I SA/Op 259/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 30 stycznia 2026 r., nr FWO.330-1.1.2026AS w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia postanawia odrzucić skargę. K. S. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 30 stycznia 2026 r., nr FWO.330-1.1.2026AS, w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia. Skargę złożyła i podpisała radca prawny A. P., która nie złożyła jednak do sprawy pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia z dnia 23 marca 2026 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przez złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 7 kwietnia 2026 r., co potwierdza pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (k-22 akt). W terminie zakreślonym do dokonania żądanej przez Sąd czynności, pełnomocnik przy piśmie z 14 kwietnia 2026 r. (nadanym w tym samym dniu, por. koperta, k-25 akt) nadesłała skan pisma z dnia 6 marca 2026 r., zawierającego PESEL, dane adresowe skarżącego i jego podpis. Pismo to nazwane zostało pełnomocnictwo, a w jego treści podano, że skarżący niniejszym udziela radcy prawnemu A. P. ([...]) z K. sp. p. ul. [...] [...] R. pełnomocnictwa do reprezentowania przed sądami administracyjnymi. Na pełnomocnictwie brak jest dodatkowych adnotacji, w tym poświadczających za zgodność z oryginałem tego dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 § 1 p.p.s.a.), zawierać pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.), a ponadto określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Do skargi należy także dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.), a na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę. Jak słusznie wskazał w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny - dalej zwany NSA, na gruncie przepisów o postępowaniu sądwoadministracyjnym w myśl art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W przepisie tym chodzi przy tym o "pełnomocnictwo" rozumiane jako dokument. Niewywiązanie się przez pełnomocnika z powyższego obowiązku stanowi istotny brak formalny pisma procesowego, podlegający usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (w przypadku skargi oraz zażalenia — pod rygorem ich odrzucenia). W świetle powyższych rozważań, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnione jest zatem twierdzenie, że brak udokumentowania we właściwej formie istnienia stosunku pełnomocnictwa nie jest równoznaczny z nieistnieniem takiego stosunku pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem. Stanowi natomiast o niemożności nadania dalszego biegu pismu procesowemu wniesionemu przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy (tak postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt I FZ 357/23, dostępne w dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej NSA - dalej zwanej jako CBOSA). W niniejszej sprawie brak formalny skargi nie został uzupełniony zgodnie z wymogami określonymi w zarządzeniu z 23 marca 2026 r., bowiem pełnomocnik skarżącego nadesłał jedynie skan pełnomocnictwa nie zawierający pieczęci "za zgodność z oryginałem", miejscowości oraz daty sporządzenia poświadczenia pełnomocnictwa, ani podpisu radcy prawnego. Nie złożono zatem prawidłowo uwierzytelnionej kserokopii pełnomocnictwa i tym samym nie uzupełniono skutecznie braku formalnego skargi. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 499 ze zm.), radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 30 listopada 2011 r. wskazał, że ww. opisany sposób sporządzania przez radcę prawnego poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem, ma zastosowanie również do uwierzytelniania odpisu pełnomocnictwa (uchwała SN z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt III CZP 70/11, OSNC 2012, nr 6, poz. 73). Niespełnienie któregokolwiek z określonych w tym przepisie wymagań sprawia, że poświadczenie nie ma ustawowo wymaganych cech, wobec czego nie jest wierzytelne (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1116/23, dostępne w CBOSA). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w podjętej w dniu 2 lutego 2026 r. uchwale siedmiu sędziów NSA, sygn. akt III OPS 2/25. W uchwale tej NSA stwierdził, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 p.p.s.a. NSA stwierdził, że zaniechanie wykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie do akt pełnomocnictwa, będzie rodziło ten sam skutek w stosunku do strony. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu (dostępna w CBOSA). Z podanych względów, Sąd zobowiązany był odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co orzekł jak w sentencji postanowienia.