I SA/Op 281/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego S. w M. na uchwałę Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 stycznia 2025 r., Nr X/124/25 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu Stowarzyszeniu Zwykłemu S. w M. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Stowarzyszenie Zwykłe S. z siedzibą w M. [dalej: Stowarzyszenie, strona], zastąpione przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, w której żądało stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 stycznia 2025 r., Nr X/124/25, w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego części terenów wsi: Gotartów, Kujakowice Dolne, Krzywizna, Łowkowice, Smardy Dolne, Smardy Górne i Unieszów. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 7 kwietnia 2025 r. strona została wezwana do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi, poprzez wykazanie, stosownie do art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) [dalej: ppsa], że osoba podpisująca pełnomocnictwo jest umocowana do działania w imieniu Stowarzyszenia i przedłożenie w tym celu: oryginału lub odpisu zaświadczenia o wpisaniu Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych, listy członków Stowarzyszenia, regulaminu Stowarzyszenia, uchwały o ustanowieniu R. N. przedstawicielem reprezentującym Stowarzyszenie lub jej wierzytelnego odpisu (k. 39 akt sądowych). Stronę pouczono, że do wezwania należy zastosować się w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). Wezwanie powyższe zostało wysłane, za pośrednictwem Poczty Polskiej, na adres pełnomocnika strony podany w skardze i było dwukrotnie awizowane w dniach 10 kwietnia 2025 r. i 18 kwietnia 2025 r. Przesyłka, jako niepodjęta w terminie, została zwrócona nadawcy (Sądowi) w dniu 25 kwietnia 2025 r. (k. 44 akt sądowych). Wskutek reklamacji złożonej przez Sąd, operator pocztowy wyjaśnił w piśmie z 25 czerwca 2025 r. między innymi, że przesyłka powyższa była dwukrotnie awizowana, a zawiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce adresata (k. 48 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając czy nie istnieją przesłanki odrzucenia wniesionej skargi (art. 58 § 1 ppsa). Jedną z takich przesłanek jest nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). W tej kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 ppsa, skarga jako szczególne pismo procesowe powinna nie tylko czynić zadość ogólnym wymaganiom każdego pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać dodatkowe elementy, do których zaliczyć należy wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono natomiast w art. 46, art. 47 i art. 29 ppsa. W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 ppsa o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 3 ppsa określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi Sąd zauważył, że była ona obarczona istotnymi brakami formalnymi. Stroną skarżącą postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego wniesioną skargą jest stowarzyszenie zwykłe, czyli jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach, Dz.U. z 2020 r. poz. 2261, dalej: ustawa). Stowarzyszenie zwykłe jest reprezentowane przez przedstawiciela albo zarząd (art. 41a ust. 1 ustawy). Podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności (art. 41a ust. 2 ustawy). W myśl art. 29 ppsa przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 ppsa, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Według art. 28 ppsa osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w imieniu Stowarzyszenia, które (jak oznaczono w skardze) jest stowarzyszeniem zwykłym, przez profesjonalnego pełnomocnika, lecz okoliczność ta nie została potwierdzona przez Stowarzyszenie. Wątpliwość wynika z faktu niezłożenia przy skardze dokumentów potwierdzających, że R. N. – oznaczony w pełnomocnictwie (k. 22 akt sądowych) jako Prezes Stowarzyszenia uprawniony do samodzielnego działania w imieniu Stowarzyszenia oraz udzielania pełnomocnictw, nie wykazał, że jest uprawniony do dokonania w imieniu stowarzyszenia czynności polegającej na wniesieniu skargi do Sądu oraz do ustanowienia w tym celu profesjonalnego pełnomocnika. Okoliczność ta nie została również – pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi – jednoznacznie wykazana przez stronę. W istniejącym stanie sprawy pełnomocnik strony został wezwany, na podstawie art. 49 § 1 ppsa, do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Jak wynika z akt sprawy wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało wysłane za pośrednictwem pocztowego operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2025 r. poz. 366) na adres pełnomocnika i pod tym adresem było dwukrotnie awizowane, a następnie zostało zwrócone Sądowi jako niepodjęte w terminie. Jak stanowią przepisy art. 73 ppsa: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe [...]. § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej [...]. § 3. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej [...]. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie była awizowana 10 kwietnia 2025 r. i 18 kwietnia 2025 r. Zwrot niepodjętej przesyłki nastąpił 25 kwietnia 2025 r. Doręczyciel pozostawił awizo w oddawczej skrzynce pocztowej pełnomocnika strony. Biorąc pod uwagę treść przepisów art. 73 ppsa Sąd stwierdził, że doręczenie wezwania nastąpiło wraz z końcem dnia 24 kwietnia 2025 r. (art. 73 § 4 ppsa). Zatem termin udzielenia odpowiedzi na wezwanie i usunięcia braków formalnych skargi upłynął 2 maja 2025 r. (piątek), ponieważ 1 maja 2025 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy (art. 83 § 2 ppsa). Pomimo tego, pełnomocnik strony nie zastosował się do wezwania w zakreślonym prawem terminie. Z podanych powodów, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, o czym Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego 28 lutego 2025 r. wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.