I SA/Op 322/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2007 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. oddala skargę Burmistrz Gminy Paczków, na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, określił K. I W. K. w dniu [...] zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2006. w kwocie 140 zł , płatne w czterech ratach po 35 zł. Nie godząc się z decyzją wymiarową W. K. wniósł odwołanie, w którym wskazał, że jest właścicielem działki położonej "na terenie przyrzecznym" i w związku z tym działka może ulegać zalaniom. Powołując się na te okoliczności wyraził swoje niezadowolenie ze znacznego wzrostu stawek podatku w stosunku do lat poprzednich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Paczkowa. Jak ustalono, K. i W. K. są właścicielami gruntu położonego w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...] o powierzchni 0 ,07 ha, na działce A z arkusza mapy [...], oznaczonego w ewidencji gruntów symbolem Bp jako zurbanizowany teren niezabudowany. Zatem, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, są podatnikami podatku od nieruchomości, a stosownie do art. 4 ust.1 pkt 1 powołanej ustawy, podstawę podatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło nieprawidłowości przy ustaleniu K. i W. K. zobowiązania podatkowego na 2006 r. z tytułu podatku od nieruchomości. Zdaniem Kolegium, Burmistrz Paczkowa przyjął do opodatkowania właściwą powierzchnię gruntu oraz zastosował odpowiednią stawkę podatkową, przewidzianą dla gruntów pozostałych, w wysokości 0,20 zł za 1 m2. Ujęta w decyzji powierzchnia gruntu odpowiada powierzchni wykazanej w danych ewidencji gruntów, a zastosowana przez organ I instancji stawka podatku od nieruchomości nie przekracza maksymalnej stawki określonej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych i jest zgodna z § 1 pkt 1 Uchwały nr XXXIX/250/05 Rady Miejskiej w Paczkowie z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie podatku od nieruchomości. Nadto Kolegium wskazało, że podnoszone przez stronę w odwołaniu argumenty dotyczące trudnej sytuacji finansowej nie mają wpływu na wysokość podatku od nieruchomości i nie mogą stanowić podstawy uchylenia kwestionowanej decyzji. Od rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W skardze wskazał, że jego działka jest działką położoną na terenie miejskim, ale jest nieuzbrojona i była już kilkakrotnie zalewana. Skarżący zauważył także, iż stawki podatku od nieruchomości znacznie wzrosły, bowiem w 1996 r. płacił tylko 14 zł, a obecnie urząd każe mu płacić już 140 zł. W dodatkowym piśmie z dnia 7 grudnia 2006 r. skarżący ponownie zaprotestował przeciwko wysokości stawek podatku od nieruchomości i wskazał, że są one wygórowane i krzywdzące dla podatnika. Jednocześnie skarżący przedłożył do wglądu dotychczasowe decyzje kierowane do niego w sprawie podatków i podkreślił, że nie rozumie dlaczego niektóre z nich wskazują, iż podatek wynosi 0 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w decyzji. Na rozprawie przed tutejszym Sądem skarżący podtrzymał w całości skargę i dodał, że postępowanie gminy, która podwyższa w każdym roku stawki podatkowe jest niewłaściwe. Jednocześnie wskazał, iż jego dochody nie pozwalają mu na ponoszenie takiego obciążenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest uzasadniona. Sądy administracyjne, w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd obowiązany jest badać, czy prawidłowo i z zachowaniem reguł procesowych został ustalony stan faktyczny, i czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy obu instancji zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w przypadkach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. A - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, stosownie do wskazanego artykułu, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W myśl art. 2 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 199r. o podatkach i opłatach lokalnych tekst jednolity z dnia 17 lutego 2002 r. Dz U. Nr 9, poz.84 ze zm), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie grunty, chyba że są opodatkowane podatkiem rolnym lub leśnym. Stosownie do treści art. 3 ust.1 powołanej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości. Natomiast podstawę opodatkowania dla gruntów, zgodnie z treścią art4 ust.1 pkt1, stanowi ich powierzchnia. Do ustalania stawek podatku od nieruchomości, na mocy art. 5 ust.1 wskazanej ustawy, upoważniona jest rada gminy, która w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki te nie mogą przekroczyć rocznie stawek, wskazanych w tym przepisie jako maksymalne. W myśl art. 6 ust. 7 omawianej ustawy, podatek od nieruchomości jest obliczany na poszczególne lata podatkowe i w stosunku do osób fizycznych ustalany jest w decyzji. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada danego roku podatkowego. Z akt sprawy wynika, że skarżący wraz z żoną są właścicielami gruntu o powierzchni 0,07 ha, oznaczonego symbolem Bp, położonego w T. Wymierzając skarżącemu podatek za 2004 r., organy podatkowe zastosowały stawki określone uchwałą nr XXXIX/250/05 Rady Miejskiej w Paczkowie z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie podatku od nieruchomości. Wysokość stawki określonej w tej uchwale, zastosowanej do wymiaru podatku od gruntów stanowiących własność K. i W. K., nie przekracza wysokości maksymalnej dopuszczalnej stawki dla tego rodzaju nieruchomości. Grunty należące do skarżącego, zgodnie z przyjętym w ustawie nazewnictwem, są traktowane jako tzw. grunty pozostałe i stawkę podatku określono dla nich w uchwale w wysokości 0,20 zł za 1 m2 powierzchni, podczas gdy maksymalna stawka wskazana w ustawie (corocznie waloryzowana przez Ministra Finansów) w tym czasie wynosiła dla gruntów pozostałych 0,31 zł od 1 m2 powierzchni. Podkreślić przy tym należy, że uchwalone przez Radę Miejską w Paczkowie przepisy są powszechnie obowiązujące na obszarze gminy i wiążą organy podatkowe przy ustalaniu podatku od nieruchomości. Zatem organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość zobowiązania K. i W. K. w podatku od nieruchomości za rok 2006 i nie ma podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Uzupełniająco wskazać należy, że część z przedłożonych przez skarżącego w toku postępowania sądowego decyzji wymiarowych za lata ubiegłe dotyczy m.in. łącznego zobowiązania podatkowego i podatku rolnego, który został w nich wykazany jako " 0 ", albowiem grunt będący własnością skarżącego nie podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Rozstrzygnięcia te nie miały jakiegokolwiek wpływu na wymiar podatku od nieruchomości, a organ aby opodatkować dany grunt podatkiem od nieruchomości powinien najpierw ustalić, czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.