I SA/Op 307/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Asesor sadowy Marta Wojciechowska Protokolant sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości w podatku od towarów i usług postanawia I. umorzyć postępowanie, II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 1.000 złotych (jeden tysiąc) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 22 września 2006 r. Pan Z. S. wniósł skargę na Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności jako członka zarządu Spółki z o.o. "A" za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2000 r. W skardze błędnie oznaczono numer zaskarżonej decyzji oraz jej przedmiot, jednak z uzasadnienia należało wnioskować, że przedmiotem skargi jest wskazana wyżej decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wnosił o jej oddalenie. Pismem z dnia 7 maja 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu przesłał decyzję z tej samej daty o nr [...] uwzględniającą w całości skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] a to po myśli art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej p. p. s .a. Wskazaną decyzją organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia [...] i umorzył postępowanie w sprawie, bowiem zaistniały przesłanki z art. 118 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. zakaz orzekania o odpowiedzialności osób trzecich po upływie 5 lat od powstania zaległości podatkowej. Skarżący po otrzymaniu decyzji wydanej w oparciu o art. 54 § 3 nie skorzystał z prawa cofnięcia skargi na mocy art. 60 ustawy o p. p. s. a. W dniu 6 czerwca 2007 r. radca prawny R. F. przesłała pismo procesowe wraz z umocowaniem do działania w imieniu skarżącego. W piśmie tym oświadczyła, iż jej mocodawca nie skorzysta z prawa cofnięcia skargi na decyzję nr [...] przy czym błędnie oznaczyła przedmiot skargi, bowiem ten właśnie numer wskazany w piśmie jest numerem decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w oparciu o art. 54 § 3 ustawy o p. p. s. a. nie zaś numerem decyzji będącej przedmiotem skargi. Jednocześnie pełnomocnik wnosiła o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p. p. s a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość uzasadnioną uwzględnieniem w całości skargi . Wnosiła również o zasądzenie kosztów postępowania poniesionych przez skarżącego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm w oparciu o art. 201 § 1 p. p .s. a. W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik /znów błędnie przywołując numer zaskarżonej decyzji/ wskazuje, iż uwzględnienie przez organ argumentów skarżącego w całości, dawało podstawę do umorzenie postępowania. Tym samym wydanie orzeczenia w sprawie stało się bezprzedmiotowe i winno być przez sąd umorzone na podstawi art. 161 § 1 pkt 3 p. p. s. a. Zdaniem pełnomocnika obowiązek wynikający z art. 161 pkt 3 p. p. s. a. winien wyprzedzać prawo skarżącego do cofnięcia skargi na podstawie art. 60 p. p s. a., szczególnie, że cofnięcie skargi w tym trybie rodzi obowiązek umorzenia postępowania w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p. p. s. a. a jak wynika zdaniem pełnomocnika z art. 201 p. p. s. a. zwrot kosztów postępowania należny jest stronie jedynie w przypadku umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 4 p. p. s. a. W dniu 3 lipca 2007 r. wpłynęła odpowiedź Dyrektora izby Skarbowej w Opolu na pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, w którym podziela on wniosek strony o umorzenie postępowania przed Sądem. Jednocześnie zauważa, że wnosząc skargę na decyzję z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu Przedsiębiorstwa Handlowego "A" Sp. z o.o. w N. za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług - Pan S. nie był zastępowany przez pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W oparciu o art. 54 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten jest zatem swoistą instytucją autokontroli działania organów skarbowych. Powszechnie przyjmuje się, że celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p. p. s. a. Analiza przedłożonej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu decyzji z dnia 7 maja 2007 r. umarzającej postępowanie w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu Przedsiębiorstwa Handlowego "A" Sp. z o.o. w N. za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wskazuje, że organ spełnił przesłankę z art. 54 § 3 p. p. s. a. i uwzględnił skargę Pana Z. S. w całości. W oparciu o art. 161 ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie aby zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącego oraz strony przeciwnej umorzyć postępowanie przed tutejszym Sądem jako bezprzedmiotowe a to na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z powołanym wyżej art. 54 § 3 ustawy p. p. s. a. Umarzając postępowanie z przyczyny określonej w art. 54 § 3, zgodnie z art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzono na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 1000 zł, tytułem wniesionego przez skarżącego wpisu od skargi. Pełnomocnika nie brał udziału w toczącym się postępowaniu przed organami a także na etapie wnoszenia skargi do tut. Sądu, jego udział w sprawie ograniczył się do przedłożenia wniosku o umorzenie postępowania, które było na tle przedstawionego stanu faktycznego oczywiste. Wniosek zawierał błędy i nieścisłości, polegające na stwierdzeniu, że cofniecie skargi przez skarżącego przed rozpoczęciem rozprawy pozbawi go zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Zgodnie z art. 205 § 2 p. p. s. a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w § 2 ust. 1 wskazuje, iż zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Ustanowienie pełnomocnika i jego udział w sprawie na etapie wniosku o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 3 p. p. s. a. w związku z art. 54 § 3 p. p. s. a. nie może być utożsamiany z reprezentowaniem strony i nie uzasadnia przyznania kosztów zastępstwa procesowego. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji.