I SA/Op 375/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 marca 2025 r., nr 010070/680/987971/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego postanawia odrzucić skargę. J. C. (zwana dalej także skarżącą) pismem z dnia 12 kwietnia 2026 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 13 marca 2025 r., nr 010070/680/987971/2023. Postanowieniem tym, stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lipca 2024 r. o uchyleniu przyznanego skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2023/2024 na dziecko N. C. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o odrzucenie skargi, jako złożonej po terminie do jej wniesienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że opisane na wstępie postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zostało doręczone skarżącej w formie elektronicznej, w dniu 19 marca 2025 r. Natomiast, skarga została nadana przesyłką pocztową w dniu 13 kwietnia 2026 r. (por. data stempla na kopercie, karta nr 4 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania jej dopuszczalności ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu 30 dni. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei, stosownie do art. 83 § 1 p.p.s.a. bieg terminu określonego w dniach upływa z końcem ostatniego dnia tego terminu, przy czym jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie - jak w tym przypadku doręczenie decyzji - przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, na mocy art. 83 § 2 p.p.s.a. termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Termin do wniesienia skargi jest zachowany, jeżeli w ciągu jego biegu skarga została złożona w siedzibie, bądź do elektronicznej skrzynki podawczej organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a.), bądź została nadana na adres tego organu w polskim urzędzie pocztowym (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skutecznie skarżącej w dniu 19 marca 2025 r., w drodze elektronicznej, co wynika jednoznacznie z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Termin 30 dni do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 18 kwietnia 2025 r., który to dzień był piątkiem. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 13 kwietnia 2026 r., czyli prawie z ponad rocznym opóźnieniem, co bezsprzecznie wskazuje na uchybienie terminu do jej wniesienia. Zaistniały zatem przesłanki do jej odrzucenia, jako wniesionej po terminie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.