I SA/Op 339/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 27 czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2000 r. postanawia : odrzucić skargę. Skarżący A. C. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 27 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2000 r. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2011 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 103 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczony odpis zarządzenia zawierał podstawę prawną obliczenia wysokości wpisu tj. § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – dalej jako: [rozporządzenie], a także tryb i sposób jego opłacenia. W związku z powyższym zarządzeniem skarżący w zakreślonym terminie do uiszczenia wpisu złożył na urzędowym formularzu "PPF" wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych dotyczącego wpisu od skargi. Uznając za niewystarczające informacje przedstawione przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 8 września 2011 r. wezwano skarżącego do przekazania, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących jego stanu majątkowego, rodzinnego i dochodów. W związku z wydanym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 28 września 2011 r. odmawiającym przyznania skarżącemu prawa pomocy, skarżący z zachowaniem ustawowego terminu wniósł sprzeciw do wydanego postanowienia. W wyniku ponownego rozpoznania sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uznając, iż nie zachodzą przesłanki przemawiające za przyznaniem skarżącemu prawa pomocy, postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o jego zmianę przez zwolnienie go od uiszczenia wpisu od skargi w całości, a to z uwagi na naruszenie zasady swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz sprzeczność dokonanych ustaleń w zakresie, że skarżący nie wykazał by spełniał warunki określone w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 t.j.) – dalej jako: [p.p.s.a.]. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2012 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt I FZ 569/11 Naczelny Sąd Administracyjny uznając wniesione przez pełnomocnika skarżącego zażalenie za bezzasadne, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 marca 2012 r. ponownie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 103 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi, wskazując jako podstawę ustalenia wysokości wpisu § 1 pkt 1 rozporządzenia. Powyższe wezwanie doręczone zostało do rąk skarżącego w dniu 21 marca 2012 r. W wymaganym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 28 marca 2012 r. wpis nie został uiszczony, co wynika z ustaleń pracownika sekretariatu poczynionych w oddziale finansowo – budżetowym tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że (o ile ustawa nie stanowi inaczej), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienia postępowania. W takiej bowiem sytuacji zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uiszczenia wpisu, doręczone skarżącemu w dniu 21 marca 2012 r., zawierało wszystkie niezbędne dane, a więc dokładne określenie kwoty, terminu i sposobu uiszczenia opłaty, jak też zastrzegało rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek jej nieuiszczenia w terminie. Pomimo spełnienia tych wszystkich formalnych przesłanek skutecznego wezwania o uiszczenie wpisu od skargi, skarżący w wyznaczonym siedmiodniowym terminie wpisu nie uiścił, co sprawia, że skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.