I SA/Op 394/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2004r. postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącego kwotę 177,00 złotych (słownie: sto siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W związku ze skargą podatnika P. G. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 30 września 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 27 grudnia 2007 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2004 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu w piśmie procesowym złożonym w Sądzie w dniu 3 lutego 2009 r. wniósł o umorzenie postępowania sądowego w uwagi na wydanie – na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej: [p.p.s.a.] nowej decyzji z dnia 3 lutego 2009 r. uwzględniającej wniesioną skargę w całości – poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Jak wskazał organ odwoławczy, uwzględnienie skargi w całości nastąpiło wskutek wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07, mającego zastosowanie do przedmiotowej sprawy. Decyzję tę załączono do akt sprawy. Na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. pełnomocnik skarżącego nie sprzeciwiła się wnioskowi o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że organ, którego działanie lub czynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, w której w ramach ustawowo przyznanych uprawnień organu odwoławczego do autokontroli zaskarżonego aktu Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił skargę w całości, wydając decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji i o umorzeniu postępowania w sprawie. Tym samym w obrocie prawnym przestała istnieć decyzja, która wskutek wniesionej skargi miała być poddana sądowej kontroli. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-2. Nastąpi to wtedy, gdy w toku tego postępowania wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Taka sytuacja zachodzi między innymi wówczas, gdy organ, którego decyzja została zaskarżona, wyda rozstrzygnięcie na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. i uwzględniając skargę, uchyli zaskarżone rozstrzygnięcie, powodując jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, a przez to także brak przedmiotu postępowania sądowego. Ponieważ przypadek taki wystąpił w sprawie niniejszej, zaszła konieczność umorzenia postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W związku z umorzeniem postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tej ustawy, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a.. Na koszty te składają się: wpis od skargi w kwocie 100,00 zł i 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego strony przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym w wysokości 60,00 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2.12.2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczególnych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212 poz. 2075) Z przedstawionych powyżej przyczyn faktycznych i prawnych należało postanowić jak w sentencji.