I SA/Op 355/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2012r. sprawy ze skargi E. Ś. i S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżących kwotę 100,00 złotych (słownie zł: sto 100/00) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2010 r. o sygn. akt II FSK 2623/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 czerwca 2010 r. o sygn. akt I SA/Op 160/10 oddalający skargę E. i S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. Z przyjętego do rozpoznania stanu sprawy wynikało, że zaskarżoną decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło decyzję Burmistrza N. z dnia 4.09.2009 r. i orzekło co do istoty ustalając podatnikom zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2004 r. w wysokości 5.945,30 zł. Organ wskazał , że w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 68 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), bowiem podatnicy w złożonych informacjach podatkowych nie ujawnili wszystkich danych niezbędnych do ustalenia im wysokości zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyniku rozpoznania skargi uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podniósł, że zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat , licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli jednak podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe o którym mowa w § 1 nie powstaje , pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 pkt 2). Za organem odwoławczym Sąd przyjął, że podatnicy w złożonych informacjach podatkowych nie ujawnili wszystkich danych niezbędnych do ustalenia im wysokości zobowiązania podatkowego . Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy, tym samym zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu należało uchylić a sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd wydając zaskarżony wyrok dopuścił się błędu orzeczniczego polegającego na naruszeniu przepisów postępowania , mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazano w uzasadnieniu wyroku, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał dlaczego w jego ocenie organy słusznie ustaliły, że przepis art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej znajduje w rozpoznawanej sprawie zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wspomniany art. 190 znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1, a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą. Skarga okazała się uzasadniona. Przepis art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej dotyczy wyłącznie zobowiązań podatkowych powstających w drodze doręczenia decyzji ustalających wysokość zobowiązania a do tej grupy należy zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Doręczenie podatnikowi decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej a więc 3 lata od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy jest bezskuteczne. Oznacza to że zobowiązanie nie powstaje. Okres przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości może jednak ulec przedłużeniu do lat 5 w wypadku wystąpienia określonych uchybień realizacji obowiązków dokumentacyjnych podatnika , o których mowa w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Jednak zastosowanie tego przepisu i tym samym wydłużenie prawa do dokonania wymiaru podatku poprzez doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości uzależnione jest od ustalenia przez organy podatkowe wystąpienia okoliczności wymienionej w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ustalenie tej okoliczności możliwe jest jedynie w wyniku dokonania przez organy podatkowe oceny treści deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, o której mowa w art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2010 r. , Nr 95, poz. 613). W niniejszej sprawie, organy obu instancji nie poddały analizie złożonej deklaracji i jej zgodności ze stanem rzeczywistym a także nie wskazały jakich konkretnych danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. podatnicy nie ujawnili, co miało uzasadniać wydłużenie terminu do dokonania wymiaru podatku za ten rok. Dokonanie stosownych ustaleń w tym przedmiocie pozwoli na stwierdzenie czy powstało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedwczesne w tej sytuacji byłoby rozpoznanie podniesionych w skardze kasacyjne zarzutów naruszenia prawa materialnego. Mając na względzie powyższe należało orzec jak w sentencji wyroku.