I SA/Op 401/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Ś., S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący S. Ś. w toku rozpoznawania sprawy o sygnaturze I SA/Op 401/16, w której wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2016 r. uchylającą w całości decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 22 maja 2009 r. ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2007 r. w wysokości 10.962,00 zł i orzekającą co do istoty zobowiązanie w podatku od nieruchomości za ten rok podatkowy w wysokości 3.879,00 zł, złożył kolejne pismo procesowe, w którym domagał się wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej "w przedmiocie zarejestrowania prawa własności i w przedmiocie sposobu korzystania z nieruchomości strony skarżącej w ewidencji gruntów i budynków" jest spowodowane czynnikami niezależnymi od strony skarżącej, które to postępowanie ma istotny wpływ "na stan prawny prawa własności dla wysokości wymiaru podatku". Strona otrzymała bowiem w dniu 19 stycznia 2017 r. zawiadomienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 16 stycznia 2017 r., w którym organ ten określił zakończenie postępowania do dnia 18 lutego 2017 r. Zdaniem strony ma to istotny wpływ na stan prawa własności w związku z treścią art. 64 i art. 217 Konstytucji RP i dla wysokości podatku Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej określana jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem i zastrzeżeniem niemającym w tej sprawie zastosowania). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Stosownie zaś do brzmienia art. 61 § 6 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym między innymi w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), opisana w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanka wstrzymania wykonania decyzji, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jest rozumiana jako powstanie tego rodzaju szkody majątkowej lub niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II GZ 770/15). Strona jest zobowiązana skonkretyzować we wniosku rodzaj grożącej jej szkody czy też nieodwracalnych skutków na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponieważ obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej spoczywa na wnioskodawcy, to składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien on wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06). Strona winna wyjaśnić, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a to powinno znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Tym samym obowiązkiem wnioskodawcy jest dołączenie do wniosku stosownych dokumentów, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z ewentualną egzekucją zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 761/16). Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 i z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07), a podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Odnosząc powyższe do stanu tej sprawy podkreślić trzeba, że skarżący ani nie przedstawił we wniosku żadnych okoliczności pozwalających uznać za spełnioną którąkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., poddających się ocenie z punktu widzenia zawartych w tym przepisie kryteriów, ani też nie przedstawił stosownych dokumentów. Wspomnieć tylko można, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, gdyż w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. wniosek oddalił uznając, że możliwość stosowania tego przepisu istnieje aż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym.