I SA/Op 37/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 24 listopada 2009 r. nr PF-I/41170-0069/09/NM w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. postanawia: odrzucić skargę. Skarżący J. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 24 listopada 2009 r. nr PF-I/41170-0069/09/NM w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. Wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego. Ponieważ postanowieniem referendarza sądowego tut. Sądu z dnia 5 marca 2010r. przyznano skarżącemu prawo pomocy jedynie w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego, Przewodniczący Wydziału ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, który pomimo skutecznego doręczenia wezwania nie został uiszczony w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, przy czym opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 214 §1 i art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) [dalej: p.p.s.a.]. Zgodnie z brzmieniem art. 220 §1 p.p.s.a sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W związku z powyższym, po wniesieniu skargi do sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). W tej sprawie pomimo, że ponowne wezwanie o zapłatę wpisu od skargi zostało skutecznie doręczone, skarżący w wyznaczonym 7 dniowym terminie, wpisu nie uiścił. Z tego też względu skargę jako nieopłaconą w ustawowym siedmiodniowym terminie należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.