I SA/Op 303/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2019 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 9 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez H. K. (dalej określaną jako: strona, skarżąca, zobowiązana) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 9 maja 2019 r., wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z zm.– dalej jako: "kpa") oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 – dalej w skrócie "upea" " ustawa egzekucyjna"), którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z 9 stycznia 2019 r. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu prowadzi wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10 lipca 2017 r. Nr [...], wystawionego przez A S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, a obejmującego zobowiązania w opłatach abonamentowych rtv za okres od lutego 2012 r. do marca 2017 r. Zawiadomieniem z dnia 27 lipca 2017 r. Nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego Zobowiązanej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej w dniu 3 sierpnia 2017 r. W tym samym dniu zobowiązana wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty na prowadzenie egzekucji administracyjnej, żądając umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutów wskazała art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 upea tj. nieistnienie obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym z uwagi na brak zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Wskazano nadto na przedawnienie roszczenia oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy egzekucyjnej. Organ egzekucyjny pismem z dnia 17 sierpnia 2017 r. Nr [...] wystąpił do Wierzyciela z prośbą o zajęcie stanowiska w kwestii podniesionych przez zobowiązaną zarzutów, jednocześnie na podstawie art. 35 § 1 ustawy egzekucyjnej, postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2017 r. Nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, powiadamiając dłużnika zajętej wierzytelności o wstrzymaniu realizacji zajęcia. Postanowieniem z dnia 2 października 2017 r. Nr [...], Wierzyciel - A S.A. Centrum Obsługi Finansowej ( dalej: "Wierzyciel" ) uznając zarzuty za nieuzasadnione wskazała, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników rtv i opłatami z tytułu abonamentu rtv wynikają bezpośrednio z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm. - zwaną dalej "ustawą o opłatach abonamentowych"), która nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek rejestrowania tychże odbiorników i uiszczania opłat począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji. Wierzyciel zaznaczył, że obowiązek ten trwa nieprzerwanie do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania odbiornika rtv, a zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych nieuiszczone w terminie opłaty podlegają przepisom o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Odnosząc się następnie do kwestii zarzutu nieistnienia obowiązku wskazano, że na imię i nazwisko H. K. pod adresem [...], ul. [...] zgłoszona została rejestracja odbiorników rtv, w wyniku której wydano książeczkę radiofoniczną o numerze [...], stanowiącą jednocześnie dowód zarejestrowania odbiornika (kolejne książeczki opłat nosiły numery: [...], [...]). Nastąpienie na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342 - zwanego dalej "rozporządzeniem rejestracyjnym") A S.A. zobowiązana została do dnia 13 grudnia 2008 r. do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych indywidualnych numerów identyfikacyjnych (zwanych dalej "INI"). Wysłane przez A S.A. zawiadomienia o nadaniu INI stanowią nowy dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępują dotychczasowe dowody w postaci imiennych książeczek. Według Wierzyciela, korespondencja zawierająca zawiadomienie o nadaniu INI ([...]) została wysłana do strony w dniu 10 września 2008 r. i nie odnotowano jej zwrotu. Ponadto jak dalej Wierzyciel zaznaczył, ww. rozporządzenie nie nakłada obowiązku "doręczenia" zawiadomienia o nadaniu INI, a jedynie jego przesłanie, co też uczyniono. Odnosząc się z kolei do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego Wierzyciel wskazał, że w dniu 3 kwietnia 2017 r. skierował do zobowiązanej upomnienie Nr [...] (nadane listem poleconym Nr [...]), które zostało doręczone w dniu 7 kwietnia 2017 r. Wobec powyższego, uznano zarzut braku doręczenia upomnienia za niezasadny. Natomiast w kwestii zarzutu przedawnienia dochodzonych należności Wierzyciel wskazał, że ponieważ w tym zakresie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - zwanej dalej "o.p."), a konkretnie art. 70 § 1 i § 4 o.p. to z uwagi na fakt zastosowania przez organ egzekucyjny w dniu 3 sierpnia 2017 r. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego zobowiązanej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...], nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Tym samym przedmiotowa należność z tytułu opłat abonamentowych za okres od lutego 2012r. do marca 2017 r. nie uległa przedawnieniu, a zgłoszony przez stronę zarzut również uznano za nieuzasadniony. Postanowienie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. Nr [...] i z tym dniem stało się ostateczne. Organ odwoławczy Wierzyciela dodatkowo zaznaczył, że zarejestrowanie odbiornika rtv bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do uznania istnienia przedmiotowego obowiązku. Wierzyciel przytoczył przepisy § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych z którego wynika, że użytkownik odbiorników rtv niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie odpowiedniego formularza. Wierzyciel podkreślił, że takie same wymogi obowiązywały również we wcześniejszych regulacjach prawnych. Zatem zdaniem Wierzyciela wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników rtv prowadzi do ustania obowiązku opłacania abonamentu rtv. Podkreślono przy tym, że ciężar udowodnienia faktu wyrejestrowania odbiornika spoczywa po stronie zobowiązanego, a w niniejszej sprawie strona nie przedstawiła dowodu potwierdzającego dokonanie skutecznego zgłoszenia wyrejestrowania odbiornika rtv. Również sam Wierzyciel nie dysponuje takim dokumentem, co jego zdaniem przesądza o tym, że strona pozostaje nadal abonentem i jest zobligowana do ponoszenia z tego tytułu opłat. Odnośnie kwestii nadania INI dodano, że A była zobowiązana do powiadomienia użytkowników poprzez przesłanie im zawiadomienia o nadaniu tegoż numeru. Tak więc, przesłanie zawiadomienia w postaci listu zwykłego na prawidłowy adres abonenta świadczy o wywiązaniu się operatora z ciążącego na nim obowiązku. Ponadto zdaniem Wierzyciela, otrzymanie przesyłki przez zobowiązaną potwierdza fakt dokonywania przez nią opłat z tytułu abonamentu do 2012 r. Będąc związany na mocy art. 34 § 1 upea stanowiskiem wierzyciela, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu postanowieniem z 29 sierpnia 2018 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty strony na postępowanie egzekucyjne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, postanowieniem 29 sierpnia 2018 r., w wyniku rozpoznania zażalenia strony uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające zastosowanie trybu określonego w art. 138 § 2 kpa, albowiem zaskarżone postanowienie posiada wady formalne powodujące konieczność jego uchylenia i przekazania do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał na naruszenie uregulowań art. 124 kpa, poprzez pominięcie jednego z elementów postanowienia w postaci uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz naruszenie art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, poprzez ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, że wierzyciel zajął w sprawie stanowisko i obszernie je uzasadnił, a wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Natomiast zdaniem organu nadzoru obowiązkiem organu egzekucyjnego było dokonanie oceny zasadności zgłoszonych zarzutów, uwzględniając przy tym stanowisko Wierzyciela w sprawie. W po przeprowadzeniu ponownego postępowania, kolejnym postanowieniem z dnia 8 stycznia 2019 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu w dniu 8 stycznia 2019 r. uznając zarzuty nieistnienia i przedawnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia za nieuzasadnione. W uzasadnieniu zajętego rozstrzygnięciu organ egzekucyjny szczegółowo przedstawił stanowisko Wierzyciela zawarte w postanowieniu z dnia 2 października 2017 r. Nr [...] oraz utrzymującym je w mocy postanowieniu z dnia 29 listopada 2017 r. Nr [...]. Zgadzając się z tym stanowiskiem Wierzyciela stwierdził, że zgłoszone przez zobowiązaną zarzuty są nieuzasadnione, co potwierdza przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz analiza zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto wskazał, że z pism A S.A. z dnia 1 czerwca 2018 r. Nr [...] oraz z dnia 25 lipca 2018 r. Nr [...] wynika, że strona dokonała rejestracji odbiorników rtv w dniu 31 sierpnia 1994 r., na dowód czego wydana została imienna książeczka radiofoniczna. W związku z wejściem w życie nowych regulacji dotyczących rejestracji odbiorników rtv wierzyciel przesłał Zobowiązanej zawiadomienie o nadaniu INI ([...]), który zastąpił imienną książeczkę radiofoniczną i stanowi obecnie nowy dowód dokonania rejestracji. W dalszej części rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące, zaś związanie tym stanowiskiem wierzyciela oznacza dla organu egzekucyjnego brak uprawnień do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem zobowiązana w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu wydał zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie niepełnego materiału dowodowego, podtrzymała także stanowisko wyrażone w poprzednich pismach procesowych. Zobowiązana podkreśliła także , że podniosła trzy zarzuty, a wierzyciel w swoim postanowieniu odniósł się jedynie do dwóch z nich, pomijając fakt nieotrzymania przez nią zawiadomienia o nadaniu jej INI, przy jednoczesnym braku po stronie Wierzyciela dowodów na tę okoliczność. Ponadto wierzyciel nie odniósł się również do powołanego przez nią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25.09.2017 r. sygn. akt I SA/Kr 264/17 przytaczając jego fragment mówiący, że brak posiadania przez wierzyciela dowodu realizacji obowiązku zawiadomienia strony o nadaniu INI stanowi podstawę do zgłoszenia zarzutu nieotrzymania przez abonenta stosownego zawiadomienia. Zdaniem zobowiązanej wierzyciel nie dopełnił obowiązków wskazanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 sierpnia 2018 r., a tym samym obecnie zaskarżone postanowienie wydane zostało przedwcześnie, skoro po dniu 29 sierpnia 2018 r. nie przedstawiono żadnych nowych dowodów na okoliczność bezzasadności wniesionych zarzutów. Dodatkowo zdaniem strony wierzyciel "wyraźnie przyznał, że nie dysponuje żadnym dowodem na okoliczność doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego i równocześnie od dłużniczki domaga się przedstawienia dowodu na okoliczność wyrejestrowania odbiornika - pod rygorem uznania, że odbiornik nie został wyrejestrowany". Według Strony takie działanie nie zasługuje na ochronę prawną. Zobowiązana przyznała, iż bezspornym jest brak możliwości badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym oraz konieczność oparcia rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego na wyrażonym przez wierzyciela stanowisku, jednak z uwagi na fakt, że "wierzyciel nie odniósł się do kwestii braku dowodu doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego - to nie spełnił zasadniczej przesłanki istnienia zobowiązania". W opinii Strony wierzyciel nie udowodnił faktu powstania zobowiązania z tytułu opłat abonamentowych rtv, dlatego też zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone, a postępowanie egzekucyjne umorzone. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 9 maja 2019 r., po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego , utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z 8 stycznia 2019 r. W toku ponownego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy wystąpił do Wierzyciela z prośbą o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie o kopie dokumentów tj. upomnienia Nr [...] oraz zwrotnego potwierdzenia jego odbioru, a także dokumentu potwierdzającego przesłanie przez wierzyciela do H. K. listu zwykłego zawierającego zawiadomienie o nadaniu INI ([...]). Ponadto poproszono o informację, czy zobowiązana dokonywała wpłat na poczet abonamentu rtv po fakcie nadania INI. W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor A S.A. Centrum Obsługi Finansowej podał, że w ramach procedury nadania INI automatycznie generowano pliki z korespondencją (tzw. "pakiety startowe") i rozsyłano je abonentom w postaci przesyłek nierejestrowanych, zgodnie z treścią rozporządzenia rejestracyjnego, które nakazywało jedynie przesłanie zawiadomień. W opinii Wierzyciela, A S.A. nie jest zobligowana do posiadania potwierdzeń odbioru zawiadomień o nadaniu INI, a doręczenie zawiadomienia ma jedynie charakter informacyjny. Na potwierdzenie swojego stanowiska Wierzyciel przytoczył fragmenty wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.12.2016 r. sygn. akt II GSK 1297/15 oraz z dnia 22.06.2017 r. sygn. akt II GSK 2262/15, które stanowią potwierdzenie, że A S.A. nie jest zobligowana do legitymowania się zarówno dowodem doręczenia przesyłki, jak i jej nadania. Ponadto, Wierzyciel poinformował, że zobowiązana po nadaniu jej INI dokonywała wpłat na jej rachunek dedykowany do ich uiszczania do 2012 r. (tj. wpłaty dokonano dnia 15.12.2007 r., 10.12.2008 r., 01.06.2009 r., 05.10.2010 r., 07.04.2011 r., 27.06.2012 r.). Z uwagi na upływ czasu Wierzyciel nie przechowuje już dowodów ww. wpłat. Do pisma dołączono kserokopię upomnienia z dnia 3 kwietnia 2017 r. Nr [...] wraz z wydrukiem z systemu A S.A. potwierdzającym odbiór przesyłki. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że na mocy przepisów art. 34 § 1 upea, w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 upea, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, a w niniejszej sprawie wierzyciel orzekł o bezzasadności zgłoszonych zarzutów. Dodatkowo organ odwoławczy, odnosząc się do wniesionych przez stronę zarzutów stwierdził, że organ egzekucyjny przed wydaniem zaskarżonego postanowienia przeprowadził z wierzycielem kompleksowe postępowanie, pozyskując od niego wszystkie możliwe do uzyskania w chwili obecnej dowody oraz oświadczenia. W oświadczeniach tych wierzyciel potwierdził istnienie oraz wymagalność obowiązku wskazanego w w/w tytule wykonawczym oraz konieczność dochodzenia zaległej opłaty abonamentowej. Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu w trakcie postępowania zażaleniowego uzyskał od Wierzyciela dodatkowe informacje, że zobowiązana uiszczała opłaty abonamentowe na jej indywidualne konto INI w latach 208-2012, a zatem już po jego nadaniu co miało miejsce w dniu 10 września 2008r. Wierzyciel wskazał zatem, że zarzut nieistnienia obowiązku uznać należy za nieuzasadniony. Odnosząc się następnie do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego, w ocenie organu II instancji Wierzyciel wskazał, że w dniu 3 kwietnia 2017 r. skierował do zobowiązanej upomnienie Nr [...] (nadane listem poleconym Nr [...]), które zostało doręczone w dniu 7 kwietnia 2017 r. Następnie w wyniku braku wpłaty należności w terminie wskazanym w upomnieniu A S.A. skierowała sprawę na drogę egzekucji administracyjnej. Tym samym także zarzut braku doręczenia upomnienia okazał się niezasadny. Według Wierzyciela na skutek zastosowania przez organ egzekucyjny w dniu 3 sierpnia 2017 r. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Tak więc, zadaniem Wierzyciela przedmiotowa należność z tytułu opłat abonamentowych za okres od lutego 2012 r. do marca 2017 r. nie uległa przedawnieniu, a zgłoszony przez Stronę zarzut należy uznać za nieuzasadniony. Biorąc zatem pod uwagę regulacje zawarte w art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia został w tej dacie skutecznie przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego zobowiązanej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...], o którym została ona zawiadomiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. (data doręczenia pisma). Dlatego tez również w tym zakresie zarzutu strony, co do przedawnienia dochodzonej należności nie zasługiwał na uwzględnienie. Stąd też wobec związania stanowiskiem wierzyciela na mocy art. 34 § 1 upea, organ podtrzymał stanowisko organu egzekucyjnego o braku podstaw do uwzględnienia zgłoszonych przez stronę zarzutów.   W skardze wniesionej do tut. Sądu skarżąca zarzuciła powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 75 § 1, art. 77, art. 80, a także art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 oraz art. 36 kpa, jednocześnie wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 8 stycznia 2019 r. Nr [...] w całości, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi raz jeszcze podniosła zarzut nieistnienia obowiązku z tytułu opłat abonamentowych rtv z uwagi na niepowiadomienie jej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, do czego A S.A. była zobligowana na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia rejestracyjnego. Strona podkreśliła, że operator wyznaczony nie dysponuje żadnym dowodem na tę okoliczność, a jednoczenie nie uznaje jej argumentów o zaprzestaniu korzystania z odbiornika radiowego i telewizyjnego. Według skarżącej zaprzestała ona korzystania z odbiorników rtv w 2007 r. ("a może nawet w 2006 r."), albowiem w tym okresie jej córka A. K. została [...], na potwierdzenie czego dołączyła stosowne dokumenty. Od tego też momentu nie korzysta z polskiej telewizji "i gdyby mogła, to zaprzestałaby korzystać z wszelkiej pomocy tego Państwa, które okradło z życia jej córkę, z tego wszystkiego, co daje wolność i młodość". Skarżąca zgodziła się, co prawda z organami administracji skarbowej, że zgodnie z art. 217 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm. - zwaną dalej "Konstytucją") nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy, niemniej jednak nie rozumie dlaczego to tylko na niej ciąży obowiązek przedstawienia dowodów wyrejestrowania odbiornika rtv, a Państwo takiego obowiązku nie ma. W tej tez kwestii także orzecznictwo jest niejednolite, na potwierdzenie czego powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29.09.2017 r. sygn. akt I SA/Kr 264/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 03.07.2018 r. sygn. akt III SA/Wr 240/18. Dodatkowo wskazała, że wierzyciel nie dysponuje dowodem zarejestrowania przez nią odbiornika rtv, a pomimo to egzekwuje od niej obowiązek zapłaty abonamentu. Podkreśliła, że nie uiści abonamentu rtv za sporny okres, gdyż od lat nie korzysta z usługi abonamentowej i nie ma zamiaru korzystać, tym bardziej, że także skoro w samym orzecznictwie sądów administracyjnych istnieją rozbieżności, co do kwestii posiadania przez wierzyciela dowodu rejestracji radioodbiornika, to już z tego względu zachodzi potrzeba podjęcia powszechnie obowiązującej uchwały. Poza tym, skoro nie posiada odbiornika rtv i dokonała jego wyrejestrowania, nie dysponując jedynie dowodem na tę okoliczność, nie uiści abonamentu rtv za sporny okres, gdyż od lat nie korzysta z usługi abonamentowej i nie ma zamiaru korzystać. Końcowo odnosząc się do swojej sytuacji osobistej wskazała, że dopóki Państwo nie wypłaci jej córce należnego zadośćuczynienia za bezprawne [...], to ona nie uiści dobrowolnie daniny publicznej z tytułu abonamentu rtv. Zwróciła też uwagę, że gdyby Państwo jej nie okradało z należnej emerytury, ograniczając jej wysokość do 250% podstawy naliczenia (prawidłowa podstawa 500-550% średniej płacy) to mogłaby zapłacić daninę z tytułu abonamentu rtv - nawet w sytuacji gdy od 12 lat nie korzysta z telewizora i radia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jej zgodności z prawem w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 - dalej w skrócie ppsa) stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jego uchylenia. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też gdy stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Przy czym w myśl art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 9 maja 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z 8 stycznia 2018 r. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 upea podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zgłosiła zarzuty nieistnienia obowiązku wskazanego w tytułach wykonawczych a także zarzut przedawnieni i brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1upea. W myśl art. 34 § 1 upea. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1- 5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. W myśl art. 34 § 4 upea. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W niniejszej sprawie na podstawie powołanych wyżej przepisów organ egzekucyjny zobowiązany był do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i był tym stanowiskiem związany. Wierzyciel w prawomocnym stanowisku uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne. W związku z czym, z uwagi na to, że stanowisko to było wiążące dla organu egzekucyjnego, a także po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z udziałem wierzyciela, organ egzekucyjny wydał postanowienie o niezasadności zarzutów. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze okoliczność, że związanie stanowisko wierzyciela nie wiąże Sądu. Zatem Sąd dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgłoszonych przez skarżącą zarzutów musi dokonać oceny także stanowiska wierzyciela, a więc zbadania czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z 18.01.2012 r., sygn. akt II GSK 1490/10; z 11.03.2011 r., sygn. akt II FSK 1904/09, z 28.10.2008 r., sygn. akt II FSK 1006/07, z dnia 4.02. 2011 r., sygn. akt II GSK 216/10 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak dalej przytaczane w tym uzasadnieniu orzeczenia). Zdaniem Sądu, zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, zatem zarówno postanowienia organu egzekucyjnego, organu odwoławczego i wierzyciela nie naruszały prawa. Skarżąca zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowymi tytułami wykonawczymi oraz zarzut przedawnienia obowiązków i braku upomnienia, aczkolwiek te ostatnie dwa z tych zarzuty nie są już wprost podtrzymywane w samej skardze, w której to zawarto argumentacje dotycząca wadliwości stanowiska organów obu instancji, a także Wierzyciela, co do kwestii istnienia obowiązku ponoszenia opłat abonenckich za spory w sprawie okres. Zobowiązana wskazała na brak podstawy do wystawienia w/w tytułów wykonawczych, bowiem wierzyciel nie przedstawił jej (do chwili wniesienia zarzutów) żadnych dokumentów potwierdzających istnienie obowiązku abonenckiego. W skardze podnosiła, że organ egzekucyjny nie otrzymał od wierzyciela: dowodu potwierdzającego fakt przesłania przez wierzyciela w dniu 10 września 2008 r. na adres strony w/w zawiadomienia o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia zasadności zgłoszonego przez skarżącą zarzutu nieistnienia obowiązku stwierdzonego wystawionym na nią tytułem wykonawczym. Organy stwierdziły, że zarzut ten jest niezasadny (podobnie jak i pozostałe), gdyż taką ocenę zawarł wierzyciel w prawomocnym stanowisku co do zgłoszonych zarzutów. W zaskarżonym rozstrzygnięciu powołano się także przeprowadzone przez organ z udziałem wierzyciela postępowanie wyjaśniające. Odnosząc się do zasadności podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu nieistnienia obowiązku należy wskazać, że w dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2004 r., poz. 2531 z późn. zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. Kwestię rejestracji odbiorników RTV regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 70 poz. 338). Zgodnie z § 3 ust. 2 dowodem zarejestrowania była imienna książeczka radiofoniczna. Tożsama regulacja obowiązywała na mocy § 3 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 września 1985 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 1985 r. Nr 46 poz. 236). Natomiast na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonano zmiany w zakresie legitymowania się przez użytkownika dowodem rejestracji. Zgodnie z § 3 wskazanego rozporządzenia, dowodem zarejestrowania odbiorników, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. § 5 rozporządzenia stanowił, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników, stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do wskazanego rozporządzenia. A, na podstawie rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., została zobowiązana do dnia 13 grudnia 2008 r. do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia abonentów o nadaniu takiego numeru. Zawiadomienia o nadaniu numeru, stanowiło dowód zarejestrowania odbiorników rtv, zastąpiło dotychczasowe dowody w formie imiennych książeczek. A nie anulowała wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym, wysyłając do użytkowników zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz imienne formularze polecenia przelewu/wpłaty gotówki, ułatwiające dokonywanie wpłat za abonament rtv. Użytkownicy odbiorników rtv, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z wcześniejszych uregulowań prawnych oraz ustawy z dnia 29.12.1992 r. o radiofonii i telewizji, poprzedzającej ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat abonamentowych (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez skutecznego jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 11.12.2018 r., sygn. akt III SA/Wr 392/18 i powołane w nim orzecznictwo). Głównym argumentem skarżącej jest brak dowodu potwierdzającego fakt przesłania jej przez wierzyciela zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Ustosunkowując się do powyższego zauważyć należy, że po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, tj. decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16.03.2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. nr 3, poz. 22, wyrok WSA w Gliwicach z 26.06.2013 r., sygn. akt I SA/Gl 236/13). Zatem w sprawie istotny był fakt zarejestrowania odbiornika, bowiem aby skutecznie podważyć ciążący obowiązek uiszczania abonamentu, należy wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika. Stąd rzeczą wierzyciela było wykazanie faktu rejestracji przez skarżącą odbiornika rtv, gdyż to ta okoliczność przesądzała o powstaniu - z mocy prawa - obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych. W rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy wskazywał, że na imię i nazwisko H. K. pod adresem [...], ul. [...] zgłoszona została rejestracja odbiorników rtv, w wyniku której wydano książeczkę radiofoniczną o numerze [...], stanowiącą jednocześnie dowód zarejestrowania odbiornika. Kolejne książeczki opłat nosiły numery: [...], [...]. Ta zresztą okoliczność nie była kwestionowana na etapie postępowania. Skarżąca twierdziła natomiast, że dokonała wyrejestrowania odbiornika, jednakże jak sama przyznała nie posiada już na to stosownego dowodu potwierdzającego dokonanie tej czynności. W skardze odnosząc się kwestii, zaprzestania korzystania z odbiornika radiowego i telewizyjnego skarżąca wskazało ,że miało to miejsce 2007 r., a może nawet w 2006 r., albowiem w tym okresie jej córka została [...], na potwierdzenie czego Strona dołączyła stosowne dokumenty. Sąd jednakże w tym miejscu zwraca uwagę, że zarówno twierdzenia skarżącej o nieposiadaniu informacji o nadaniu jej w 2008 r. indywidualnego numeru identyfikacyjnego jak i ewentualne zaprzestaniu już we wcześniejszych latach korzystania z odbiornika rtv przeczą pozyskane od Wierzyciela dane dotyczące dokonywanych na indywidualne kontro strony wpłaty abonenckie w kolejnych latach aż do roku 2012 (wpłaty dokonano w dniach: 15.12.2007 r., 10.12.2008 r., 01.06.2009 r., 05.10.2010 r., 07.04.2011 r. oraz 27.06.2012 r.). Odnosząc się do powyższego jeszcze raz należy przypomnieć, że w świetle postanowienia ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, nie może budzić wątpliwości, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z mocy prawa, że jest on powiązany z używaniem odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych zaś obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Istnienie dowodu zarejestrowania odbiornika nie jest co do zasady warunkiem koniecznym obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. Ustawa nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści bądź formy dowodu rejestracji odbiornika rtv. Warunkiem wystarczającym a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika rtv. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9.12.2016 r., sygn. akt II FSK 2116/16, i Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w całości go podziela. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku uznał także, że chybione jest wywodzenie braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych z treści § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Przepis ten nie określa bowiem takiego obowiązku jak również z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych nie zwalnia. Warunkiem wystarczającym a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika rtv. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu rtv. Natomiast ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników rtv zostały anulowane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika rtv należy więc odnosić do obowiązku rejestracji a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Zdaniem Sądu w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości, że skarżąca posiadała odbiornik rtv, dokonała jego rejestracji, oraz że nie dokonała jego wyrejestrowania. Stąd ciążył na niej obowiązek abonamentowy. Kolejną przesłanką, z której skarżąca wywodziła fakt nieistnienia obowiązku abonamentowego był brak konkretnego dowodu potwierdzającego doręczenie skarżącej nowego numeru indentyfikacyjnego abonenta. Z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wynika, że operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu miał nadać posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, (indywidualny numer identyfikacyjny). O nadaniu numeru operator publiczny miał powiadomić użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że powyższy obowiązek powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest równoznaczny z koniecznością posiadania dowodu doręczenia takiej pisemnej informacji użytkownikowi odbiorników RTV. Prawodawca nie ustanowił obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a kierujący informację o nadaniu omawianego numeru nie był zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru tej korespondencji. Dla skuteczności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. wyroki NSA: z dnia 5.09.2018 r., sygn. akt I GSK 1793/18, z dnia 1.06.2016 r., sygn. II GSK 913/15, z dnia 9.12.2016 r., sygn. akt II FSK 2116/16, z dnia 13.12.2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15, z dnia 6.04.2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16, wyrok WSA w Lublinie z dnia 8.12.2017 r., sygn. akt I SA/Lu 875/17). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wierzyciel wskazał, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej zostało wysłane skarżącej w dniu 10 września 2008 r. W konsekwencji nie można uznać za uzasadnione stanowisko skarżącej, że brak doręczenia skarżącej informacji o nadaniu indywidualnego numeru abonenta zwykłą przesyłką listową bez urzędowego potwierdzenia odbioru anuluje wynikającego z ustawy obowiązek uiszczania abonamentu. W świetle powyższego brak było podstaw do podważania przez skarżącą obowiązku zapłaty przedmiotowych zaległości. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, wskazać należy, że opłata z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 op a zatem do przedawnienia abonamentu radiowo-telewizyjnego zastosowanie będą miały przepisy wskazane w tej ustawie, a mianowicie art. 70 § 1, zgodnie z którym zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, z uwagi na zastosowanie wobec strony przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego (zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego), dokonując jego zajęcia zawiadomieniem z 3 sierpnia 2017 r., bieg terminu przedawnienia został przerwany. W konsekwencji zobowiązania objęte tytułem wykonawczym nie uległy przedawnieniu. Również bezzasadnym, w świetle stanowiska Wierzyciela, oraz co istotne mając na uwadze przedłożone przez niego potwierdzenie doręczenia zobowiązanej w dniu 7 kwietnia 2017 r. upomnienia Nr [...] (nadanego listem poleconym Nr [...]), okazał się ostatni z podniesionych zarzutów egzekucyjnych, Odnosząc się do twierdzenia zawartego w skardze, że organ wydał zaskarżone postanowienie pomimo braku przedłożenia przez organ wszystkich wymaganych dokumentów, stwierdzić trzeba, że zarzut ten nie mógł odnieść oczekiwanego przez stronę skutku – uchylenia zaskarżonego aktu. W kwestii tej ponowienie należy podkreślić, że organ egzekucyjny związany jest stanowiskiem wierzyciela, w którym potwierdził on istnienie oraz wymagalność obowiązku wskazanego w w/w tytułach wykonawczych oraz konieczność dochodzenia zaległej opłaty abonamentowej. Ponadto wierzyciel przedstawił dowody z których wynika obowiązek uiszczenia abonamentu, objętego wskazanymi tytułami wykonawczymi. Stąd brak dowodu potwierdzającego fakt przesłania przez wierzyciela w dniu 10 września 2008 r. na adres strony w/w zawiadomienia nie miał znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Powyższe dowody nie były konieczne do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Końcowo Sąd zauważa, że oczekiwanego przez skarżącą skutku w postaci odstąpienia od egzekucji należności z tytułu nieuregulowanych opłat abonenckich nie mogła odnieść ta cześć argumentacji skargi, która dotyczyła mającego mieć w przeszłości miejsce [...] jej córki. Z oczywistych powodów kompetencyjnych, sąd administracyjny nie jest władny do dokonywania w tym względzie jakichkolwiek własnych ocen, tym bardziej, że zagadnienie to znacząco wykracza poza zakres przedmiotowy obecnego postępowania. W świetle przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.