I SA/Op 271/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. B. od zarządzenia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 17 września 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 18 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku pod towarów i usług zobowiązania podatkowego za wrzesień, październik, listopada i grudzień 2013 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 17 września 2018 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, po rozpoznaniu wniosku M. B. (dalej: skarżący, strona, podatnik) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, pozostawił wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z zawartym w skardze wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, doręczono mu egzemplarz takiego formularza (PPF), wzywając równocześnie do jego wypełnienia i złożenia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przypadku nieuzupełnienia tego braku w wyznaczonym terminie. Wezwanie to zostało uznane za doręczone stronie z dniem 30 sierpnia 2018 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "P.p.s.a.", a zatem z upływem czternastodniowego terminu liczonego od dnia pierwszego awizo (16 sierpnia 2018 r.). Jak bowiem wynikało z adnotacji doręczyciela i placówki Poczty Polskiej, za pośrednictwem której doręczano przesyłkę, zawartych na zwrotnym poświadczeniu odbioru i kopercie zawierającej przesyłkę, z powodu nieobecności adresata w mieszkaniu nie została mu ona doręczona. Wobec tego pismo pozostawiono do odbioru we wskazanej palcówce pocztowej, a zawiadomienie o możliwości jego odbioru, w terminie 14 dni licząc od dnia pierwszej awizacji, umieszczono w skrzynce oddawczej adresata w dniu 16 sierpnia 2018 r. Drugie awizo pozostawiono w dniu 24 sierpnia 2018 r. Do dnia 30 sierpnia 2018 r. wniosek na wymaganym druku nie został złożony. W tym stanie sprawy, ponieważ termin do złożenia wniosku na urzędowym formularzu upłynął bezskutecznie z dniem 6 września 2018 r, na podstawie art. 252 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy zawarty w skardze referendarz pozostawił bez rozpoznania. We wniesionym na to zarządzenie sprzeciwie skarżący podniósł, że w dniach wskazanych w uzasadnieniu zarządzenia nie przebywał pod wskazanym w wezwaniu adresem, który jest jedynie jego adresem korespondencyjnym, gdyż stałego meldunku nie posiada. Nikogo też nie upoważnił do odbioru listów poleconych w placówce Poczty Polskiej a ponadto nie przypuszczał, że odpowiedź (z Sądu) przyjdzie w tak szybkim terminie. Wyjaśnił, że po odebraniu awiza w dniu 27 sierpnia 2018 r. (kiedy stawił się pod wskazanym adresem, aby odebrać korespondencję) okazało się, że list z WSA jest już po terminie ważności odbioru. Oczekiwał więc na ponowne przysłanie listu z Sądu i nie podejmował żadnych kroków uznając, że wobec nieodebrania listu za pierwszym razem otrzyma ponowne wezwanie. Do sprzeciwu dołączył wypełniony druk PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Według § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z opisanego powyżej przebiegu czynności wynika jednoznacznie, że skarżący został wezwany prawidłowo do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym mu przez Sąd właściwym druku PPF. Wezwanie zawierało wszystkie stosowne pouczenia, w tym o skutku niezłożenia w wyznaczonym terminie druku PPF, w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z całą pewnością wezwanie to zostało doręczone skutecznie w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia. Jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej druk PPF, została ona skierowana prawidłowo na adres wskazany w skardze (ul. [...] w [...]), wobec nieobecności adresata w mieszkaniu pozostawiono awizo w skrzynce oddawczej adresata, zawierało ono informację o możliwości odbioru pisma we wskazanej placówce pocztowej w terminie 14 dni licząc od pierwszej awizacji, tj. od dnia 16 sierpnia 2018 r. Ponownie awizowano nadejście przesyłki w dniu 24 sierpnia 2018 r. i wobec nieodebrania pisma do dnia 30 sierpnia 2018 r., a zatem do upływu 14-dniowego terminu liczonego od daty pierwszej awizacji, przesyłka została zwrócona do nadawcy. Tym samym prawidłowo referendarz ocenił, że z dniem 30 sierpnia 2018 r., na podstawie art. 73 P.p.s.a., nastąpił skutek prawny doręczenia, przez co termin do złożenia wniosku na prawidłowym druku PPF upłynął z dniem 6 września 2018 r. Do dnia upływu tego terminu skarżący wniosku takiego nie złożył. Podnoszone w sprzeciwie okoliczności nie mogą podważyć prawidłowości tej oceny. To, że adres podany w skardze jest adresem korespondencyjnym oznacza, że właśnie na ten adres ma być kierowana korespondencja z Sądu, co też w sprawie uczyniono. Rzeczą skarżącego było zadbać o to, by korespondencja była odbierana we właściwym terminie, tym bardziej, że wiedział o toczącym się postępowaniu sądowym uruchomionym przecież na skutek wniesionej przez niego skargi. Również wskazywany w sprzeciwie fakt braku upoważnienia pocztowego w żaden sposób nie wpływa na ocenę tego, że termin do dokonania czynności wskazanej przez Sąd (złożenie wniosku na druku PPF) nie został zachowany. Natomiast twierdzenia skarżącego o odebraniu awiza w dniu 27 sierpnia 2018 i że w tym dniu upłynął już termin odbioru przesyłki pozostają w oczywistej sprzeczności z danymi zawartymi na zwrotnym poświadczeniu odbioru i na kopercie zawierającej niedoręczoną przesyłkę. Wynika z nich bowiem to, że pierwsze awizo miało miejsce w dniu 16 sierpnia 2018 r. i zawarto w nim informację o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej w terminie 14 dni, a więc termin ten upływał z dniem 30 sierpnia 2018 r. Gdyby więc skarżący zgłosił się po odbiór przesyłki w dniu 27 sierpnia 2018 r, jak twierdzi w sprzeciwie, wydanie przesyłki do jego rąk z pewnością nastąpiłoby. Ponadto z adnotacji poczynionych przez pocztę nie wynika, aby skarżący podjął próbę odbioru przesyłki we wskazanej dacie. W świetle przedstawionych okoliczności zaskarżone zarządzenie referendarza jest prawidłowe i należało utrzymać je w mocy, zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a.