I SA/Op 356/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 26 lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata do wniesienia skargi kasacyjnej. 2. umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych W postępowaniu wszczętym ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 26 lipca 2012r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, wskutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2012 r. przyznano skarżącemu – zgodnie z jego wnioskiem - prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę K.K. Po doręczeniu skarżącemu odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem złożył on wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w osobie adwokata M.J., celem wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadczył, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nieposiadającą większego majątku, że w wyniku działań organów celnych od dnia 30 września 2011 r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, a także, że urząd pracy ze względu na jego wykształcenie (średnie budowlane bez praktyki) w okresie od 30 września 2011 r. nie przedstawił mu żadnej oferty pracy, oraz, że samodzielne poszukiwanie pracy z pożądanym skutkiem jest utrudnione wskutek częstych wyjazdów związanych z toczącymi się postępowaniami podatkowymi (w celu dokonania oględzin pojazdów znajdujących się w różnych częściach kraju). Skarżący wyjaśnił, że nie posiada własnego rachunku bankowego, a posiadane przez niego konto firmowe zostało zamknięte wraz z zakończeniem działalności gospodarczej, co miało miejsce z dniem 30.09.2011 r. Ponadto skarżący oświadczył, iż koszty utrzymania mieszkania i mediów z nim związanych ponosi jego właściciel (matka skarżącego I.K.), natomiast zakup wyżywienia i innych koszty pokrywane są z dochodów żony w wysokości 1.459 zł netto. W części wniosku dotyczącej oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostają z nim żona i dwoje niepełnoletnich dzieci, żona jest właścicielem samochodu osobowego marki [...] (rok produkcji 1993) o wartości 12.000 zł, zaś dochody miesięczne uzyskiwane w ramach gospodarstwa domowego stanowią kwotę 1.459 zł netto (w całości uzyskiwane przez żonę ze stosunku pracy). W załączeniu do wniosku skarżący przekazał kserokopię zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach z dnia 8 sierpnia 2011 r., kserokopię zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek ZUS z dnia 5 sierpnia 2011 r., wyciągi z rachunku bankowego żony skarżącego – S.K., kserokopie zeznań o wysokości osiąganego dochodu przez skarżącego i jego żonę w roku podatkowym 2011 i 2012, informację z Urzędu Pracy (PIT 11) odnośnie osiągniętych przychodów z tytułu zasiłku dla bezrobotnych pobieranego przez okres sześciu miesięcy, począwszy od stycznia 2012r. oraz kserokopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego, wyników badań i decyzji Starosty N. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną, o przyznaniu prawa do zasiłku na okres 6 miesięcy, o utracie prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący zażądał zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący wniósł zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zauważyć jednak należy, że wniosek ten, w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, bowiem żądanie w tym zakresie zostało uwzględnione prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2012 r. Tym samym postępowanie z wniosku w tym zakresie podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt II sentencji niniejszego postanowienia. Wobec powyższego zaszła konieczność oceny wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (adwokata). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazać przy tym należy, że z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych wynika również, że zasadą jest, iż to strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Występująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucja "prawa pomocy" stanowi więc wyjątek od wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu podmiotom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się więc jedynie do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2004r., sygn. akt GZ 71/04, ONSA 2005, nr 1, poz. 8). Dokonując oceny okoliczności przedstawionych we wniosku Sąd doszedł do przekonania, że zasadne jest uwzględnienie wniosku skarżącego w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Z przedstawionych okoliczności oraz przedłożonych dokumentów wynika, że sytuacja finansowa skarżącego jest niewątpliwie trudna. Prowadzona przez niego działalność gospodarcza została zakończona z dniem 30 września 2011 r., wskutek czego skarżący nie dysponuje żadnym stałym źródłem przychodu. Jest osobą bezrobotną, jednak bez prawa do zasiłku. Aktualnie pozostaje on na utrzymaniu żony, która ponosi koszty utrzymania czteroosobowej rodziny (tj. koszty wyżywienia oraz inne niezbędne koszty pokrywane są z dochodów żony w wysokości 1.459 zł). Jednocześnie z przedłożonych deklaracji (PIT) za 2011 i 2012r. oraz wyciągów z rachunków bankowych małżonki skarżącego wynika, że poza dochodami uzyskiwanymi w ramach gospodarstwa domowego w wysokości 1.459 zł miesięcznie nie dysponuje ona żadnymi innymi zasobami pieniężnymi. Sam skarżący również nie posiada żadnych oszczędności. Powyższej oceny o braku możliwości wywiązania się z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych przez skarżącego nie zmienia wskazana przez niego okoliczność zmniejszenia obciążenia kosztów utrzymania jego i rodziny, przejawiająca się w postaci ponoszenia w całości przez jego matkę kosztów związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego, w którym przebywa wraz z rodziną. W tych okolicznościach Sąd uznał, iż konieczność ponoszenia przez skarżącego kosztów wynagrodzenia pełnomocnika dla wniesienia skargi kasacyjnej, czyli czynności obwarowanej przymusem adwokacko-radcowskim, przy uwzględnieniu choćby niezbędnych kosztów utrzymania koniecznego, stanowiłaby dla strony realną barierę dla sądowego rozpatrzenia sprawy. Odnosząc się do wskazania we wniosku o przyznanie prawa pomocy konkretnego adwokata to jedynie informacyjnie należy wskazać, że stosownie do treści art. 244 § 3 p.p.s.a. jeżeli strona we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała konkretnego adwokata, właściwa okręgowa rada adwokacka, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem, wyznaczy adwokata wskazanego przez stronę. Oznacza to, iż na obecnym etapie nie jest możliwym ustanowienie przez Sąd dla strony pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata wskazanego przez stronę, gdyż kompetencję w tym zakresie posiada inny organ, a mianowicie Dziekan właściwej Rady Adwokackiej. Tutejszy Sąd poinformuje organ samorządu zawodowego o pełnym zakresie wniosku skarżącego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.