I SA/Op 30/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu Wydział I w składzie: Przewodniczący : sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyłączenia materiałów dowodowych z postępowania przygotowawczego postanawia : o d r z u c i ć s k a r g ę. 1. Przedmiotem skargi jest postanowienie inspektora kontroli skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...]. nr [...] o wyłączeniu materiałów postępowania przygotowawczego do postępowania administracyjnego, wydane na podstawie art. 93 § 3 kodeksu postępowania karnego [k.p.k.] w związku z art. 113 § 1 kodeksu karnego skarbowego [k.k.s.]. Z jego uzasadnienia wynika, że przeciwko skarżącemu prowadzone było postępowanie karne skarbowe, z którego materiał dowodowy w postaci protokołów przesłuchań świadków został wyłączony celem włączenia go jako dowodu do prowadzonego równocześnie postępowania kontrolnego w zakresie podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od osób fizycznych. 2. W skardze na to postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie art. 217 § 1 pkt 3-6 i § 2, art. 217 § 2, 216 § 1 i 2, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 125 § 1 i § 2, art. 190 § 1 i § 1, art. 211 i art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania adresata skarżonego postanowienia, nieprawdziwe twierdzenia o wszczęciu przeciw skarżącemu postępowania przygotowawczego, wadliwą treść rozstrzygnięcia i brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, naruszenie zasady legalizmu i praworządności, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i czynnego udziału strony w tym postępowaniu, brak powiadomienia strony o czynnościach dowodowych w postaci przesłuchania świadków. Stawiając te zarzuty wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia inspektora kontroli skarbowej i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc zarzut braku właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi z uwagi na wydanie skarżonego postanowienia w postępowaniu karnoskarbowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa nie należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych. W myśl art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, sądy administracyjne, podobnie jak Sąd Najwyższy, sądy powszechne i sądy wojskowe, sprawują wymiar sprawiedliwości. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Rozwinięciem wskazanego przepisu Konstytucji jest art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), w myśl którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.] zawarto definicję legalną sprawy sądowoadministracyjnej. Jest to więc sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz każda inna sprawa, do której stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie odrębnych ustaw. W art. 3 § 2 tej ustawy wskazano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog wymieniony został w punktach od 1 do 8 tego przepisu. Jedną z nich jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2). Z tego ostatniego przepisu wynika wyraźnie, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje wyłącznie na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (o cechach wymienionych w dalszej części tego przepisu), a nie na postanowienia wydane w jakichkolwiek innych postępowaniach, w tym w postępowaniu karnym. Pojęcie "postępowanie administracyjne" należy pojmować szeroko, obejmując nim zarówno postępowania administracyjne uregulowane w kodeksie postępowania administracyjnego i w ordynacji podatkowej, jak i w innych procedurach administracyjnych. Natomiast tryb zaskarżania postanowień wydawanych w postępowaniu karnym reguluje Kodeks postępowania karnego i żaden jego przepis nie przewiduje właściwości sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg (środków odwoławczych) na postanowienia wydawane w tymże postępowaniu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący uczynił przedmiotem skargi postanowienie inspektora kontroli skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w O. o wyłączeniu materiałów dowodowych zgromadzonych w postępowaniu przygotowawczym w sprawie o przestępstwo skarbowe celem włączenia ich jako dowodu do postępowania kontrolnego [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług prowadzonego wobec skarżącego. Postanowienie to, ze wskazaniem jako podstawy prawnej art. 93 § 3 k.p.k. w związku z art. 113 k.k.s., zostało wydane w toku i w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego ([...]). Z akt sprawy wynika również, że postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 303 k.p.k. w związku z art. 325e § 1 k.p.k. i art. 113 k.k.s. inspektor kontroli skarbowej wszczął przeciwko skarżącemu dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na wystawieniu w czerwcu 2006 r. w sposób nierzetelny faktury dokumentującej sprzedaż samochodu osobowego, t.j. o czyn z art. 62 § 2 k.k.s. Inspektor działał w tym przypadku jako organ prowadzący postępowanie przygotowawcze, gdyż w myśl art. 6 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej inspektorzy kontroli skarbowej prowadzą postępowanie przygotowawcze, w trybie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego, Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i Kodeksu karnego skarbowego, w sprawach z zakresu kontroli skarbowej. Inspektor wydając zaskarżone postanowienie nie załatwiał zatem sprawy administracyjnej, lecz był organem prowadzącym postępowanie karne. Wydanie skarżonego postanowienia w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania karnego (art. 93 § 3 k.p.k.) oraz jego treść i uzasadnienie jednoznacznie wskazują, że zostało ono wydane w ramach postępowania karnoskarbowego. To postępowanie - jak słusznie zauważył Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. - jest całkowicie odrębnym, autonomicznym postępowaniem, które – choć prowadzone przez inspektora kontroli skarbowej - nie może być uznane za postępowanie administracyjne. Przedmiotem postępowania karnoskarbowego jest bowiem ustalenie odpowiedzialności karnej skarżącego za czyn opisany w postanowieniu o wszczęciu dochodzenia, w tym przypadku z art. 62 § 2 k.k.s. Nie są w nim w żadnym razie rozstrzygane kwestie o charakterze administracyjnym, n.p. dotyczące zobowiązań podatkowych – co z kolei jest przedmiotem ustaleń w postępowaniu kontrolnym, w którym inspektor kontroli skarbowej wykonuje jedynie czynności kontrolne. Charakteru omawianego postanowienia jako wydanego w postępowaniu karnoskarbowym nie zmienia okoliczność, że wyłączone nim materiały mają służyć jako dowód w postępowaniu kontrolnym [...] z zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. Skoro więc zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym, lecz w postępowaniu karnoskarbowym, to w myśl art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu, jako że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wpis od skargi nie został pobrany na podstawie art. 222 p.p.s.a.