I SA/Op 360/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak, po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "A" Spółki z o. o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 11 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od gier za miesiąc czerwiec 2012 r., postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi "A" Spółki z o. o. w R. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 11 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od gier za miesiąc czerwiec 2012 r. Wartość przedmiotu sporu opiewa na kwotę 14.000 zł. W związku z tym strona skarżąca na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązana jest - zgodnie z postanowieniami § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 420 zł. Na dalsze koszty jakie mogą zaistnieć w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 210 zł (§ 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Pełnomocnik strony skarżącej w dniu 12 czerwca 2013 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości, sporządzony na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270)– zwanej dalej p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy pełnomocnik powołał się na trudną sytuację finansową strony skarżącej, która jest wynikiem straty poniesionej przez nią za poprzedni rok rozliczeniowy (2.494.682,97 zł), zapłaty znacznie większego podatku od gier niż zwykle (o 277,8%) w związku z wprowadzeniem nowych regulacji w tym podatku oraz zmniejszenia zakresu dziaalności. Natomiast w części wniosku dotyczącej oświadczenia o majątku i dochodach wykazano, iż strona skarżąca posiada środki trwałe o wartości 4.167.575,15 zł, środki pieniężne na rachunku bankowym w wysokości 5.913,17 zł (BS B.), poniosła stratę za poprzedni rok obrotowy w wysokości 2.494.682,97 zł. Ponadto oświadczono, iż wartość kapitału zakładowego strony skarżącej opiewa na kwotę 2.336.820 zł. Wraz z wnioskiem pełnomocnik strony skarżącej przedłożył wyciąg z rachunku bankowego oraz kserokopie bilansu i rachunku zysków i strat za 2012 r. Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Zatem wniosek strony skarżącej dotyczący częściowego prawa pomocy należy rozpatrywać w kontekście przesłanki zawartej w art. 246 § 2, pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Treść powołanego wyżej przepisu art. 246 § 2, pkt 2 p.p.s.a. wskazuje, iż prawo pomocy stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych, przy jednoczesnym uwzględnieniu, z jednej strony wysokości obciążeń finansowych jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowych. Tak ukształtowany charakter prawa pomocy wynika z tego, iż generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Każda osoba wszczynająca postępowanie powinna liczyć się więc z wydatkami na ten cel i gromadzić środki finansowe na pokrycie koniecznych kosztów. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 r. (sygn. akt FZ 478/04, niepublik.), opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z kolei w innym postanowieniu NSA (postanowienie z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8) stwierdził, iż ,, udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ". Przy czym wymaga podkreślenia, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia kosztów postępowania. Rozstrzygniecie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej reguły ponoszenia kosztów procesu (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592). Dlatego też jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a., okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana, na mocy art. 255 p.p.s.a., złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego lub dochodów. Referendarz sądowy w wyniku analizy informacji przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPPr) uznał, iż były niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej strony skarżącej. W związku z czym pismem z 24 lipca 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do przekazania w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania: - kserokopii deklaracji podatkowych dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych ( CIT ) za ostatni rok podatkowy, tj. 2012 r., - kserokopii deklaracji podatkowych dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług ( VAT-7 ) za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2013 r., - wyciągów i odpisów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych za ostatnie dwa miesiące, - zestawień obrotów i sald, kont wynikowych i bilansowych za ostatnie trzy miesiące. W odpowiedzi pełnomocnik strony skarżącej przedłożył kserokopię deklaracji VAT-7 za luty 2013 r., wydruki historii posiadanych rachunków bankowych za kwiecień, maj i czerwiec 2013 r., wstępny bilans wg stanu na dzień 30 czerwca 2013 r. oraz wstępny rachunek zysków i strat na dzień 30 czerwca 2013 r. W ocenie referendarza, mającego na względzie zarówno informacje zawarte we wniosku o prawo pomocy jak i wynikające ze wskazanych wyżej dokumentów, zapłata przez stronę skarżącą kosztów sądowych wymaganych na etapie skargi wniesionej do WSA w Opolu oraz jak i mogących wystąpić na kolejnych etapach postępowania sądowego nie przekracza jej możliwości finansowych. Tym samym w świetle przesłanki zawartej art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wniosek strony skarżącej należało uznać za nieuzasadniony. Za powyższą oceną przemawiają następujące okoliczności: 1. Dysponowanie przez skarżącą Spółkę w ostatnim okresie, tj. od 1 kwietnia 2013 r. (a więc kiedy strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, winna mieć na względzie, iż w związku z wydaniem 11 marca 2013 r. przez organ odwoławczy niekorzystnej dla niej decyzji i następnie przeniesieniem sporu na drogę sądową zobowiązana będzie do poniesienia kosztów postępowania sądowego), znacznymi środkami finansowymi. Otóż wyniku analizy danych pochodzących z przekazanych rachunków bankowych ustalono, iż w kwietniu, maju i czerwcu 2013 r. na rachunek bieżący strony skarżącej wpłynęły środki pieniężne w wysokości 204.498,78 zł. Natomiast według bilansu sporządzonego na dzień 30 czerwca 2013 r. strona skarżąca posiadała środki pieniężne w kasie i na rachunkach w wysokości 1.145.748,71 zł. Zatem strona skarżąca dysponując tak znacznymi środkami pieniężnymi i mając świadomość wymagalności kosztów sądowych winna uwzględnić konieczność ich zapłaty a dopiero w dalszej kolejności regulować zobowiązania cywilno prawne. 2. Posiadanie przez skarżącą Spółkę ogromnego potencjału do gromadzenia środków finansowych w sposób ciągły przejawiający się w postaci uzyskiwanych przychodów. Dla oceny zasadności wniosku ta okoliczność posiada większe znaczenie niż dochody czy też szeroko pojęta płynność finansowa firmy bądź jej rentowność. O potencjale do gromadzenia środków finansowych osób prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym o dostępności środków finansowych pozwalających na pokrycie kosztów sądowych, decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą. Wprawdzie nie przekazano wszystkich żądanych zeznań i deklaracji podatkowych, nie mniej jednak dane tylko z jedynej przesłanej deklaracji podatkowej za luty 2013 r. wskazują na znaczny potencjał finansowy strony skarżącej. Z deklaracji podatkowej VAT-7 wynika bowiem, że sprzedaż towarów i usług za luty 2013 r. stanowiła wartość 1.720.794 zł, przy obciążeniu podatkiem podlegającym wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 7.801 zł. Powyższe oznacza, iż wymienione na wstępie uzasadnienia koszty związane z wpisem od skargi kasacyjnej stanowią około 0,024% kwoty sprzedanych towarów i usług w tylko w jednym miesiącu 2013 r. Zatem nie sposób przyjąć, iż strona skarżąca nie jest w stanie dokonać zapłaty wymaganych kosztów sądowych, stanowiących tak znikomą część środków pieniężnych, którymi obraca. Powyższe dane wskazują, że zapłata kosztów sądowych również w innych sprawach zawisłych przed tut. Sądem nie przekracza możliwości finansowych strony skarżącej. W związku z powyższym, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 w/w ustawy, orzeczono o odmowie przyznaniu prawa pomocy.