I SA/Op 313/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 25 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez J. U. (dalej określaną jako: strona, skarżąca, zobowiązana) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 25 lipca 2018 r., wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257– dalej jako: "kpa") oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 – dalej w skrócie "upea"), którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 24 maja 2018 r. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie prowadzi wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z 31 marca 2014 r. o numerach: od Nr [...] do Nr [...], wystawionych przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., a obejmujących zaległości z tytułu nieopłaconych opłat abonamentowych RTV za miesiące od stycznia 2009 r. do marca 2014 r. Zawiadomieniem z 15 kwietnia 2014 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczeń zobowiązanej z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w organie rentowym, tj. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Dłużnik zajętej wierzytelności - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w [...] pismem z 25 kwietnia 2014 r. zawiadomił organ egzekucyjny, że wysokość świadczenia przysługującego stronie od 1 czerwca 2014 r. wynosi miesięcznie 1.454,90 zł oraz że potrącenia ze świadczenia nastąpią począwszy od należności za miesiąc czerwiec 2014 r. Zobowiązana, pismem z 23 kwietnia 2014 r., wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Zobowiązana wskazała na brak podstawy do wystawienia w/w tytułów wykonawczych, bowiem wierzyciel nie przedstawił jej (do chwili wniesienia zarzutów) żadnych dokumentów potwierdzających istnienie obowiązku abonenckiego. Podniosła ponadto, że nie została zawiadomiona o dokonaniu przez Pocztę Polską S.A. jakiejkolwiek rejestracji odbiornika radiowo-telewizyjnego. Dodatkowo strona zawnioskowała o przesłanie dokumentów poświadczających dokonanie rejestracji odbiornika, na których widniałby jej własnoręczny podpis oraz dowodu doręczenia, na adres jej zamieszkania dokumentu potwierdzającego tę rejestrację. Ponadto zobowiązana podniosła, że w w/w tytuły wykonawcze obejmują okres od miesiąca stycznia 2009 r. do miesiąca marca 2014 r., natomiast zgodnie z obowiązującymi przepisami Poczta Polska S.A. może domagać się ewentualnych hipotetycznych w tym przypadku należności za maksymalnie ostatnie 5 lat od daty wystawienia tytułu wykonawczego, tj. od marca 2009 r., a nie jak jest wyszczególnione w otrzymanych dokumentach od stycznia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie, działając na podstawie art. 34 § 1 upea wystąpił do wierzyciela - Poczty Polskiej S.A. z prośbą o zajęcie stanowiska co do zgłoszonych przez J. U. zarzutów. Wierzyciel, tj. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., postanowieniem z 1 września 2015 r. uznał zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz zarzut przedawnienia roszczenia za nieuzasadniony. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, postanowieniem z 16 marca 2017 r., utrzymał w mocy ww. postanowienie wierzyciela. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie - związany na mocy art. 34 § 1 upea – stanowiskiem wierzyciela - postanowieniem z 21 kwietnia 2017 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty strony na postępowanie egzekucyjne. Organ egzekucyjny wskazał, że strona dokonała rejestracji odbiorników rtv, a także została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników rtv, ponieważ stosowne zawiadomienie zostało jej przesłane 10 września 2008 r. Wskazano też, że wierzyciel w swoim postanowieniu poinformował stronę o ciążącym na Poczcie Polskiej obowiązku nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych, indywidualnych numerów identyfikacyjnych, w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342 - zwanego dalej "rozporządzeniem rejestracyjnym"), tj. do dnia 13 grudnia 2008 r. i powiadomienia abonentów o tym fakcie. Zgodnie z zapisami rozporządzenia rejestracyjnego dotychczasowe dowody rejestracji odbiorników rtv, w formie imiennych książeczek, były dowodem ich zarejestrowania nie dłużej niż dwanaście miesięcy, od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego, tj. od 13 grudnia 2007 r. Organ egzekucyjny wywiódł za wierzycielem, że przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym rozporządzeniem rejestracyjnym. Ponadto za wierzycielem wskazano, że w sytuacji "rzekomego" nieotrzymania tego zawiadomienia, użytkownik dbający o swoje sprawy winien zgłosić ten fakt w placówce operatora wyznaczonego. Ponadto w ocenie wierzyciela nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie upoważniało użytkownika odbiorników do zaprzestania uiszczenia opłat abonamentowych, w sytuacji, kiedy abonent nie dokonał ich wyrejestrowania. Ze wskazanych powyżej przyczyn zarzut nieistnienia obowiązku został uznany za bezzasadny. Organ egzekucyjny uznał również za niezasadny zarzut przedawnienia dochodzonych należności wskazując, że należności z tytułu opłat abonamentu rtv są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. Natomiast za przyjęciem takiego charakteru opłat abonamentowych przemawia regulacja art. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tj. Dz. U. z 2014r., poz. 1204 ze zm. - zwanej dalej "ustawą abonamentową"). Zgodnie bowiem z tym przepisem do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym, a w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w brzmieniu wówczas obowiązującym, (tj. Dz. U. 2017r., poz. 648 ze zm. - zwanej dalej "Op."). Stąd też na mocy art. 70 § 1 Op., zaległości w opłatach abonamentowych przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Zgodnie natomiast z art. 70 § 1 oraz § 4 Op. bieg terminu przedawnienia przerywa zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Wskazano też za wierzycielem, że w przedmiotowym postępowaniu, bieg terminu przedawnienia został przerwany w dniu 17 kwietnia 2014 r., tj. w dniu odebrania przez zobowiązaną zawiadomienia z dnia 15 kwietnia 2014 r. o zajęciu jej świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (Oddział w [...]). Dlatego uznano, że zobowiązanie wskazane w w/w tytułach wykonawczych nie uległo przedawnieniu. Zobowiązana pismem z 2 maja 2017 r. wniosła zażalenie na postanowienie 21 kwietnia 2017 r. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, ze Poczta Polska S.A. nie przedstawiła jej żadnego dowodu doręczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, który stanowiłby dowód zarejestrowania odbiornika rtv i zastępowałby dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników rtv w formie imiennych książeczek. Podtrzymała też zarzut nie przesłania jej w/w zawiadomienia, "rzekomo" skierowanego do niej przez Pocztę Polską w dniu 10 września 2008 r. wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat. Zdaniem zobowiązanej skoro nowe blankiety miały w zamyśle ustawodawcy zastąpić imienną książeczkę, to nie można oczekiwać, że abonent będzie dokonywał comiesięcznych wpłat, nie posiadając podstawowych ku temu danych. Podniosła też, że obowiązkiem ustawowym wierzyciela, tj. Poczty Polskiej S.A. było przesłanie, czyli nadanie w/w dokumentów. Natomiast wierzyciel - według zobowiązanej - nie jest w stanie udowodnić nie tylko faktu samego doręczenia tego zawiadomienia, lecz również faktu dokonania samego nadania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, postanowieniem z 8 czerwca 2017 r., uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z dnia 21 kwietnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu. Organ nadzoru stwierdził, że w materiale dowodowym nie było kluczowych dokumentów, na podstawie których wierzyciel uznał zarzuty wniesione przez zobowiązaną za nieuzasadnione. Zachodziła więc konieczność przeprowadzenia przez organ egzekucyjny postępowania wyjaśniającego z udziałem wierzyciela i ustalenia kiedy nastąpiła pierwotna rejestracja i wydanie imiennej książeczki opłat. Według organu nadzoru istotne było więc ustalenie, czy prawidłowo zastąpiono pierwotną imienną książeczkę opłaty abonamentowej, o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005r., Nr 141, poz. 1190) - obowiązującego do dnia 12 grudnia 2007 r. - indywidualnym numerem identyfikacyjnym abonenta (§ 5 rozporządzenia rejestracyjnego). Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie - rozpoznając sprawę ponownie, pismem z 21 czerwca 2017 r. wezwał Pocztę Polską COF w Bydgoszczy do przesłania poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii: 1. odcinka "U" z 15 listopada 2005 r. złożonego w Urzędzie Pocztowym [...] w celu wydania nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat podpisanego przez posiadacza odbiornika, 2. wygenerowanego z systemu informatycznego Poczty Polskiej S.A. duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z 10 września 2008 r., 3. upomnienia z 30 sierpnia 2012 r. przesłanego stronie, 4. dowodu potwierdzającego fakt przesłania przez wierzyciela w/w zawiadomienia w dniu 10 września 2008 r. na adres strony, 5. dowodu rejestracji pierwotnej książeczki opłat rtv o numerze [...]. W odpowiedzi na powyższe wierzyciel przesłał dokumenty wskazane pod punktami: 1, 2 i 3. Ponadto oświadczył, że Poczta Polska nie została zobligowana do wysyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego listem poleconym, dlatego też przesyłki te kierowane były do adresatów listem zwykłym. W konsekwencji nie ma możliwości przesłania kserokopii nadania tego powiadomienia, jak również potwierdzenia przyjęcia zawiadomienia przez zobowiązaną. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie postanowieniem z 11 września 2017 r., odmówił uwzględnienia zarzutów strony, wniesionych na postępowanie egzekucyjne, powołując się stanowisko wierzyciela co do zasadności kontynuowania przedmiotowego postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu postanowieniem z 30 października 2017 r., uchylił ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 11 września 2017 r. i ponownie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi egzekucyjnemu. Organ nadzoru uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało przedwcześnie, ponieważ organ egzekucyjny nie zakończył jeszcze postępowania wyjaśniającego prowadzonego z udziałem wierzyciela i nie uzyskał od niego wszystkich żądanych dokumentów lub oświadczeń. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, postanowieniem z 24 maja 2018 r., odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych przez zobowiązaną. Wskazał, że zarzuty są instytucją sformalizowaną, a jednym z elementów procedury rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności o charakterze pieniężnym, zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 upea, jest uzyskanie wypowiedzi wierzyciela. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie podkreślił, że z treści art. 34 § 1 upea, jednoznacznie wynika, że organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7. W związku z powyższym organ, przywołując w swoim postanowieniu kompletne stanowisko wierzyciela, orzekł o bezzasadności wniesionych zarzutów. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem zobowiązana w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie wydał zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie niepełnego materiału dowodowego, podtrzymała także stanowisko wyrażone w poprzednich pismach procesowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, powołanym na wstępie postanowieniem z 25 lipca 2018 r., po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 24 maja 2018 r. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że na mocy przepisów art. 34 § 1 upea, w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 upea, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, a w niniejszej sprawie wierzyciel orzekł o bezzasadności zgłoszonych zarzutów. Dodatkowo organ odwoławczy, odnosząc się do wniesionych przez stronę zarzutów stwierdził, że organ egzekucyjny przed wydaniem zaskarżonego postanowienia przeprowadził z wierzycielem kompleksowe postępowanie, pozyskując od niego wszystkie możliwe do uzyskania w chwili obecnej dowody oraz oświadczenia. W oświadczeniach tych wierzyciel potwierdził istnienie oraz wymagalność obowiązku wskazanego w w/w tytułach wykonawczych oraz konieczność dochodzenia zaległej opłaty abonamentowej. Z akt sprawy wynika, że pierwotna rejestracja książeczki opłat rtv Nr [...] wystawionej na J. U. nastąpiła 13 stycznia 1999 r. Jednak Poczta Polska S.A. - pomimo skutecznych wezwań organu egzekucyjnego - tego dowodu nie dostarczyła, ale złożyła oświadczenie, że w związku z upływem 18 lat od rejestracji tej książeczki, nie posiada tego dowodu. Wierzyciel oświadczył też, że takim dowodem, że strona posiadała zarejestrowany odbiornik rtv, jest odcinek "U", czyli wniosek z 5 listopada 2005 r. o wydanie nowej książeczki opłat, który został opatrzony własnoręcznym podpisem zobowiązanej. Dowód ten został przesłany przez wierzyciela na żądanie organu egzekucyjnego i znajduje się w aktach sprawy. Wprawdzie zdaniem zobowiązanej, odcinek "U" nie może potwierdzać faktu rejestracji pierwotnej książeczki rtv, jednak według organu nadzoru w sposób pośredni poświadcza, że 5 listopada 2005 r. strona osobiście złożyła w Urzędzie pocztowym w [...] wniosek na odcinku "U" o wydanie kolejnej nowej książeczki radiofonicznej z powodu wyczerpania dowodów wpłat w książeczce opłat Nr [...]. Z akt sprawy i stanowiska wierzyciela wynika, że książeczka opłat rtv Nr [...], została zastąpiona książeczką radiofoniczną o Nr [...], a ta ostatnia zawiadomieniem o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników TV Nr [...]. Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu w trakcie postępowania zażaleniowego uzyskał od organu egzekucyjnego dodatkowe potwierdzenie wierzyciela, że zobowiązana uiszczała opłaty abonamentowe. W piśmie z 23 lipca 2018 r. wierzyciel potwierdził, że "opłaty abonamentowe wpływały na numer imiennej książeczki Nr [...] do 12/2005 roku - ostatnia wpłata dokonana w dniu 15.11.2015 roku za miesiące od 09/2005 r. do 12/2005 w kwocie 62,40 zł z tytułu abonamentu rtv oraz odsetki za zwłokę w kwocie 0,38 zł". Reasumując, organ nadzoru stwierdził, że zebrane w sprawie dowody pozwalały w sposób uzasadniony i bezsporny dojść do wniosku, że wszczęta egzekucja w oparciu o tytuły wykonawcze z 31 marca 2014 r. od Nr [...] do Nr [...], jest uzasadniona. Organ podniósł także, iż przepisy nie obligowały Poczty Polskiej SA. do wysyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników rtv listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Dlatego wierzyciel nie ma możliwości wylegitymowania się dowodem nadania tego zawiadomienia na adres strony, ani też dowodem jego doręczenia zobowiązanej. Zawiadomienia te były wysyłane do abonentów listami zwykłymi. Sposób postępowania Poczty Polskiej S.A. był prawidłowy, a taki tryb informowania abonentów o nadaniu im indywidualnego numeru identyfikacyjnego znajduje również aprobatę w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych. Stąd też wobec związania stanowiskiem wierzyciela na mocy art. 34 § 1 upea, organ podtrzymał stanowisko organu egzekucyjnego o braku podstaw do uwzględnienia zgłoszonych przez stronę zarzutów.   W skardze na to postanowienie skarżąca wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie nie otrzymał (mimo stosownego wezwania wierzyciela) od Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. następujących dowodów: upomnienia z 30 sierpnia 2012 r. przesłanego stronie, dowodu potwierdzającego fakt przesłania przez wierzyciela w dniu 10 września 2008 r. na adres strony w/w zawiadomienia, dowodu rejestracji pierwotnej książeczki opłat rtv o numerze [...]. Ponadto zobowiązana wskazała, że Poczta Polska S.A. (pismem z 7 listopada 2017r.) poinformowała organ egzekucyjny, że nie posiada dokumentu, jakim jest dowód rejestracji pierwotnej książeczki opłat rtv o numerze [...]. Strona wywiodła, że wierzyciel stara się skrzętnie ominąć te okoliczności, twierdząc, że nawet bez omawianego zawiadomienia i tak jej obowiązkiem byłoby uiszczanie opłaty abonamentowej. Skarżąca podważyła też stanowisko wierzyciela, że dokonanie przez nią wymiany książeczki radiofonicznej Nr [...] z 15 listopada 2005r., jest tożsame z nadal istniejącym obowiązkiem abonamentowym. W dalszej części skargi skarżąca powtórzyła argument, że wierzyciel nie wykazał w czasie postępowania dowodowego prowadzonego w niniejszej sprawie, posiadania dowodu wysłania do zobowiązanej takiego zawiadomienia, a więc i zawarcia nowej umowy. Dalej skarżąca stwierdziła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie orzekł w sprawie na podstawie niepełnego materiału dowodowego, przy braku jego najważniejszych składników, bo z pięciu dokumentów wskazanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, wierzyciel przekazał organowi egzekucyjnemu jedynie dwa. Ostatecznie skarżąca stwierdziła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie w takich samych sprawach egzekucyjnych prowadzonych na rzecz tego samego wierzyciela, w tożsamych stanach faktycznych i przy takich samych zarzutach, tj. nie istnienia obowiązku abonamentowego, umarzał postępowania egzekucyjne, ze względu na fakt, że wierzyciel nie posiadał dowodów na wysłanie do abonentów nowych numerów abonenckich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie w piśmie z 21 września 2018 r. oświadczył, że do tej pory nie wystąpiły przypadki umorzenia postępowania egzekucyjnego - prowadzonego na wniosek tożsamego wierzyciela, tj. Poczty Polskiej S.A., w takim samym stanie faktycznym i przy jednakowych argumentach stron przeciwnych - z powodu nieistnienia dochodzonego obowiązku abonamentowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jej zgodności z prawem w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 - dalej w skrócie ppsa) stwierdzić należy, że brak jest podstaw do jego uchylenia. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też gdy stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Przy czym w myśl art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 25 lipca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 24 maja 2018 r. w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 upea podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zgłosiła zarzuty nieistnienia obowiązku wskazanego w tytułach wykonawczych a także zarzut przedawnienia. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1- 5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W niniejszej sprawie na podstawie powołanych wyżej przepisów organ egzekucyjny zobowiązany był do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i był tym stanowiskiem związany. Wierzyciel w prawomocnym stanowisku uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne. W związku z czym, z uwagi na to, że stanowisko to było wiążące dla organu egzekucyjnego, a także po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z udziałem wierzyciela, organ egzekucyjny wydał postanowienie o niezasadności zarzutów. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze okoliczność, że związanie stanowisko wierzyciela nie wiąże Sądu. Zatem Sąd dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgłoszonych przez skarżącą zarzutów musi dokonać oceny także stanowiska wierzyciela, a więc zbadania czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z 18.01.2012 r., sygn. akt II GSK 1490/10; z 11.03.2011 r., sygn. akt II FSK 1904/09, z 28.10.2008 r., sygn. akt II FSK 1006/07, z dnia 4.02. 2011 r., sygn. akt II GSK 216/10 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak dalej przytaczane w tym uzasadnieniu orzeczenia). Zdaniem Sądu, zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, zatem zarówno postanowienia organu egzekucyjnego, organu odwoławczego i wierzyciela nie naruszały prawa. Skarżąca zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku objętego przedmiotowymi tytułami wykonawczymi oraz zarzut przedawnienia obowiązków. Zobowiązana wskazała na brak podstawy do wystawienia w/w tytułów wykonawczych, bowiem wierzyciel nie przedstawił jej (do chwili wniesienia zarzutów) żadnych dokumentów potwierdzających istnienie obowiązku abonenckiego. W skardze podnosiła, że organ egzekucyjny nie otrzymał od wierzyciela: rejestracji pierwotnej książeczki opłat rtv o numerze [...], upomnienia z 30 sierpnia 2012 r. przesłanego stronie, dowodu potwierdzającego fakt przesłania przez wierzyciela w dniu 10 września 2008 r. na adres strony w/w zawiadomienia. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zasadności zgłoszonego przez skarżącą zarzutu nieistnienia i przedawnienia obowiązku stwierdzonego tytułami wykonawczymi. Organy stwierdziły, że zarzuty te są bezzasadne, gdyż taką ocenę zawarł wierzyciel w prawomocnym stanowisku co do zgłoszonych zarzutów. W zaskarżonym rozstrzygnięciu powołano się także przeprowadzone przez organ z udziałem wierzyciela postępowanie wyjaśniające. Odnosząc się do zasadności podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu nieistnienia obowiązku należy wskazać, że w dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2004 r., poz. 2531 z późn. zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. Kwestię rejestracji odbiorników RTV regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 70 poz. 338). Zgodnie z jego § 3 ust. 2 dowodem zarejestrowania była imienna książeczka radiofoniczna. Tożsama regulacja obowiązywała na mocy § 3 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 września 1985 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 1985 r. Nr 46 poz. 236). Natomiast na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonano zmiany w zakresie legitymowania się przez użytkownika dowodem rejestracji. Zgodnie z § 3 wskazanego rozporządzenia, dowodem zarejestrowania odbiorników, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. § 5 rozporządzenia stanowił, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników, stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do wskazanego rozporządzenia. Poczta Polska, na podstawie rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r., została zobowiązana do dnia 13 grudnia 2008 r. do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia abonentów o nadaniu takiego numeru. Zawiadomienia o nadaniu numeru, stanowiło dowód zarejestrowania odbiorników rtv, zastąpiło dotychczasowe dowody w formie imiennych książeczek. Poczta nie anulowała wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym, wysyłając do użytkowników zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz imienne formularze polecenia przelewu/wpłaty gotówki, ułatwiające dokonywanie wpłat za abonament rtv. Użytkownicy odbiorników rtv, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z wcześniejszych uregulowań prawnych oraz ustawy z dnia 29.12.1992 r. o radiofonii i telewizji, poprzedzającej ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat abonamentowych (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania). Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez skutecznego jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 11.12.2018 r., sygn. akt III SA/Wr 392/18 i powołane w nim orzecznictwo). Głównym argumentem skarżącej jest brak dowodu rejestracji pierwotnej książeczki opłat rtv o numerze [...]. W ocenie skarżącej nieuprawnione jest także stanowisko wierzyciela, że dokonanie przez nią wymiany książeczki radiofonicznej Nr [...] z dnia 15 listopada 2005 r., jest tożsame z nadal istniejącym obowiązkiem abonamentowym. Ustosunkowując się do powyższego zauważyć należy, że po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, tj. decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16.03.2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. nr 3, poz. 22, wyrok WSA w Gliwicach z 26.06.2013 r., sygn. akt I SA/Gl 236/13). Zatem w sprawie istotny był fakt zarejestrowania odbiornika, bowiem aby skutecznie podważyć ciążący obowiązek uiszczania abonamentu, należy wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika. Stąd rzeczą wierzyciela było wykazanie faktu rejestracji przez skarżącą odbiornika rtv, gdyż to ta okoliczność przesądzała o powstaniu - z mocy prawa - obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych. W rozpatrywanej sprawie, organ odwoławczy wskazywał, że pierwotna rejestracja książeczki opłat rtv Nr [...] wystawionej na skarżącą nastąpiła w dniu 13 stycznia 1999 r. Poczta Polska S.A. złożyła oświadczenie, że w związku z upływem 18 lat od rejestracji tej książeczki, nie posiada tego dowodu. Wierzyciel oświadczył też, że takim dowodem, że strona posiadała zarejestrowany odbiornik rtv, jest odcinek "U", czyli wniosek z dnia 5 listopada 2005 r. o wydanie nowej książeczki opłat (Nr [...]), który został opatrzony własnoręcznym podpisem przez J. U. Dowód ten został przesłany przez wierzyciela i znajduje się w aktach sprawy. Zdaniem Sądu odcinek "U" jest okolicznością potwierdzającą, że skarżąca dokonała rejestracji odbiornika (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14.04.2016 r., sygn. akt I SA/GL 1073/15). Skoro zobowiązana złożyła wniosek o wydanie nowej książeczki opłat, z powodu wyczerpania dowodów wpłat w książeczce opłat Nr [...]., na którym widnieje data 15 listopada 2005 r. oraz podpis posiadacza odbiornika – "J. U."– to nie budzi wątpliwości Sądu konkluzja organów, że powyższe świadczy o tym, że skarżąca posiadała zarejestrowany odbiornik rtv. Powyższe potwierdza również pismo wierzyciela z 23 lipca 2018 r., w którym wierzyciel oświadczył, że opłaty abonamentowe wpływały na numer imiennej książeczki Nr [...] do 12/2005 roku - ostatnia wpłata dokonana w dniu 15.11.2015 roku za miesiące od 09/2005 r. do 12/2005 r. Ponadto skarżąca nigdy nie twierdziła, że wyrejestrowała odbiornik rtv, nie przedstawiła też stosownych dowodów na tę okoliczność. Bowiem tylko dysponowanie przez skarżącą dokumentem, który wskazywałby na to, że zobowiązana dopełniła formalności niezbędnych dla wyrejestrowania odbiornika rtv, mógł podważyć ciążący na niej obowiązek uiszczania abonamentu. Podkreślenia wymaga także, że skarżąca nie kwestionowała dowodu – odcinka "U", natomiast w skardze podnosiła, że dokonanie przez nią wymiany książeczki radiofonicznej Nr [...] z dnia 15 listopada 2005 r., nie jest tożsame z nadal istniejącym obowiązkiem abonamentowym. Odnosząc się do powyższego jeszcze raz należy przypomnieć, że w świetle postanowienia ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, nie może budzić wątpliwości, że obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z mocy prawa, że jest on powiązany z używaniem odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych zaś obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Istnienie dowodu zarejestrowania odbiornika nie jest co do zasady warunkiem koniecznym obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej. Ustawa nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści bądź formy dowodu rejestracji odbiornika rtv. Warunkiem wystarczającym a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika rtv. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9.12.2016 r., sygn. akt II FSK 2116/16, i Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w całości go podziela. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku uznał także, że chybione jest wywodzenie braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych z treści § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Przepis ten nie określa bowiem takiego obowiązku jak również z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych nie zwalnia. Warunkiem wystarczającym a zarazem koniecznym istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest używanie odbiornika rtv. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu rtv. Natomiast ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników rtv zostały anulowane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika rtv należy więc odnosić do obowiązku rejestracji a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, zarzuty skargi, że zawiadomienie z dnia 10 września 2008 r. miało nie tylko likwidować poprzednie książeczki abonamentowe, ale było też formą zawarcia ze skarżącą nowej umowy abonamentowej są chybione (zob. także wyrok WSA w Opolu z 22.12.2015 r., sygn. akt I SA/Op 516/15). Zdaniem Sądu w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości, że skarżąca posiadała odbiornik rtv, dokonała jego rejestracji, oraz że nie dokonała jego wyrejestrowania. Stąd ciążył na niej obowiązek abonamentowy. Kolejną przesłanką, z której skarżąca wywodziła fakt nieistnienia obowiązku abonamentowego był brak doręczenia skarżącej nowego numeru indentyfikacyjnego abonenta. Z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wynika, że operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu miał nadać posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, (indywidualny numer identyfikacyjny). O nadaniu numeru operator publiczny miał powiadomić użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że powyższy obowiązek powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest równoznaczny z koniecznością posiadania dowodu doręczenia takiej pisemnej informacji użytkownikowi odbiorników RTV. Prawodawca nie ustanowił obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a kierujący informację o nadaniu omawianego numeru nie był zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru tej korespondencji. Dla skuteczności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. wyroki NSA: z dnia 5.09.2018r., sygn. akt I GSK 1793/18, z dnia 1.06.2016 r., sygn. II GSK 913/15, z dnia 9.12.2016 r., sygn. akt II FSK 2116/16, z dnia 13.12.2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15, z dnia 6.04.2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16, wyrok WSA w Lublinie z dnia 8.12.2017 r., sygn. akt I SA/Lu 875/17). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wierzyciel wskazał, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej zostało wysłane skarżącej w dniu 10 września 2008 r. W konsekwencji nie można uznać za uzasadnione stanowisko skarżącej, że brak doręczenia skarżącej informacji o nadaniu indywidualnego numeru abonenta zwykłą przesyłką listową bez urzędowego potwierdzenia odbioru anuluje wynikającego z ustawy obowiązek uiszczania abonamentu. W świetle powyższego brak było podstaw do podważania przez skarżącą obowiązku zapłaty przedmiotowych zaległości. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, wskazać należy, że opłata z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), a zatem do przedawnienia abonamentu radiowo-telewizyjnego zastosowanie będą miały przepisy wskazane w tej ustawie, a mianowicie art. 70 § 1, zgodnie z którym zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, z uwagi na zastosowanie wobec strony przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego (egzekucji z rachunku bankowego), dokonując jego zajęcia zawiadomieniem z 15 kwietnia 2014 r., bieg terminu przedawnienia został przerwany. W konsekwencji zobowiązania objęte tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu. Podnoszony w skardze argument, że wierzyciel nie przesłał organowi egzekucyjnemu upomnienia z dnia 30 sierpnia 2012 r., nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie stwierdził organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienia z dnia 30 sierpnia 2012r. Nr [...] (k. nr 92-93), które zostało doręczone zobowiązanej w dniu 3 września 2012 r., a fakt jego otrzymania został poświadczony przez stronę jej własnoręcznym podpisem. Ponadto słusznie zauważył organ, że w dacie wszczęcia egzekucji obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2004r. Nr 10, poz. 79). Zgodnie z treścią § 13 ust. 2 tego rozporządzenia, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3 a ustawy. Dopiero od dnia 1 listopada 2014r. zaczęły obowiązywać przepisy nowego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2014r., poz. 1494 ze zm.), które wykluczyły możliwość wszczęcia egzekucji administracyjnej m. in. opłat abonamentowych bez doręczenia upomnienia. Tym samym brak jest podstaw do akceptacji zarzutu skarżącej odnośnie braku upomnienia. Odnosząc się do twierdzenia zawartego w skardze, że organ wydał zaskarżone postanowienie pomimo braku przedłożenia przez organ wszystkich wymaganych dokumentów, stwierdzić trzeba, że zarzut ten nie mógł odnieść oczekiwanego przez stronę skutku – uchylenia zaskarżonego aktu. W kwestii tej ponowienie należy podkreślić, że organ egzekucyjny związany jest stanowiskiem wierzyciela, w którym potwierdził on istnienie oraz wymagalność obowiązku wskazanego w w/w tytułach wykonawczych oraz konieczność dochodzenia zaległej opłaty abonamentowej. Ponadto wierzyciel przedstawił dowody z których wynika obowiązek uiszczenia abonamentu, objętego wskazanymi tytułami wykonawczymi. Stąd brak dowodu potwierdzającego fakt przesłania przez wierzyciela w dniu 10 września 2008 r. na adres strony w/w zawiadomienia oraz dowodu rejestracji pierwotnej książeczki opłat rtv o numerze [...] nie miał znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Powyższe dowody nie były konieczne do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Na marginesie podnieść należy, że nie znalazły potwierdzenia zarzuty, że organ egzekucyjny w takich samych sprawach egzekucyjnych, prowadzonych na rzecz tego samego wierzyciela, w tożsamych stanach faktycznych i przy takich samych zarzutach, tj. nie istnienia obowiązku abonamentowego, umarzał postępowania egzekucyjne, ze względu na fakt, że wierzyciel nie posiadał dowodów na wysłanie do abonentów nowych numerów abonenckich. Jak podniesiono w odwiedzi na skargę, organ odwoławczy zwrócił się do organu egzekucyjnego o ustosunkowanie się do powyższej kwestii. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie w piśmie z dnia 21 września 2018 r. (k. nr 206) oświadczył, że do tej pory nie wystąpiły przypadki umorzenia postępowania egzekucyjnego - prowadzonego wniosek tożsamego Wierzyciela, tj. Poczty Polskiej S.A., w takim samym stanie faktycznym i przy jednakowych argumentach stron przeciwnych - z powodu nieistnienia dochodzonego obowiązku abonamentowego. W świetle przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.