowego) przed otrzymaniem tytułu wykonawczego przez zobowiązanego. Skarżący podtrzymał również stanowisko o przedwczesnym wydaniu postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, z uwagi na brak prawomocności postanowienia zawierającego stanowisko Wierzyciela. Wskazał, iż postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 21.01.2011 r. ze względów proceduralnych nie ma jeszcze mocy wiążącej, bowiem w doręczonym mu egzemplarzu brak jest kilku wierszy i nie można je uznać za kompletne. Na poparcie tych argumentów do skargi załączono postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 8 lutego 2011 r. o sprostowaniu na żądanie strony błędu pisarskiego w postanowieniu tego organu z dnia 21 stycznia 2011 r. dotyczącego uznania zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione. Skarżący zakwestionował również zasadność przekazania przez wierzyciela do organu egzekucyjnego jego pisma z dnia 20 października 2010 r. Jak wskazał, w piśmie tym napisano wprawdzie, iż zawiera zarzuty w stosunku do postępowania egzekucyjnego, jednakże złożono je w celu zabezpieczenia terminu wniesienia środka zaskarżenia. Ewentualne przekazanie właściwemu adresatowi mogło nastąpić, zdaniem skarżącego, dopiero po uzupełnieniu tego pisma. Nadto skarżący stwierdził, iż właściwym do załatwienia sprawy był Wojewoda Opolski. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Dyrektor podtrzymał pogląd, iż organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela nie miał umocowania prawnego do uznania zarzutu z art. 33 pkt 4 u.p.e.a. za uzasadniony. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż prawidłowo doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego. Wbrew twierdzeniu Skarżącego przepisy ustawy egzekucyjnej dopuszczają możliwość wykonania czynności egzekucyjnej przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu. Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Organ podkreślił, iż wbrew zarzutom skargi, postępowanie egzekucyjne toczyło się na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na obowiązującym formularzu. W aktach sprawy znajduje się egzemplarz tytułu jednopozycyjnego, stosowanego w egzekucji należności pieniężnych. Zawiera on część H –potwierdzenie odbioru. Z. L. otrzymał egzemplarz przeznaczony dla zobowiązanego, bez stron od nr 3/6 do 6/6, co zarzuca skarżący. Organ wyjaśnił, iż skarżący nie mógł tych stron otrzymać, gdyż strony 3/6 i 4/6 są przeznaczone dla organu egzekucyjnego, a strony 5/6 i 6/6 są dołączane do tytułu wykonawczego wyłącznie wówczas, gdy zobowiązanym jest małżeństwo lub spółka nieposiadająca osobowości prawnej. Organ podtrzymał również stanowisko, iż postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 21 stycznia 2011 r. było ostateczne w administracyjnym toku instancji, a postanowienie o sprostowaniu błędu pisarskiego nie pozbawiło tego rozstrzygnięcia przymiotu ostateczności. W dodatkowych pismach procesowych z dnia 23 i 24 maja 2011 r. skarżący odniósł się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że postanowienie o sprostowaniu błędu pisarskiego nie pozbawia przymiotu ostateczności postanowienia wierzyciela z dnia 21 stycznia 2011 r. Uważa, iż za ostateczne należy traktować tylko akty, które spełniają wszystkie wymogi zgodne z zasadami ustalonymi w Kpa. Zatem jako spełnione pod względem formalnym należało traktować oba postanowienia Wojewody Opolskiego, czyli łącznie z postanowieniem o sprostowaniu błędu pisarskiego. Dodatkowo skarżący załączył kopię postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 kwietnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Opolskiego w sprawie sprostowania błędu pisarskiego. Zdaniem skarżącego z postanowienia tego, które zostało mu doręczone w dniu 16 kwietnia 2011 r., wynika, iż jest ono ostateczne w administracyjnym toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) /dalej: P.p.s.a./. W myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granicę rozpoznania niniejszej sprawy wyznacza przedmiot zaskarżenia, którym w niniejszej sprawie są zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Badanie Sądu w zakresie legalności zaskarżonego postanowienia ogranicza się więc wyłącznie do zakresu tego incydentalnego postępowania. Oceniając zaskarżone postanowienie przez pryzmat wskazanych przesłanek Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Rozpatrywana sprawa dotyczy zarzutów wniesionych przez skarżącego w toku prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego, a zaskarżonym aktem jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu wydane w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu uwzględniające stanowisko wierzyciela w zakresie tychże zarzutów. Stosownie do art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Pismem z dnia 20 października 2010 r. zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Podstawą zgłoszonego zarzutu był błąd co do osoby zobowiązanego oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Pismo zawierające zarzuty zostało skierowane bezpośrednio do wierzyciela, który postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 r. przekazał je organowi egzekucyjnemu celem załatwienia zgodnie z właściwością. Kolejnym pismem z dnia 21 listopada 2010 r. zobowiązany uzupełnił zgłoszone zarzuty. Postępowanie w powyższym zakresie toczyło się zatem w trybie określonym w art. 34 § 1 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Regułą wynikającą z powyższego przepisu jest obowiązek udzielenia przez wierzyciela merytorycznej wypowiedzi odnośnie podnoszonych przez zobowiązanego okoliczności i opartych na nich zarzutów. To właśnie wierzyciel jest przecież najlepiej zorientowany w dotychczasowym przebiegu sprawy i to on ma najczęściej odpowiednią wiedzę pozwalającą na właściwą ocenę i wyjaśnienie organowi egzekucyjnemu kwestii materialnoprawnych związanych ze zgłoszonymi zarzutami. Zgodnie z art. 33 pkt 4 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji może być błąd co do osoby zobowiązanego. Jak wskazuje piśmiennictwo, o takim błędzie można mówić wówczas, gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek, co zostaje ujawnione poprzez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi podmiotu, ujętymi w orzeczeniu lub innym dokumencie stanowiącym podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Nadto, błąd taki może mieć miejsce wówczas, gdy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2003, str. 130-131). W kontrolowanej sprawie skarżący takich okoliczności nie podnosił, a jedynie wskazywał, że inny adres zamieszkania wskazano w wystawionym tytule wykonawczym, a inny w mandacie karnym. Zatem prawidłowo wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, że wierzyciel zajął stanowisko odnośnie zarzutu dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego i uznał ten zarzut za niezasadny, wobec czego organ egzekucyjny był tym stanowiskiem związany. Wierzyciel wskazał, że tożsamość zobowiązanego zweryfikowano w oparciu o numer PESEL, stąd rozbieżności w adresach zamieszkania nie były przeszkodą w prowadzeniu egzekucji, która została skierowana do właściwej osoby i dotyczyła Z. L. Stanowisko w kwestii jednoznacznego wskazania zobowiązanego na podstawie numeru PESEL zostało podzielone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 05.10.2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1272/08 oraz potwierdzającym ten wyrok wyroku NSA z dnia 17.02.2010 II GSK 376/09. W wyrokach tych stwierdzono, iż numer PESEL jest przypisany do konkretnej osoby i w sposób niewątpliwy pozwala ustalić jej tożsamość. Również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r. V SA/Wa 914/09, stwierdzono, że podanie nieaktualnego adresu w tytule wykonawczym nie wypełnia podstawy do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej określonego w art. 33 pkt 4 u.p.e.a. Z faktu związania stanowiskiem wierzyciela przez organ egzekucyjny, wynikał obowiązek uwzględnienia przez ten organ stanowiska wierzyciela, które zostało wyrażone w ostatecznym postanowieniu Wojewody Opolskiego z dnia 21 stycznia 2011r. r. Organ egzekucyjny, będąc tym stanowiskiem związany, prawidłowo uznał więc zgłoszony zarzut za nieuzasadniony. Za całkowicie chybiony należy także uznać zarzut dotyczący przedwczesnego wydania postanowienia przez organ egzekucyjny w przedmiocie zarzutów. Stosownie do art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela. Przywołany przepis wskazuje na wymóg ostateczności (a nie – prawomocności) tego postanowienia, zatem zasadnie wydano postanowienie bez oczekiwania na upływ terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zaznaczyć przy tym należy, iż przymiot ostateczności mają te rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie (zażalenie) w administracyjnym toku instancji. Na postanowienie wierzyciela w przedmiocie stanowiska co do tych zarzutów przysługuje zażalenie, lub jak w niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie bowiem z art. 17 § 1a u.p.e.a. do zażaleń na postanowienia w sprawie stanowiska wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a. W myśl tego przepisu od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Postanowienie wydane przez Wojewodę Opolskiego w dniu 21 stycznia 2011 r. było ostateczne w toku instancji, gdyż w administracyjnym toku instancji nie przysługiwał na nie środek zaskarżenia, jako że wydane zostało na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 17 § 1a u.p.e.a. Bez znaczenia dla oceny tej kwestii są także dalsze działania organów dotyczące sprostowania błędów czy omyłek wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się z kolei do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a, stanowisko Dyrektora w tej kwestii także należy uznać za prawidłowe. Wystawiony tytuł spełniał wymogi określone w tym przepisie i był wystawiony według obowiązującego wzoru. Organ prawidłowo wskazał, iż odpis tytułu wykonawczego może być doręczony w dwojaki sposób: po pierwsze może być doręczony zobowiązanemu osobiście przez egzekutora (w przypadku dokonania pierwszej czynności egzekucyjnej w stosunku do zobowiązanego w jego obecności). Wówczas w części H druku tytułu wykonawczego zobowiązany potwierdza fakt otrzymania odpisu tytułu wykonawczego. Po drugie odpis tytułu wykonawczego może być przesłany pocztą (w przypadku, gdy pierwsza czynność egzekucyjna polega na zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego przysługującego zobowiązanemu w stosunku do dłużnika zajętej wierzytelności). Wówczas zobowiązany potwierdza doręczenie przesyłki zawierającej odpis tytułu wykonawczego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Jednocześnie Zgodnie z art. 32 u.p.e.a., organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony. Z powyższego wynika, iż odpis tytułu może być doręczony zobowiązanemu przez egzekutora w przypadku dokonania pierwszej czynności egzekucyjnej wobec zobowiązanego (jego mienia) w jego obecności lub może być przesłany pocztą, jeśli pierwsza czynność egzekucyjna polega na zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego przysługującego zobowiązanemu do dłużnika zajętej wierzytelności (por. P. Przybysz, op. cit., str. 125). Jak wynikało z akt sprawy, tytuł wykonawczy o nr 50776/2010 został doręczony za pośrednictwem poczty i Z. L. odebrał go w dniu 14 października 2010 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego. Zobowiązany własnoręcznie pokwitował odbiór na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wobec powyższego za chybione należy także uznać twierdzenia skarżącego są o obowiązku przesłania mu tytułu wykonawczego przez wierzyciela jeszcze przed skierowaniem tego tytułu do organu egzekucyjnego. Także za bezpodstawne należy uznać zarzuty dotyczące wadliwości tytułu wykonawczego z uwagi na braki, którymi dotknięty był mandat karny, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w materiale dowodowym. Wystawiony tytuł wykonawczy zawierał wszystkie niezbędne elementy, w tym wskazywał treść obowiązku podlegającego egzekucji, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny. W świetle przedstawionych rozważań zarzuty skargi należało ocenić jako bezzasadne a zaskarżone postanowienie jako nienaruszające prawa, co skutkować musiało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.