I SA/Op 317/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. i D. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę wniesioną przez D. M., 2. umorzyć postępowanie sądowe co do skargi wniesionej przez B. M. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] nr [...], w ramach której odmówiono podatnikom B. M. i D. M. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 3.576 zł skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i wnosili o zwrot kosztów postępowania. Ponieważ skarga zawierała brak formalny polegający na niepodpisaniu jej przez skarżącego D. M., zarządzeniem przewodniczącego wydziału doręczonym osobiście w dniu 8 grudnia 2006r., został on wezwany do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez podpisanie skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Pomimo upływu wyznaczonego terminu brak ten nie został uzupełniony. Wraz z przekazaniem do Sądu skargi z aktami podatkowymi, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu w piśmie złożonym do Sądu w dniu 21 listopada 2006 r. poinformował o uwzględnieniu skargi w całości, co spowodowało wydanie przez ten organ w dniu 20 listopada 2006 r. w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – [dalej jako: p.p.s.a.] decyzji nr [...], którą uchylono w całości zaskarżoną decyzję jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i stwierdzono nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 3.576 zł. W związku z powyższym skarżąca w piśmie z dnia 5 grudnia 2006 r., złożonym w następstwie zapytania Sądu, czy podtrzymuje, czy też cofa wniesioną skargę, złożyła oświadczenie o jej cofnięciu i wniosła o umorzenie postępowania wszczętego z jej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez skarżącego D. M. podlegała odrzuceniu z przyczyny wymienionej w art. 58 § 1 3) p.p.s.a., a więc wskutek nieuzupełnienia braku formalnego (niepodpisanie skargi) w terminie wyznaczonym dla jego uzupełnienia. Każde pismo strony, zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4) tej ustawy powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Pismo niepodpisane przez stronę nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, brak podpisu jest bowiem istotnym brakiem pisma składanego przez stronę. Skoro mimo prawidłowego wezwania strony do uzupełnienia tych braków, ze wskazaniem terminu uzupełnienia braku i zastrzeżenia rygoru jego nieuzupełnienia, strona braków tych nie uzupełniła, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. Postępowanie wywołane wniesieniem skargi przez B. M. podlega natomiast umorzeniu wskutek cofnięcia przez nią skargi. Przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje obowiązek umorzenia przez Sąd postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, przy czym w myśl § 2 tego przepisu postanowienie o umorzeniu postępowania może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z art. 60 tej ustawy wynika z kolei, że zasadą jest związanie Sądu oświadczeniem strony skarżącej o cofnięciu skargi. Takie rozwiązanie jest wyrazem zagwarantowania przez ustawodawcę prawa rozporządzania przez skarżącego skargą, jednakże z ograniczeniami wprost wyrażonymi w tym przepisie. Sąd może mianowicie uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia przepisów lub spowodowałoby utrzymanie w mocy między innymi decyzji dotkniętej wadą nieważności. Jest to regulacja zawierająca wyjątek od zasady związania Sądu cofnięciem skargi i jako taka podlega ścisłej wykładni. W rozpatrywanej sprawie nie istnieją okoliczności prowadzące do uznania powyższego cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Niewątpliwie nie zmierza ono do obejścia przepisów, skoro wskutek uwzględnienia skargi w całości z obrotu prawnego zostały wyeliminowane decyzje organów obu instancji, odmawiające skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. Cofnięcie skargi nie spowoduje również – z powyższej przyczyny – utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Ze wskazanych powyżej przyczyn i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie sądowe zainicjowane skargą wniesioną przez B. M. należało umorzyć.