I SA/Op 266/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kuczyńska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zlecenia przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2004-2006 postanawia: odrzucić skargę. Skarżący M. W. zastępowany przez pełnomocnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] dotyczące zlecenia Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2004-2006. Wnosząc o jego uchylnie, zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 233 §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) [dalej: O.p.] poprzez wydanie postanowienia w trybie art. 229 O.p. podczas gdy – w jego ocenie – organ zobowiązany był, na mocy art. 233 §2 O.p., wydać decyzję; art. 229 O.p. poprzez rażące przekroczenie uprawnień wynikających z tego przepisu; art. 122 O.p. poprzez złamanie zasady prawdy obiektywnej; art. 121 §1 O.p. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych; art. 125 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą szybkości i zupełności postępowania i art. 120 O.p. poprzez złamanie zasady praworządności. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z tego względu, że zaskarżone postanowienie ani nie kończy postępowania w sprawie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, tylko załatwia kwestię w zakresie postępowania dowodowego, stąd nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej P.p.s.a.] kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) (1) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) (2) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. a także zgodnie § 3 sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W związku z powyższym uznać należało, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu dotyczące zlecenia Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 229 Op., nie spełnia żadnego z wymogów przewidzianych w przepisie wyżej przywołanym, a zatem nie może być przedmiotem skutecznie wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Postanowienie wydawane w toku postępowania podatkowego zgodnie z art. 236 §1 O.p. są zaskarżalne gdy ustawa tak stanowi. Przepis art. 299 O.p., na podstawie którego zostało wydane zaskarżone postanowienie, nie przewiduje możliwości wniesienia środka w postaci zażalenia. Stronie niezadowolonej z wydanego w toku postępowania aktu, służy środek w postaci wniesienia uwag i wątpliwości w odwołaniu od decyzji a to zgodnie z art. 237 Op. Tym sposobem ustawodawca nie pozbawił strony postępowania możliwości zaskarżenia postanowienia, na które nie można wnieść zażalenia. Postanowienie będące przedmiotem niniejszego postępowania nie należy do katalogu aktów, które mogą być przedmiotem samoistnej skargi, a które są wymienione w cytowanym w art. 3 §2 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania w administracyjnym toku instancji, nie załatwia też sprawy co do istoty, a jedynie rozstrzyga o kwestii uzupełnienia dowodów w sprawie. W związku z tym, wobec niedopuszczalności skargi na to postanowienie, zgodnie z art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a, podlega ona odrzuceniu.