I SA/Op 396/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia do ponownego rozpatrzenia decyzji określającej wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia 2014 r. do grudnia 2015 r. postanawia : odrzucić skargę S. Ś. (dalej też określany jako: "skarżący", "strona") wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 lipca 2017 r. wydaną w przedmiocie uchylenia do ponownego rozpatrzenia decyzji określającej wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia 2014 r. do grudnia 2015 r. Następnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Dla dokonania tej czynności wyznaczono stronie siedmiodniowy termin, informując, że jego niedochowanie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Ponadto w wezwaniu zawarto pouczenie o możliwości ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skutecznie skarżącemu w dniu 23 października 2017 r. Pismem z dnia 29 października 2017 r. cofnął on skargę, argumentując to brakiem posiadania środków na wpis. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 oraz w art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako: [P.p.s.a.]. Zgodnie z art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z art. 230 § 2 P.p.s.a. wynika, że pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Ze wspomnianego § 3 wskazanego przepisu wynika natomiast, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Uwzględniając powyższe, wskazać należy, że odpis zarządzenia o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu należnego od skargi w kwocie 500 zł został prawidłowo doręczony stronie w dniu 23 października 2017 r. Powyższe oznacza, że wyznaczony termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 30 października 2017 r. Skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, należnej opłaty sądowej nie uiścił, przez co niemożliwe okazało się przyjęcie skargi do jej merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia 29 października 2017 r. wniosku o cofnięcie skargi zauważyć należy, że Sąd nie mógł uwzględnić oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić należy, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi, jako czynności dyspozycyjnej strony byłoby dopuszczalne tylko wówczas, gdyby skarga zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07 dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarga obarczona jest brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu. Do braków skargi należy bowiem zaliczyć brak wpisu od skargi, który jak już wyżej wskazano powoduje, że postępowanie nie mogło być skutecznie uruchomione, a stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Ponieważ nałożony na skarżącego obowiązek nie został wykonany, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., w związku art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę, niezależnie od złożonego wniosku o jej cofnięcie.