I SA/Op 35/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlano-Handlowo-Usługowego A Spółka z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 5 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za październik 2010 r. wskutek wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu postanawia : odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu należnego od skargi Postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 5 listopada 2013 r., wydaną w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za październik 2010 r. U podstaw rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, że skarżąca nie uiściła pełnej kwoty wpisu od skargi, co w myśl art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - /dalej zwane p.p.s.a./ obligowało sąd do odrzucenia skargi. Pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku podała, że wystąpiła do tut. Sądu z wnioskiem o połączenie wszystkich wniesionych przez nią 57 skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Powyższe uzasadniane było przez skarżącą trudnościami organizacyjnymi w prowadzeniu tylu spraw z uwagi na to, że jest ona małą firmą. Skarżąca podniosła, że gdyby Sąd rozpatrzył jej wniosek, a potem wezwał ją do uiszczenia wpisu, to wpłacając jedną kwotę jako sumę wszystkich opłat od skarg, a nie 57 kwot od poszczególnych spraw na pewno żadna pomyłka by nie wystąpiła. Zaznaczyła, że w dzisiejszych czasach przelewy dokonuje się komputerowo i w takiej sytuacji tym bardziej możliwy jest błąd polegający na wpisaniu 0 zamiast 8. W ocenie skarżącej, brak jest w tej sytuacji jej winy w tym, że opłata sądowa nie została uiszczona we właściwej wysokości. Opisana sytuacja, jej zdaniem, nie powinna skutkować odrzuceniem skargi wniesionej na decyzję, która w sposób jawny jest sprzeczna z przepisami prawa procesowego i materialnego i powinna być poddana kontroli sądowo-administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zasadą wynikającą z art. 85 p.p.s.a. jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 83 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżąca dochowała 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu uiszczenia wpisu od skargi, liczonego od dnia 31 marca 2014 r., czyli od daty otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. Nie budzi też wątpliwości, że skarżąca równocześnie z wnioskiem dokonała wpłaty pełnej kwoty wpisu od skargi. Konieczne stało się zatem rozważenie, czy argumenty przedstawione przez skarżącą uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło bez jej winy. Zgodnie z utrwalonymi w tej kwestii poglądami doktryny i judykatury uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Oceniając wskazane przez skarżącą okoliczności, mające świadczyć o braku zawinienia w nieuiszczeniu wpisu od skargi, Sąd doszedł do przekonania, iż nie mogą one stanowić podstawy do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. W ocenie Sądu nie można zaakceptować argumentacji skarżącej, która stara się przerzucić odpowiedzialność za uchybienie terminu na tut. Sąd. Brak bowiem uwzględnienia wniosku skarżącej o połączenie spraw z jej udziałem do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie zwalniał skarżącej z należytej dbałości o swoje interesy. Na stronie skarżącej, a w szczególności na podmiocie będącym spółką jako na profesjonalnym uczestniku obrotu, ciąży obowiązek takiej organizacji pracy, aby weryfikacja dokonywanych czynności w związku z zainicjowanymi przez nią sporami sądowymi była dokonywana. To zatem w interesie skarżącej leżało sprawdzenie dokonanego przelewu z kwotą odpowiedniego wpisu w każdej ze spraw. Niezachowanie tego wymogu świadczy o tym, że skarżąca w obronie swych interesów nie działała dostatecznie starannie. Tym bardziej, że w każdej ze spraw skarżąca była przez tut. Sąd wzywana odrębnie do uiszczenia wpisu, a w wezwaniu podano jednoznacznie kwotę należnego wpisu. Jednocześnie, zdaniem Sądu, brak kontroli spółki nad obiegiem dokumentów absolutnie nie może być tłumaczony tym, że jest ona małą firmą i może mieć trudności organizacyjne z prowadzeniem tylu spraw. Zdaniem Sądu, nawet w przypadku małych firm, przy dochowaniu należytej staranności możliwe jest dopilnowanie, aby czynności, dla których zakreślono termin, były w tym terminie dokładnie dopełnione. Ponieważ przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w wypadku, gdy w ramach zaprezentowanej przez stronę argumentacji uprawdopodobni ona brak swojej winy, a także wykaże, że pomimo podjęcia przez siebie wszelkich działań w celu dochowania terminu, okazało się to niemożliwe, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie takich okoliczności i na podstawie art. art. 86 § 1 w zw. z art. 87 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.