I SA/Op 400/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi O. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 1 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: umorzyć postępowanie. O. S. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 1 czerwca 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Strzelcach Opolskich z dnia 20 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 4010 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że po wniesieniu skargi decyzją z dnia 22 lipca 2015 r. nr [...], wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie "P.p.s.a.", uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji i jednocześnie stwierdził nadpłatę w spornym podatku w kwocie 4010 zł. Orzeczenie wydane w trybie autokontroli zawierało także stwierdzenie, że działanie organu nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja podjęta w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. i doręczona stronie, nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ którego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 161 § 2 P.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Postanowienie wydane na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy w toku postępowania sądowego a przed wydaniem wyroku przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. Jedną z takich sytuacji, jest ta, gdy zaskarżona skargą decyzja jest uchylona w wyniku orzeczenia autokontrolnego w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Co więcej nie wystarczy samo uchylenie zaskarżonej decyzji ale także decyzji pierwszoinstancyjnej, skutkiem czego jest orzeczenie wydane co do istoty zgodnie z żądaniem strony. Tylko bowiem uwzględnienie skargi w całości w orzeczeniu autokontrolnym na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., daje sądowi możliwość umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Taką decyzją spełniającą żądanie skarżącej w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilno-prawnych w kwocie 4010 zł i wymogi art. 54 § 3 z P.p.s.a. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 22 lipca 2015 r. W konsekwencji postępowanie sądowe ze skargi na decyzję z dnia 1 czerwca 2015 r. usuniętą z obrotu prawnego, należało umorzyć na podstawie powołanych przepisów.