I SA/Op 351/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 6 sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za kwiecień 2010 r. wskutek wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego postanawia odmówić przywrócenia terminu W związku z wniesioną przez skarżącą "A" spółka z o.o. skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za kwiecień 2010 r., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału tut. Sądu z dnia 18 września 2012 r. wezwano ją do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 528,00 zł w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Wezwanie to, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, zostało doręczone w dniu 24 września 2012 r. do rąk osoby posiadającej pełnomocnictwo pocztowe – U.G.. Zawierało ono wszystkie pouczenia o sposobie i terminie uiszczenia wpisu i zastrzegało rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie. Siedmiodniowy termin na dokonanie tej czynności upłynął bezskutecznie w dniu 1 października 2012 r. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 25 października 2012 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Równocześnie dopełniła uchybionej czynności, uiszczając ten wpis. Uzasadniając wniosek podniosła, że o uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu dowiedziała się z postanowienia o odrzuceniu skargi wydanego w dniu 12.10.2012 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w sprawie o sygn. akt I SA/Op 350/12, które otrzymała w dniu 18.10.2012 r. Sprawa ta dotyczyła skargi Spółki na inną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu, a mianowicie z dnia 6.08.2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec 2010 r. Skarżąca wskazała, iż bezpośrednią przyczyną uniemożliwiającą zachowanie terminu było naganne zachowanie pracowników Spółki – U.G. i Z.G.. U.G., zatrudniona w siedzibie Spółki w D., jako pracownik upoważniony do odbierania przesyłek pocztowych, odebrała korespondencję z Sądu w dniu 24.09.2012 r., po czym przekazała ją, wraz z pozostałą korespondencją skierowaną w tym dniu do Spółki, kolejnemu pracownikowi – Z.G. (kierowcy), celem przewiezienia do biurowca Spółki znajdującego się w B.. Ten, choć przekazał inne listy, korespondencję z Sądu zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu pozostawił jednakże w samochodzie ciężarowym TIR, którym następnie udał się do Niemiec w podróż służbową trwającą do dnia 20.10.2012. Skarżąca nadmieniła również, że Zarząd Spółki mimo sprawowanego nadzoru nad pracownikami i ingerowania we wszelkie przejawy niesumienności, nie mógł przewidzieć zaistnienia powyższej sytuacji. Zarząd nie miał wiedzy, iż wezwanie do uiszczenia opłat trafiło do Spółki i w związku z tym nie uchybił terminowi wskutek zaniedbania, czy też z innych przyczyn leżących po jego stronie. Do wniosku skarżąca załączyła dowód wpłaty wymaganej kwoty wpisu oraz oświadczenia pracowników U.G. i Z.G., potwierdzające opisaną sytuację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej: [p.p.s.a.] jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi termin przywrócić (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 i art. 87 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Uwzględniając tożsame okoliczności faktyczne i prawne leżące u podstaw wniosku tu rozpoznawanego, z okolicznościami występującymi w sprawie sygn. akt I SA/Op 350/12 tut. Sądu, w której skarżąca również zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, należy posłużyć się argumentacją zawartą w wydanym w tej sprawie postanowieniu tut. Sądu z dnia 12 października 2012 r. rozstrzygającym tożsamy wniosek skarżącej. W pierwszej kolejności wskazać więc należy, że w ocenie Sądu zostały w niniejszej sprawie zachowane wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika z treści wniosku oraz akt sprawy, skarżąca o uchybieniu terminu do opłacenia skargi dowiedziała się z chwilą doręczenia jej w dniu 18 października 2012 r. postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi wydanego w sprawie I SA/Op 350/12 (patrz: włączona do akt niniejszej sprawy kserokopia dowodu doręczenia odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi w tamtej sprawie). Od tej daty rozpoczął się zatem bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, co oznacza, że złożenie wniosku w dniu 25 października 2012r. (data nadania pisma) nastąpiło z zachowaniem siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 p.p.s.a. Skarżąca spełniła również kolejny warunek do przywrócenia uchybionego terminu, a mianowicie uiściła brakujący wpis sądowy od skargi, czyli dokonała spóźnionej czynności. Oceniając natomiast wskazane przez skarżącą okoliczności, mające świadczyć o braku zawinienia w nieterminowym uiszczeniu wpisu od skargi, Sąd doszedł do przekonania, iż nie mogą one stanowić podstawy do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Z istotnego dla sprawy art. 87 § 1 p.p.s.a. wynika, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Ponieważ zasadą jest dokonywanie czynności w terminie, przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Zgodnie z utrwalonymi w tej kwestii poglądami doktryny i judykatury uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą zatem mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. W przedmiotowej sprawie skarżąca brak winy w dochowaniu terminu uzasadniała zaniedbaniami swych pracowników, którzy nie wywiązali się prawidłowo z powierzonego obowiązku związanego z dostarczeniem do spółki korespondencji. Doprowadziło to do spóźnionego zapoznania się z korespondencją z Sądu zawierającą wezwanie o uiszczenie wpisu od skargi. W ocenie Sądu przedstawiona argumentacja, nawet potwierdzona złożonymi oświadczeniami pracowników, nie daje podstaw do uznania, iż uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi powstało wskutek okoliczności przez stronę niezawinionych. Wskazać bowiem należy, że podmiot prowadzący profesjonalnie działalność gospodarczą powinien czuwać nad tym, aby zapewnić prawidłowy obieg korespondencji w firmie, w tym zatrudnić w tej sferze odpowiednio przeszkolony personel pracowniczy (biurowy, techniczny). W opisanej sytuacji nie można uznać, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, których nie można było uniknąć i które mogłyby usprawiedliwiać działanie pracowników skarżącej. Zwykłe bowiem przeliczenie ilości doręczonych w danym dniu do skarżącej przesyłek listowych w trakcie przekazywania ich kierowcy przez odbierającego z upoważnienia spółki pracownika, zapobiegłoby sytuacji, w której część doręczonych pism została zagubiona w samochodzie. Nie istniały również przeszkody, by w celu uniknięcia przewożenia przesyłek listowych do biurowca firmy w B., co w niniejszej sprawie przyczyniło się do zagubienia korespondencji, skarżąca wskazała ten właśnie adres, jako adres do korespondencji. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą wszelkie błędy i zaniedbania personelu zatrudnionego w danym podmiocie gospodarczym obciążają w sposób bezpośredni ten podmiot. W wyroku NSA z dnia 9 marca 2000 r., l SA/Gd 1288/99 wskazano, że "zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za powierzone mu obowiązki, w tym terminowość składanej korespondencji nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu". W postanowieniu z dnia 25 stycznia 2005 r., FZ 552/04 NSA stwierdził, że "niezachowanie należytej staranności przez pracownika pociąga również konsekwencje dla spółki, w której jest zatrudniony" (publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania Sąd nie dopatrzył się braku winy w działaniu skarżącej, gdyż można jej przypisać co najmniej niedbalstwo wyrażające się w niestarannym prowadzeniu własnych spraw. Powyższe wyklucza możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w postaci uiszczenia wpisu, przez co wniosek podlegał oddaleniu na podstawie art. 87 § 2 p.p.s.a.