I SA/Op 253/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A Spółki z o.o. w likwidacji w [...] na postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 maja 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w likwidacji w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia 22 marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2010 r. i za IV kwartał 2010 r. postanawia odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - /dalej ppsa/, odrzucił skargę A Spółki z o.o. w likwidacji w [...] (dalej jako strona, skarżąca, Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 22 marca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2010 r., z uwagi na nieuzupełnienie, mimo wezwania, braków formalnych i fiskalnych skargi. Rozpatrując następnie wniosek Spółki o przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi, tut. Sąd uznał, że nie uprawdopodobniła ona braku winy w uchybieniu terminu i postanowieniem z dnia 29 września 2016 r. odmówił jego przywrócenia. Składając zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca jednocześnie zwróciła się na druku PPPr o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z 29 listopada 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Po rozpatrzeniu sprzeciwu na ww. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. W związku z prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 stycznia 2017 r. została ona wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 7 lutego 2017 r. W reakcji na powyższe skarżąca, wnioskiem złożonym w dniu 15 lutego 2017 r., ponownie zwróciła się o zwolnienie jej z kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 29 września 2016 r. o odmowie przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Orzeczenie to zostało zaskarżone przez skarżącą zażaleniem nadanym 19 kwietnia 2017 r. Natomiast wniosek strony o zwolnienie z kosztów sądowych z 15 lutego 2017 r. został rozpatrzony przez referendarza sądowego, który postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis postanowienia doręczony został prawidłowo na wskazany w skardze adres do doręczeń, do rąk likwidatora – T. S., w dniu 30 maja 2017 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (k. 163 akt sądowych). Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 7 czerwca 2017 r. skarżąca wniosła sprzeciw na powyższe postanowienie referendarza z 8 maja 2017 r., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. art. 259 § 1 ppsa, od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (co zgodnie z punktem 7 obejmuje wydawane postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Z kolei w myśl § 2 tego przepisu, sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie wskazany w art. 259 § 1 ppsa termin dla złożenia sprzeciwu nie został zachowany. Jak bowiem wynika z akt sprawy, odpis postanowienia z 8 maja 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 30 maja 2017 r. Oznacza to, że siedmiodniowy termin do zaskarżenia tego postanowienia rozpoczął bieg 31 maja 2017 r. i upłynął w dniu 6 czerwca 2017 r. Tymczasem przesyłka zawierająca sprzeciw skarżącej została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 7 czerwca 2017 r. (co potwierdza pieczęć pocztowa na kopercie znajdującej się w aktach sądowych, k. 168), czyli w dniu następnym po terminie zakreślonym dla dokonania tej czynności. Z przedstawionych powyżej przyczyn faktycznych i prawnych sprzeciw, jako wniesiony po upływie ustawowego terminu należało odrzucić, na podstawie art. 259 § 2 ppsa.