I SA/Op 354/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 stycznia 2024 r., nr SKO.40.3680.2023.za w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego odrzucić skargę. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, skargę z dnia 5 marca 2024 r. nazwaną "wniosek odwoławczy", w której opisał swoją sytuacje zdrowotną i leczenie. Miedzy innymi oświadczył, że jest chory od urodzenia na przewlekłą chorobę [...], a obecnie widzi jedyne na [...] oko do [...] cm. Podniósł, że na jego utrzymanie składa się zakup lekarstw i suplementów diety, które są niezbędne w leczeniu schorzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wniosło o oddalenie skargi wskazując, że pismo z dnia 5 marca 2024 r., dotyczy decyzji tego organu z dnia 30 stycznia 2024 r., nr SKO.40.3680.2023.za, na mocy której postanowiono utrzymać w mocy decyzję Wójta Gminy Turawa z dnia 13 września 2023 r., nr SARŚiS.5220.FA.2.2023.BW. Ostatnio wymienioną decyzją odmówiono M. S. umorzenia należności z tytułu wypłaconych w okresie od 1 października 2028 r. do 30 listopada 2020 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych, w łącznej wysokości 97.809,60 zł. Na skutek zarządzenia z dnia 29 marca 2024 r., wezwano M. S. do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 5 marca 2024 r., przez jednoznaczne oznaczenie przedmiotu zaskarżenia i w tym zakresie oświadczenie, czy wnosi on skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 stycznia 2024 r., nr SKO.40.3680.2023.za. Pouczono także, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.". Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącemu, do rąk dorosłego domownika E. K. - w dniu 8 kwietnia 2024 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. - k.12 akt sądowych). Z akt sprawy wynika także, że w zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie określił przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a warunki te określa art. 46 P.p.s.a. W skardze, stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., powinno znaleźć się również wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1) lub oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (pkt 2). W myśl zaś art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie. Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość powyższym wymaganiom formalnym, M. S. został wezwany do usunięcia tych braków w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd ustalił bowiem, że pismo z dnia 5 marca 2024 r. zostało wprawdzie skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia M. S. opisanej na wstępie decyzji 30 stycznia 2024 r., nr SKO.40.3680.2023.za. Sugerować więc ta okoliczność mogła, że w istocie pismo z dnia 5 marca 2024 r. stanowi skargę na tę decyzję. Z uwagi jednak na brak wskazania w tym piśmie zarówno daty i numeru przedmiotowej decyzji, jak również z uwagi na to, że z treści tego pisma nie można w żaden sposób odczytać zarzutów odnoszących się do konkretnie wskazanego aktu prawnego, to brak było podstaw do uznania przedmiotowego pisma za skutecznie wniesioną skargę. Wiedzę o wydanej w dniu 30 stycznia 2024 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzji nr SKO.40.3680.2023.za, Sąd powziął jedynie z odpowiedzi na skargę złożoną przez ten organ. Podkreślenia przy tym wymaga, że rolą Sądu nie jest odczytywanie intencji strony i decydowanie za nią co jest przedmiotem ewentualnej skargi. To strona zobowiązana jest prawidłowo, z należytą starannością składać pisma procesowe i artykułować wyrażnie jaki akt administracyjny zaskarża. Bezspornym faktem jest, że w przedmiotowej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przez określenie jej przedmiotu zostało skutecznie doręczone w dniu 8 kwietnia 2024 r. M. S. w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawa, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Termin dla skarżącego do dokonania żądanej przez Sąd czynności rozpoczął więc bieg 9 kwietnia 2024 r. i zakończył się 15 kwietnia 2024 r. (poniedziałek). W podanym terminie jednak w żaden sposób nie odniesiono się do wezwania i nie uzupełniono braków formalnych skargi. Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. O powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji.