I SA/Op 374/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100,00 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W związku ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 lutego 2018 r., którą określono T. W. (dalej jako: strona, skarżący) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od lipca 2013 r. do grudnia 2014 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi jak również do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący pismem nadanym w dniu 24 grudnia 2018 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz jej podpisania, składając jednocześnie podpisaną skargę i uiszczając żądany wpis od skargi. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2019 r., sprostowanym postanowieniem z dnia 20 lutego 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił stronie przywrócenia wnioskowanego terminu do dokonania tych obydwu czynności procesowych, a postanowienia te stały się prawomocne Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej : "p.p.s.a."). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 tej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, której braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Takim brakiem formalnym jest brak podpisu na wniesionym do sądu piśmie, a pismem takim jest skarga. Jak bowiem stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać jej podpis (jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika). Jak wynika z akt sprawy, odpisy zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia należnego od skargi wpisu w kwocie 100,00 zł oraz do usunięcia braku formalnego w postaci podpisania skargi zostały prawidłowo doręczone skarżącemu, na adres podany w skardze w dniu 7 grudnia 2018 r. Oznacza to, że termin do uiszczenia wpisu oraz do podpisania skargi upłynął z dniem 14 grudnia 2018 r. Skarżący usunął natomiast wskazane wyżej braki skargi w dniu 24 grudnia 2018 r., składając równocześnie wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tych czynności. Biorąc pod uwagę prawomocne postanowienie tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2019 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia zarówno terminu do uiszczenia wpisu od skargi jak i do jej podpisania, uznać należy, iż czynności te nie zostały dokonane w wymaganym ustawowym terminie. Okoliczność uiszczenia wpisu po terminie jest równoznaczna z brakiem jego zapłaty w określonym w wezwaniu siedmiodniowym terminie do uiszczenia wpisu, gdyż jest to termin ustawowy. Wobec tego na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę, jako nieopłaconą w terminie, Sąd zobowiązany był odrzucić. Z kolei niepodpisanie skargi w terminie, pomimo prawidłowego pouczenia przez Sąd, nakazuje uznać, że ten formalny brak skargi nie został usunięty w ustawowym terminie. Jest to równocześnie brak tego rodzaju, że skardze nie można nadać dalszego biegu. Tym samym również na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wystąpiła podstawa do odrzucenia skargi. O zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji w oparciu o przepisy powołane powyżej.