I SA/Op 257/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ś. i S. Ś. przeciwko Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Opolu w przedmiocie odszkodowania i naruszenia dóbr osobistych postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 5 lipca 2017 r., wydanym na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej też: [P.p.s.a.] i § 27 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 14 Prezesa NSA z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych wyłączono ze sprawy E. i S. Ś. (dalej określani też jako: strona, skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 17 marca 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r., zadekretowanej pod sygnaturą akt I SA/Op 33/17, sprawę ze skargi skarżących przeciwko Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu o odszkodowanie i naruszenie dóbr osobistych, zarejestrowaną pod sygnaturą akt I SA/Op 257/17. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Op 257/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę, z tym uzasadnieniem, że skarga w przedmiocie zasądzenia odszkodowania i naruszenia dóbr osobistych nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie do wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącym w dniu 22 sierpnia 2017 r. (vide: uzasadnienie postanowienia z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt I SA/Op 257/17). W dniu 22 września 2017 r. skarżący, działając przez pełnomocnika oznaczonego w skardze kasacyjnej jako doradca podatkowy Z. F., wnieśli skargę kasacyjną. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 października 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżących do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez m.in. złożenie pełnomocnictwa do sporządzenia skargi kasacyjnej, ewentualnie do wniesienia skargi kasacyjnej i do reprezentowania strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu kasacyjnym oraz nadesłania uwierzytelnionego odpisu skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 12 października 2017 r. Pismem datowanym na ten sam dzień, w odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżących nadesłał brakujący egzemplarz skargi kasacyjnej wraz kserokopią pełnomocnictwa i dowodem opłaty skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 P.p.s.a.). Nadto, w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona jedynie przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami może zostać sporządzona również przez doradcę podatkowego (art. 175 § 3 pkt 1 P.p.s.a.). Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna, poza wymaganiami, o których mowa w art. 176 § 1, powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony. Jak stanowi art. 46 § 3 P.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny, podlegający usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga kasacyjna, niewykonanie w terminie wezwania do usunięcia braków formalnych tejże skargi, obliguje sąd do jej odrzucenia. W myśl art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła. Przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Uprawnionymi do sporządzenia skargi kasacyjnej są wyłącznie podmioty wymienione w art. 175 § 1 – 3 P.p.s.a., natomiast sporządzenie skargi kasacyjnej z zachowaniem określonych w ww. przepisach wymogów jest warunkiem koniecznym dopuszczalności tego środka zaskarżenia. Sądy administracyjne z urzędu są bowiem zobowiązane do badania, czy ww. wymogi zostały zachowane. Przy czym żadne szczególne okoliczności nie uprawniają do jakichkolwiek odstępstw w tym zakresie. Sąd zauważa jednocześnie, że wbrew adnotacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji doręczenie odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem z dnia 31 lipca 2017 r. nastąpiło z dniem 22 sierpnia 2017 r. Z akt sądowych wynika, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób określony w art. 65 - 72 przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej [...]. Adnotację tę opatrzono datą 8 sierpnia 2017 r. Wobec niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, pismo awizowano powtórnie w dniu 16 sierpnia 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 24-25 akt sądowych i wydruk ze strony Poczty Polskiej S.A. – śledzenie przesyłek Tracking) oraz regulacji art. 73 § 1, 3 i 4 P.p.s.a. Do dnia 22 sierpnia 2017 r. skarżący nie podjęli przesyłki. Z kolei wydanie obu przesyłek przez pocztę w dniu 24 sierpnia 2017 r., czyli w 16 dniu od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy uznać należało za nieprawidłowe. Wobec powyższego, termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął swój bieg w dniu 23 sierpnia 2017 r., a upłynął w dniu 21 września 2017 r. Tymczasem skarga kasacyjna skarżących reprezentowanych przez doradcę podatkowego została wniesiona w dniu 22 września 2017 r. (k. 59 akt sądowych). W tej sytuacji, uznać należało, że skarga kasacyjna złożona została po terminie. Ponadto w niniejszej sprawie skarga kasacyjna dotycząca m. in. zaskarżonego w sprawie postanowienia Sądu z dnia 31 lipca 2017 r. została wniesiona i podpisana przez doradcę podatkowego Z. F. W wyniku badania złożonej przez skarżących skargi kasacyjnej Sąd dostrzegł ponadto brak formalny uniemożliwiający nadanie jej biegu, tj. brak pełnomocnictwa, z którego w sposób niewątpliwy wynikałoby, że doradca podatkowy, który w imieniu skarżących sporządził skargę kasacyjną, jest umocowany do dokonania tej czynności. Mając na uwadze powyższe, zarządzeniem z dnia 3 października 2017 r. wezwano wymienionego doradcę podatkowego do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do sporządzenia skargi kasacyjnej, w tym do reprezentowania skarżących w postępowaniu kasacyjnym, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 12 października 2017 r., stanowiącym uzupełnienie braków formalnych skargi pełnomocnik przedłożył jako załącznik pełnomocnictwo wraz z brakującym odpisem egzemplarza skargi kasacyjnej, jednakże znajdujący się dokument pełnomocnictwa w swej treści dotyczył upoważnienia doradcy podatkowego do reprezentowania stron w innej sprawie sądowej, tj. pełnomocnictwa które mocowało do sprawy o sygn. akt I SA/Op 33/17, a nie I SA/Op 257/17. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie ma wątpliwości, że złożenie pełnomocnictwa do innej sprawy sądowej lub administracyjnej nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 P.p.s.a. W takiej bowiem sytuacji strona obowiązana jest uzupełnić ten brak formalny skargi i złożyć jego pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Istotą regulacji zawartej w przepisie art. 46 § 3 P.p.s.a. jest bowiem nałożenie na pełnomocnika obowiązku udokumentowania przed sądem swojego umocowania do działania w imieniu strony skarżącej. Dokument pełnomocnictwa potwierdza oświadczenie (wolę) mocodawcy, która stanowi podstawę więzi istniejącej między nim, a jego pełnomocnikiem. W świetle nadesłanego natomiast pełnomocnictwa doradca podatkowy Z. F. został umocowany przez skarżących do wniesienia i popierania skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Opolu z dnia 28 czerwca 2017 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Op 33/17 w zakresie podatku od nieruchomości za 2006 r. Pomimo prawidłowo skierowanego wezwania, pełnomocnik nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania ale także jego nieprawidłowe, czy też niepełne wykonanie. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna dotknięta była brakiem formalnym, który to brak został precyzyjnie określony w treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, jako brak pełnomocnictwa obejmującego swym zakresem umocowanie do wniesienia skargi kasacyjnej i reprezentowania skarżących przed NSA. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 176 § 2 i art. 46 § 3 P.p.s.a. oraz art. 177 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.