I SA/Op 25/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. umorzyć postępowanie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącego K. K. kwotę 2415 zł (dwa tysiące czterysta piętnaście zł) tytułem kosztów postępowania sądowego Skarżący K. K., działając poprzez ustanowionego pełnomocnika, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia [...] Nr [...], na podstawie której określono w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc marzec 2005 r. w kwocie 15.000 zł do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w terminie 180 dni od dnia złożenia rozliczenia. Decyzją z dnia 24 stycznia 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu uwzględnił w całości skargę i uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzył postępowanie. Powołując się na to rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 1 lutego 2006 r., które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 3 lutego 2006 r., poinformował Sąd o odstąpieniu "od rozpatrzenia powyższej sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W myśł art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu skorzystał z tej możliwości i uwzględniając skargę w całości uchylił decyzje obu instancji oraz umorzył postępowanie. Zatem mamy do czynienia z sytuacją gdy przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, gdyż w wyniku uprawnień autokontrolnych zaskarżona decyzja i poprzedzajaca ją decyzja zostały pozbawione bytu prawnego, a zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 wskazanej ustawy, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Postanowienie takie na mocy art. 161 § 2 cytowanej ustawy może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższych ustaleń zasadnym było wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy. W myśl art. 201 § 1 w związku z art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tejże ustawy, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Ponieważ skarżący korzystał z pomocy doradcy podatkowego, a wpisu od skargi nie uiścił, poniesione przez niego koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw zamykają się w kosztach wynagrodzenia doradcy podatkowego w wysokości 2400 zł. Koszty te ustalono w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075). Dodatkowo przy wyliczeniu kosztów uwzględniono koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 15 zł.