I SA/Op 312/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kuczyńska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ś. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 kwietnia 2009r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego – sygn. akt I SA/Op 303/08 wobec wniosku o sprostowanie wyroku z dnia 9 grudnia 2009r. postanawia: odmówić sprostowania wyroku. Skarżący A. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem WSA w Opolu z dnia 22 kwietnia 2009r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego – sygn. akt I SA/Op 303/08. Sąd wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009r. skargę o wznowienie postępowania oddalił. W uzasadnieniu podał, że wspomnianym postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2009r., uznał, iż w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 lutego 2009r. stwierdzającą nieważność zaskarżonej do Sądu decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2006r., nie istnieje przedmiot postępowania, a zatem uzasadnione jest umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Sąd zwrócił też uwagę, że z treści protokołu rozprawy z dnia 22 kwietnia 2009r. w sprawie sygn. akt I SA/Op 303/08 wynika, że przewodniczący doręczył skarżącemu na rozprawie pismo procesowe SKO w Opolu, które zawierało wniosek o umorzenie postępowania przed WSA z tej samej przyczyny. Skarżący zapoznał się z treścią pisma i oświadczył, iż zrozumiał jego treść. Zaskarżona decyzja została więc wyeliminowana z obrotu prawnego. Jakichkolwiek wad postępowania uzasadniających jego wznowienie Sąd nie dostrzegł. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 28 grudnia 2009r. Do dnia dzisiejszego nie wniesiono skargi kasacyjnej od tego wyroku. Pismem z dnia 8 stycznia 2010r. (wniesionym 11 stycznia 2010r.) skarżący wniósł o sprostowanie do uzasadniania wyroku z dnia 9 grudnia 2009r. gdzie niektóre zapisy są podane niezgodnie z przebiegiem rozprawy w dniu 22 kwietnia 2009r. Skarżący na poparcie swego wniosku argumentował, że "funkcje kasacyjne pełni NSA w Warszawie". Decyzja SKO w Opolu z dnia 10 lutego 2009 "była prawna i obiektywnie rozpatrzona zgodna z zapisami Ordynacji podatkowej", dlatego nie wniósł od niej odwołania. Skarżący zarzucił, że z cytowanym wyżej pismem procesowym SKO w Opolu w ogóle się nie zapoznał w toku trwania rozprawy i oświadczył, że "zapis jest niezgodny z prawdą". Zarzucił, że obecnie SKO w Opolu wydało w tej sprawie kolejną decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w tej samej wysokości. Skarżący powołał przepis art. 273 §2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: p.p.s.a.] oraz art. 417 Kodeksu cywilnego domagając się naprawienia szkody i ponownego rozpatrzenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprostowanie orzeczeń sądu reguluje przepis art. 156 p.p.s.a. Sprostowania można dokonać z urzędu, ale także na wniosek. Sprostowaniu podlega również uzasadnienie orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Niedopuszczalne jest sprostowanie prowadzące do zmiany rozstrzygnięcia. W tej sprawie skarżący formułując swój wniosek domagał się sprostowania uzasadnienia wyroku z dnia 9 grudnia 2009r. zarzucając, że jego zapisy są niezgodne z przebiegiem rozprawy z dnia 22 kwietnia 2009r. w sprawie sygn. akt I SA/Op 303/08. W związku z tym uznać należy, że skarżący nie wskazał żadnych niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, które mogłaby zostać poprawione w trybie sprostowania. Wymienione w art. 156 p.p.s.a. omyłki, to sytuacje których nastąpiło mylne użycie wyrazu, błąd gramatyczny, mylna pisownia, błędne obliczenia, niedokładne oznaczenie stron itd. Przyjmuje się, że chodzi o takie usterki, które powodują, że sąd treści orzeczenia nadał inne brzmienie niż zamierzał. W tej sprawie jednak żadna z takich okoliczności nie miała miejsca. Skarżący natomiast swym wnioskiem domaga się ingerencji w orzeczenie prowadzącej do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, która nie może być osiągnięta poprzez art. 156 p.p.s.a. Skarżący nadal może od wyroku z dnia 9 grudnia 2009r. wnieść skargę kasacyjną. Natomiast jego zastrzeżenia budzi treść protokołu rozprawy z dnia 22 kwietnia 2009r. w sprawie o sygn. akt I SA/Op 303/08 prawomocnie zakończonej postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2009r. o umorzeniu postępowania. Skarżący kwestionuje również sposób powołania protokołu tej rozprawy w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 grudnia 2009r. w niniejszej sprawie. Jak wspomniano skarżący nadal może próbować wzruszyć ten wyrok poprzez skargę kasacyjną. Natomiast nie może oczekiwać sprostowania ani protokołu rozprawy z dnia 22 kwietnia 2009r. w sprawie sygn. akt I SA/Op 303/08 gdyż została ona zakończona (zgodnie z art. 103 p.p.s.a. strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół) ani też oczekiwać zmiany protokołu rozprawy z dnia 9 grudnia 2009r. przeprowadzonej w tej sprawie gdyż minął już na to termin przewidziany w art. 103 p.p.s.a. Skarżący powołując się przepis art. 417 Kodeksu cywilnego oraz art. 273 §2 i 3 p.p.s.a wniósł jednocześnie o naprawienie szkody wyrządzonej przez SKO w Opolu oraz o ponowne rozpatrzenie skargi. W zakresie pierwszego z tych wniosków właściwy nie jest sąd administracyjny lecz sąd powszechny. Natomiast odnośnie drugiego z tych wniosków to Sąd wydając wyrok z dnia 9 grudnia 2009r. poszukiwał m.in. przesłanek z art. 273 §2 i 3 p.p.s.a uzasadniających wznowienie postępowania lecz możliwości wznowienia postępowania nie stwierdził. Gdy skarżący stanowiska tego nie akceptuje winien podjąć kroki zmierzające do zaskarżenia tego wyroku, a nie jego sprostowania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 156 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.