I SA/Op 298/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za kwiecień i maj 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. (dalej jako: organ) działając na podstawie art. 31zq ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 2021, poz. 2095, ze zm., dalej jako: "ustawa o COVID-19") odmówił K. K. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek wskazanych w deklaracjach rozliczeniowych za kwiecień 2020 r. i maj 2020 r. zgodnie z wnioskiem płatnika składek z dnia 22 marca 2020 r. o ponowne rozpatrzenie wniosku z 2 kwietnia 2020 r. RDZ o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytuł składek za marzec – maj 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ zacytował treść art. 31zq ust. 7 ustawy o COVID-19, zgodnie z którym odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek następuje w drodze decyzji. Wskazując również, że na mocy przepisu art. 31 zq ust. 8 ustawy o COVID-19 od decyzji o odmowie zwolnienia składek przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podał, że Skarżąca wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2020 r, wystąpiła o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za okres od marca 2020 do maja 2020 r. Zgodnie z informacjami z dnia 30 maja 2020 r. uzyskała zwolnienie z opłacania składek za marzec 2020 r. w kwocie 1431,48 zł, za miesiąc kwiecień 2020 r. w kwocie 1431,48 zł, a zgodnie z informacją z dnia 9 listopada 2020 r. zwolnienie z opłacania składek za miesiąc maj w kwocie 1431,48 zł. Następnie wnioskiem z dnia 22 marca 2021 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie wniosku z dnia 2 kwietnia 2020 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za kwiecień i maj 2020 r. w związku z różnicami pomiędzy kwotami widniejącymi w deklaracjach rozliczeniowych ZUS DRA za kwiecień i maj 2020 r., a kwotami udzielonego zwolnienia. Organ wskazał, że po analizie danych na koncie Skarżącej zawartych w Kompleksowym Systemie Informatycznym ZUS stwierdzono, że kwoty udzielonego zwolnienia są prawidłowe. Organ przytoczył treść art. 31 zo ust. 1 ustawy o COVID-19, a następnie stwierdził, że działalność Skarżącej prowadzona była przed dniem 1 lutego 2020 r. w związku z czym analiza ubezpieczonych wykonywana jest na dzień 29 lutego 2020 r. Z analizy konta wynika natomiast, że na ten dzień Skarżąca posiadała zgłoszoną do ubezpieczenia społecznego tylko jedną osobę, nie miała zgłoszonej większej ilości ubezpieczonych, w związku z czym przysługuje jej zwolnienie z opłacania składek tylko za siebie jako osobę prowadzącą działalność gospodarczą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wskazała, że zwolnienie powinno zostać jej przyznane w wysokości wynikającej z deklaracji rozliczeniowych za dany okres. Wynika to z brzmienia art. 31 zo ust. 1 ustawy o COVID-19, który stanowi , iż na wniosek płatnika składek zwalania się z obowiązku opłacania składek należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych. Zdaniem Skarżącej organ w celu ustalenia wysokości zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek błędnie powołuje się na ilość osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych na dzień 29 lutego 2020 r., ponieważ w art. 31 zo ust. 1 ustawy o COVID-19 brak jest wzmianki, że ilość osób zgłoszonych na dany dzień do ubezpieczenia ma wpływ na wysokość kwoty zwolnienia. Analiza z zakresie zgłoszonych osób na dzień 29 lutego 2020 r. ma na celu ustalenie, czy płatnik zgłosił mniej niż 10 ubezpieczonych, a co za tym idzie, ma status mikro przedsiębiorcy. Na istotność tego faktu wskazuje art. 31 zo ust. 1a ustawy o COVID-19, w którym są określone zasady zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek dla płatników składek, którzy zgłosili do ubezpieczenia od 10 do 49 ubezpieczonych. Również w tym przypadku wskazano, że podstawą do naliczenia wysokości kwot zwolnienia jest deklaracja rozliczeniowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, ich zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Nadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu stała się decyzja organu z dnia [...] o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek wskazanych w deklaracjach rozliczeniowych za kwiecień 2020 r. i maj 2020 r. zgodnie z wnioskiem płatnika składek z dnia 22 marca 2020 r. o ponowne rozpatrzenie wniosku z 2 kwietnia 2020 r. RDZ o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytuł składek za marzec – maj 2020 r. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepisy ustawy o COVID-19. Natomiast do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej k.p.a. ( Dz. U z 2021, poz. 731 z poźn. zm. ) - art. 180 k.p.a. w związku z art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2021, poz. 423 z poźn. zm.). Sporna w sprawie pozostawała kwestia spełnienia przez Skarżącą przesłanek do uzyskania zwolnienia w obowiązku opłacania składek za miesiąc kwiecień i maj 2020 r. w wysokości wskazanej przez Skarżącą. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 31 zo ust. 1 ustawy o COVID- 19. Przepis ten stanowi, że na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Odmawiając przyznania zwolnienia organ ograniczył się do przytoczenia treści art. 31 zo ust. 1 ustawy o COVID-19 i stwierdzenia, że Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą przed dniem 1 lutego 2020 r., w związku z czym analiza ilości ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczeń wykonywana jest na dzień 29 lutego 2020 r. Następnie podał, iż z analizy konta Skarżącej wynika, że w deklaracji za luty 2020 r. Skarżąca zgłosiła do ubezpieczenia tylko 1 osobę, w związku z czym przysługiwało jej zwolnienie z opłacania składek wyłącznie za siebie jako osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Organ nie powołał przy tym żadnych innych przepisów, z których wynikałoby, że Skarżąca uprawniona jest do zwolnienia z opłacania składek wyłącznie za jedną osobę także za miesiące kwiecień i maj. Nie odniósł się do argumentów podnoszonych przez Stronę, że wysokość zwolnienia powinna uwzględniać dane wynikające ze złożonych deklaracji rozliczeniowych. Jednocześnie organ odwołując się wyłącznie do daty 29 lutego 2020 r., z niewiadomych przyczyn, bowiem takowe nie wynikają z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, całkowicie pominął mieszczące się w art. 31 zo ust. 1 punkty 2 i 3. Natomiast z art. 31zo ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy COVID-19 jednoznacznie wynika, że ustawodawca na gruncie uregulowanej w tym przepisie instytucji zwolnienia z należności z tytułu składek uwzględnił takie sytuacje, w których zgłoszenie przez płatnika składek do ubezpieczeń społecznych ubezpieczonych miało miejsce w okresach późniejszych, wskazując odpowiednio - jako na miarodajny w tym względzie - dzień 31 marca 2020 r. (pkt. 2) oraz 30 kwietnia 2020 r. (pkt 3). Na gruncie art. 31zo ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy COVID-19 zwalnia się bowiem płatnika z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia za kwiecień 2020 r. (pkt. 2) lub maj 2020 r. (pkt 3), jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek w okresie odpowiednio od 1 lutego do 29 lutego 2020 r. lub od 1 marca 2020 r. do 31 marca 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r. lub 30 kwietnia 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Po 528/21). Nadto pominął tą części przepisu, która stanowi, że płatnikowi przysługuje prawo zwolnienia z opłacania składek należnych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych za ten okres. Kwestie te nie były w ogóle przedmiotem rozważań organu, który odniósł się wyłącznie do daty 29 grudnia 2020 r., pomijając art. 31 zo ust. 1 pkt 2 i 3, mimo że Strona wnioskował o przyznanie zwolnienia za miesiąc kwiecień i maj 2020 r. Co więcej organ nie przedstawił żadnej wykładni cytowanego przepisu, powołując się jedynie w sposób lakoniczny na liczbę osób zgłoszonych do ubezpieczenia na dzień 29 lutego 2020 r. Tymczasem w przedłożonych Sądowi aktach sprawy znajduje się pismo Skarżącej z dnia 6 lipca 2020 r., z którego wynika, że Skarżąca w dniu 2 czerwca 2020 r. złożyła deklarację ZUS DRA za miesiąc kwiecień 2020 r. oraz w dniu 14 czerwca 2020 r. deklarację ZUS DRA za miesiąc maj 2020 r. Deklaracje te, jak wynika z analizy twierdzeń Strony, zostały złożone w terminie otwartym do złożenia wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek i w terminie otwartym do złożenia deklaracji rozliczeniowych, a także przed dniem wydania Stronie informacji o wysokości przyznanego zwolnienia przez organ. Zauważyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 31 zq ust. 1 ustawy o COVID -19 warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, a którego przyznania zaskarżoną decyzją organ odmówił, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r, chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. Jak wynika z twierdzeń Skarżącej, złożone przez nią deklaracje zostały złożone w dniu 2 i 14 czerwca 2020 r. i przyjęte przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W konsekwencji, zdaniem Skarżącej , w chwili rozpatrywania wniosku Skarżącej dotyczącego zwolnienia z opłacania składek za miesiąc kwiecień i maj 2020 r. złożone przez nią deklaracje winny być odnotowane przez organ i winny stanowić podstawę ustalenia wysokości zwolnienia. Skarżąca podkreślała, że nie wie, z czego wynika różnica i dlaczego złożone przez nią deklaracje, mimo że przyjęte przez organ nie znalazły odzwierciedlenia w kwocie przyznanego jej zwolnienia. Natomiast lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że okoliczności te nie były przedmiotem rozważań organu, co więcej zostały przez organ pominięte w przedstawionym w decyzji stanie faktycznym sprawy. Nie zostały one w żaden sposób odnotowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można zatem przyjąć, że były one rozważane przez organ. Organ uniemożliwił tym samym stronie poznanie toku rozumowania w odniesieniu do zindywidualizowanych okoliczności danej sprawy, utrudniając tym samym możliwość polemiki z jego twierdzeniami. Z uzasadnienia decyzji musi wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Rolą Sądu, nie jest snucie domysłów, co do okoliczności faktycznych danej sprawy i ustalanie stanu faktycznego sprawy w stopniu pozwalającym na podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia. Rolą Sądu administracyjnego nie jest również podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego i orzeczenie co do istoty. Ciężar ten spoczywa wyłącznie na organie administracji. Sąd uprawniony jest wyłącznie do kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, co do jego zgodności z prawem. W ocenie Sądu, ogólne i powierzchowne stwierdzenie organu, co do prawidłowości przyjętego stanowiska, nie może być postrzegane jako prawidłowe i kompleksowe rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tym miejscu należy szczególnie podkreślić, że uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, ponieważ przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Istotą tej zasady jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1994 r., sygn. akt III ARN 2/94, OSNAPiUS 1994, Nr 1, poz. 2 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1997 r., sygn. akt III RN 94/96, OSNAPiUS 1997, Nr 19, poz. 366). Naruszenie prawa wystąpi zatem wtedy, gdy w istotnej dla strony sprawie staje się ona adresatem rozstrzygnięcia opatrzonego niejasnym i lakonicznym uzasadnieniem. Mając powyższe na uwadze, organ obowiązany był wykazać w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadność przyjętego stanowiska poprzez wskazanie stosowanych przepisów prawa oraz przytoczenie ich pełnej treści i poczynić wywód, który pozwoli poznać klarowne stanowisko organu wraz z jego uzasadnieniem faktycznym i prawnym – w odniesieniu do zindywidualizowanych okoliczności danej sprawy. Organ winien się przy tym w szczególności odnieść do argumentów zgłaszanych przez stronę dotyczących złożenie deklaracji rozliczeniowych za miesiąc kwiecień i maj 2020 r. Organ nie może milczeniem pomijać okoliczności, które strona uznaje za istotne i mające wpływ na wynik sprawy. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Sąd nie może zastępować organów administracji zarówno w ustalaniu stanu faktycznego, jak i w wyjaśnianiu podstawy prawnej, które to zadania należą do organów administracji publicznej, a sposób rozumowania i wyniki - w postaci ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia podstawy prawnej - powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Nie jest rolą sądu czynienie w sprawie ustaleń faktycznych za organ rozpatrujący sprawę, nawet jeżeli w aktach sprawy znajdują się dokumenty mające dla sprawy istotne znaczenie. Rolą bowiem sądu jest poddanie kontroli legalności tych ustaleń, wyprowadzonych z nich wniosków i zastosowanych przepisów prawa. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i ich szczegółowego omówienia w uzasadnieniu decyzji, ze wskazaniem podstaw tych ustaleń w zgromadzonym materiale dowodowym, a także omówienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Aby prawidłowo ocenić wydaną przez organ decyzję, sąd musi dysponować wyrażonym w uzasadnieniu decyzji stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) będących podstawą wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Braki uzasadnienia decyzji w zakresie podstawowych elementów przewidzianych przepisem art. 107 § 3 k.p.a. uniemożliwiają dokonanie przez sąd oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem. Na marginesie niniejszych rozważań, Sąd zwraca uwagę, iż z akt sprawy nie wynika, aby organ kiedykolwiek wezwał Stronę do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy złożonym przez nią wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2020 r. dotyczącym przyznania zwolnienia na nią, jako osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, a jej rzeczywistą wolą zgłaszaną w kolejnych pismach, z który wynika, iż Skarżąca wnosi o przyznanie jej zwolnienia w wysokości wynikającej ze złożonych przez nią deklaracji. Na tą rozbieżność organ powołał się dopiero w odpowiedzi na skargę. W tej sytuacji organ nie może oczekiwać, że stwierdzenie uzasadniać prawidłowość zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu należy podkreślić, iż organ dostrzegając ową rozbieżność winien, mając na uwadze art. 9 k.p.a. poinformować o tym Stronę. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do żądania organ ma obowiązek zwrócić się do wnioskodawcy o jego sprecyzowanie. Obowiązek ten wynika także z art. 7 i 8 k.p.a. Postępowaniu takiemu towarzyszyć musi należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Niezachowanie wskazanego obowiązku stanowi naruszenie art. 7 i art. 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia Reasumując, sąd orzekający w niniejszej sprawie, w opisanym powyżej postępowaniu organu dostrzegł istotne naruszenie norm postępowania, przewidzianych w art. 7, art. 9 , art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. W szczególności przedstawiony lakoniczny sposób uzasadnienia decyzji należy ocenić w konsekwencji jako istotne naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na brak dostatecznego ustosunkowania się przez organ do kluczowej okoliczności sprawy, tj. złożenia przez Skarżącą dodatkowych dokumentów rozliczeniowych dotyczących składek za kwiecień i maj 2020 r. Ponownie rozpatrując sprawę organ usunie stwierdzone uchybienia i wyda decyzję zawierającą prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, rozważając, czy na podstawie materiału dowodowego zaistniały ustawowe przesłanki do przyznania zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek w zakresie, w jakim domaga się tego Strona. Powyższego organ dokona na podstawie kompletnych akt administracyjnych, w których znajdą się wszystkie znajdujące się w dyspozycji organu istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności dokumenty na które powołuje się Skarżąca, ewentualnie także inne ustalenia organu istotne w spawie, dokonane na podstawie informacji znanych organowi z urzędu. Wobec powyższego działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.