I SA/Op 397/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o uzupełnienie sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu z dnia 16 listopada 2017r., sygn. akt I SA/Op 397/17 w sprawie ze skargi E. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 6 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia do ponownego rozpatrzenia decyzji określającej wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia 2014 r. do grudnia 2015 r. postanawia: odmówić uzupełnienia sentencji postanowienia. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r. , sygn. akt I SA/Op 396/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę E. Ś. (dalej też: skarżąca, strona) wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie uchylenia do ponownego rozpatrzenia decyzji określającej wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia 2014 r. do grudnia 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarga obarczona jest brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, tj. od skargi strona nie uiściła wymaganego wpisu, którego brak powoduje, że postępowanie w sprawie nie mogło zostać skutecznie uruchomione. Dodatkowo stwierdzono, że merytoryczne rozpoznanie wniosku strony z dnia 29 października 2017 r. o cofnięciu skargi byłoby dopuszczalne jedynie wówczas, gdyby skarga zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne, tj. została skutecznie wniesiona. We wniosku z dnia 12 grudnia 2017 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie sentencji ww. postanowienia Sądu z dnia 16 listopada 2017 r. o odrzuceniu skargi poprzez dodanie drugiego członu zdania: "odrzucić skargę z powodu cofnięcia skargi". Skarżąca podkreśliła, że treść sentencji ww. postanowienia Sądu nie wskazuje przyczyny odrzucenia skargi, przez co może wprowadzać w błąd strony postępowania jak i inne osoby i organy. Ponadto z sentencji tej nie wynika, czy w sprawie nastąpiło rozpoznanie i odrzucenie skargi oraz, że odrzucenie skargi nastąpiło z powodu jej cofnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o uzupełnienie postanowienia WSA w Opolu z dnia 16 listopada 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie: [P.p.s.a], strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy jednak wskazać, że instytucja uzupełnienia wyroku (postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia. Z powyższego przepisu wynika, że możliwość uzupełnienia orzeczenia sądu dotyczy uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, a po drugie jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy czym wskazać należy, że z sytuacją kiedy sąd nie orzekł o całości skargi mamy do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą i orzekł co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie może być również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien zamieścić z urzędu. Poza tymi przesłankami strona musi zachować termin 14 dni, w ciągu którego winna zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku. Termin ten liczony jest od dnia doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyrok nie doręcza się stronie - od dnia ogłoszenia wyroku. W myśl art. 157 § 1a wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym. Ponadto, zgodnie z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W rozpoznawanej sprawie badanie wniosku należy rozpocząć od stwierdzenia, że pomimo zachowania terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia, nie ma podstaw do jego uwzględnienia. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w sprawie nie zaistniała którakolwiek z wymienionych w art. 157 § 1 P.p.s.a. przesłanek nakładających na Sąd obowiązek uzupełnienia sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Op 397/17. Skarżąca oparła wniosek o uzupełnienie sentencji postanowienia o brak wskazania przyczyn odrzucenia skargi, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności, że jej odrzucenie nastąpiło z uwagi na cofnięcie skargi. Podkreślić należy, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega rozpatrzeniu pod względem merytorycznym jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy P.p.s.a. Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków formalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W ocenie Sądu sentencja przedmiotowego postanowienia o odrzuceniu skargi została sformułowana w sposób jednoznaczny i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a treść uzasadnienia postanowienia czytelnie obrazuje przyczyny odrzucenia skargi. Sąd w postanowieniu z dnia 16 listopada 2017 r. uznał, że skarga, jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym obarczona jest brakiem uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, tj. brakiem wymaganej opłaty - wpisu od skargi. Rozstrzygnięcie Sądu zapadło zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 220 § 3 P.p.s.a., który nakazuje odrzucić skargę, gdy postępowanie zainicjowane jej wniesieniem nie mogło zostać skutecznie uruchomione, albowiem wniesiona skarga pomimo wezwania strony nie została opłacona. Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącej o cofnięcie skargi wskazano, że sytuacja taka może dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a zatem sytuacji, w której postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte. Wniosek skarżącej o cofnięcie skargi nie mógł być uwzględniony do czasu uiszczenia wpisu od skargi, gdyż w takiej sytuacji Sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi, lecz odrzuca ją w przypadku bezskutecznego upływu terminu do jej opłacenia. Przepisy procedury sądowo-administracyjnej opisano stronie w postanowieniu z dnia 16 listopada 2017 r. Podstawy prawnej odrzucenia skargi nie mógł zatem stanowić wniosek zgłoszony w trybie art. 60 P.p.s.a., co wyraźnie wynika z uzasadnienia ww. postanowienia. Odrzucając skargę postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r. Sąd nie był uprawniony do merytorycznej oceny zasadności zgłoszonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jako czynności dyspozycyjnej strony. W rozstrzygnięciu tym wyjaśniono, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. mogło mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Zdaniem Sądu, wskazane przez skarżącą podstawy wniosku nie mogą prowadzić do uzupełnienia sentencji ww. postanowienia o odrzuceniu skargi albowiem rozstrzygnięcie sprawy oznaczonej sygnaturą I SA/Op 397/17 jest kompletne. Sąd w postanowieniu tym orzekł o całości skargi uznając, że jest ona obarczona brakiem fiskalnym, stąd też podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a. Zakres uzupełnienia sentencji postanowienia jakiego domaga się skarżąca nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie mogłoby doprowadzić do skutecznego uzupełnienia postanowienia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.