I SA/Op 352/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 19 września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W związku ze skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 19 września 2008 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, pełnomocnik skarżącego P. G. wnioskiem z dnia 2.10.2008 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po uzupełnieniu braków formalnych wniosku o podpis umocowanego pełnomocnika został on wezwany o sprecyzowanie, którego aktu dotyczy wniosek oraz jaka jest podstawa prawna jego złożenia, a nadto o udokumentowanie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę żądania. Uzupełniając te braki pełnomocnik w piśmie procesowym nadanym pocztą dnia 12 marca 2009 r. wyjaśnił, że wniosek dotyczy decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 19 września 2008 r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń i czerwiec 2005 r., jest skierowany do Sądu, a podstawę prawną stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.]. Jako okoliczności uzasadniające żądanie wskazał znaczną szkodę niemożliwą do naprawienia. W ocenie wnioskodawcy, konieczność zapłaty należności wynikających z decyzji organu określających zobowiązanie w podatku akcyzowym wraz z należnymi odsetkami za zwłokę jest nie do pogodzenia z uzasadnionym interesem podatnika i spowoduje wyrządzenie mu niewymiernej szkody. Konieczność uregulowania ciążącego na skarżącym zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji a także innych zobowiązań związanych z przeprowadzonym postępowaniem kontrolnym spowoduje bowiem likwidację działalności gospodarczej i wyprzedaż składników majątkowych. Tym samym powstanie po stronie skarżącego szkoda niemożliwa do naprawienia. Na wezwanie Sądu przedłożono informację o posiadanym majątku, dochodach uzyskanych w 2007r., deklarację VAT-7 za miesiące listopad – grudzień 2008 r. i styczeń 2009 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego Przedsiębiorstwa [...] – P.G. w ING Bank Śląski. Z powyższej informacji wynika, że na stan majątkowy skarżącego składają się ruchomości: samochód cysterna marki Mercedes 1989 r., o wartości ok. 70.000 zł i samochód marki Mazda Xedos 1994 r. o wartości ok. 8.000 zł oraz nieruchomość – dom jednorodzinny o wartości ok. 480.000 zł. Ponadto skarżący posiada otwarty kredyt obrotowy w ING Bank Śląski w kwocie 270.000 zł, z różnymi stanami tego rachunku w okresie od listopada 2008 r. do stycznia 2009 r. nieprzekraczającymi jednak limitu zadłużenia. Według złożonego zeznania podatkowego dochód za 2007r. wynosił 16.339,16 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie . W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazanego przez pełnomocnika jako podstawa prawna wniosku, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania – co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. W złożonym do Sądu wniosku pełnomocnik powołał się na "znaczną szkodę niemożliwą do naprawienia", co może wskazywać na obie ustawowe przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., zarówno na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak też spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku powołano się na zagrożenie likwidacją prowadzonej działalności gospodarczej w razie dojścia do egzekucji należności wynikających z zaskarżonej decyzji oraz innych ciążących na podatniku w łącznej wysokości wraz z należnymi od tej kwoty odsetkami za zwłokę. Oceniając tę nader lakoniczną argumentację pełnomocnika skarżącego oraz biorąc pod uwagę dane wynikające z akt sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. Decyzją, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, określono podatnikowi zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń 2005 r. w kwocie 9.568,00 zł i za czerwiec 2005 r. – 36.438,00 zł. Pełnomocnik wskazał co prawda na określenie podatnikowi innych zobowiązań, jednak nie skonkretyzował ich ani co do rodzaju ani wysokości. Dokonując analizy aktualnej sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego, w aspekcie podjęcia wobec niego ewentualnych czynności egzekucyjnych, w ocenie Sądu w chwili obecnej nie wystąpiły okoliczności pozwalające na uznanie, że wystąpiło już realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a w szczególności, poprzez między innymi konieczność wyprzedaży majątku trwałego. O spełnieniu przesłanek ustawowych z art. 61 § 3 p.p.s.a. można bowiem mówić dopiero w sytuacji, gdy ich zaistnienie jest realne z uwagi na aktualną sytuację finansową podatnika, jak i zakres faktycznie podejmowanych wobec niego czynności egzekucyjnych. Dlatego też, dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie potencjalnych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Analiza aktualnej kondycji finansowej wnioskodawcy, dokonana przez Sąd na podstawie przedłożonych przez skarżącego dokumentów, przy uwzględnieniu wysokości ciążącego na skarżącym zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego, nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w obecnej chwili wystąpiły wskazywane we wniosku zagrożenia prowadzonej działalności gospodarczej. Jak wynika z przedłożonej Sądowi informacji o stanie majątkowym, dysponuje on majątkiem ruchomym i nieruchomym znacznej wartości. Nie wskazano też, aby którykolwiek ze składników wykazanego mienia podlegał jakiemukolwiek ograniczeniu w dysponowaniu, czy też stanowił zabezpieczenie ewentualnych zobowiązań ciążących na wnioskodawcy. Również z przedłożonych do wniosku wyciągów z rachunku bankowego Przedsiębiorstwa [...] – P.G. posiadanego w ING Bank Śląski wynika, że w ramach przyznanego limitu kredytu obrotowego wynoszącego 270.000,00 zł występuje znaczne zróżnicowanie wysokości dostępnych środków finansowych. I tak np. w wyciągu nr 211 na dzień 15.12.2008 r saldo dostępne wynosiło 11.975 zł, zaś w dniu 5.12.2008 r. – 5,48 zł (nr wyciągu 207), a w dniu 05.02.2009 r. stan wolnych środków wynosił 28.905,00 zł. Dysponując takim limitem skarżący niewątpliwie może dokonywać przynajmniej częściowych płatności na poczet zadłużenia, tym bardziej, że z przedłożonych wyciągów z konta wynika, że skarżący dokonywał również "wpłat własnych" na wskazane konto w kwotach rzędu kilkudziesięciu tysięcy złotych (np. wyciąg nr 6 z dnia 16 stycznia 2009 r.,- wpłata własna 17.700,00 zł, wyciąg nr 10 z dnia 22.01.2009 r. – wpłata własna w kwocie 22.350,00 zł), co wskazuje na dokonywanie transakcji gotówkowych, zwiększających niewątpliwie możliwości płatnicze skarżącego. Ponadto analiza konta bankowego (wpływy i wydatki) oraz deklaracja VAT-7 za styczeń 2009 r. wskazuje na dużą aktywność prowadzonej działalności gospodarczej, dowodząc uzyskiwania przez podatnika bieżących dochodów z tej działalności. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi mieć taki charakter, że nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). W przypadku uchylenia zaskarżonego aktu niewątpliwie dojdzie do zwrotu przez organy zapłaconych lub wyegzekwowanych należności pieniężnych. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Takich zaś działań, które wywoływałyby trudne do odwrócenia skutki prawne, na obecnym etapie postępowania egzekucyjnego wobec swojego majątku wnioskodawca nie wykazał. Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji umożliwił stronie przedstawienie wszelkich istotnych w jej ocenie informacji dotyczących bieżącej sytuacji majątkowej. Samo wskazanie pewnych niezbędnych w ocenie Sądu informacji, nie ograniczało w tym zakresie samodzielnej inicjatywy wnioskodawcy w dowodzeniu istnienia przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Wobec braku uprawdopodobnienia przez skarżącego zaistnienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczących zarówno niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, jak i spowodowania tym trudnych do odwrócenia skutków, wniosek skarżącego należało oddalić.