I SA/Op 334/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A – K. L., A. L., G. L. Spółka jawna w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za listopad 2007r. postanawia: odrzucić skargę Doradca podatkowy W. M. wniósł w imieniu skarżącego – A –K. L., A. L., G. L. Spółka jawna w S., skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za listopad 2007r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 czerwca 2010r. zobowiązano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.893 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano doradcę podatkowego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwanej: p.p.s.a.) oraz nadesłanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego - w terminie 7 dni od daty doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone w dniu 18 czerwca 2010 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru).Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem w dniu 25 czerwca 2010 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie dokonała wpłaty wpisu ani nie zostały usunięte pozostałe braki formalne skargi. Natomiast pismem z dnia 15 czerwca 2010 r. W.M. wniósł o cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku wniesienia skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a. ). Zgodnie zaś art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie uiścił wpisu od skargi w kwocie 1.893 zł. Jednocześnie doradca podatkowy W.M. nie wykazał, iż może być pełnomocnikiem skarżącego. Wezwania w obu przypadkach zawierały pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższych obowiązków. Tymczasem jak wskazano wyżej dla skutecznego wniesienia skargi niezbędne jest uzupełnienie wszystkich jej braków. W niniejszej sprawie skarżący nie uiścił żądanego wpisu, ani nie zostały uzupełnione pozostałe braki formalne skargi, co obligowało sąd do jej odrzucenia. Odnosząc się natomiast do wniosku o cofnięcie skargi wskazać należy, iż doradca podatkowy nie wykazał, iż może on działać w imieniu skarżącego w niniejszym postępowaniu. Wezwanie Sądu do przedłożenia pełnomocnictwa nie zostało wykonane. W konsekwencji złożony przez niego wniosek nie mógł być uwzględniony. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż w myśl postanowień przepisu art. 161 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania między innymi w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę (pkt 1). Wskazać jednakże należy, iż cofnięcie skargi nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego skargą dotkniętą brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (tak: postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291.). Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji