I SA/Op 401/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A Spółka z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 26 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2013 r. zobowiązania i podatku do zapłaty wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skargą z dnia 3.08.2019 r. A Spółka z o.o. w [...] (dalej jako: skarżąca, Spółka, strona) zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 26 czerwca 2019 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2013 r. zobowiązania i podatku do zapłaty. Postanowieniem z dnia 30 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił ww. skargę z uwagi na wniesienie jej po terminie. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 26.06.2019 r. zawierała szczegółowe pouczenie o prawie, trybie i terminie do wniesienia od niej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i doręczona została ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 1 lipca 2019 r. (na adres Kancelarii B sp. z o.o., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 1493 akt adm.). Skarga na przedmiotową decyzję została nadana przez Spółkę w placówce pocztowej w dniu 5 sierpnia 2019 r. (k. 11 akt sądowych oraz wydruk śledzenia przesyłki ze strony internetowej Poczty Polskiej). Skoro zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 1 lipca 2019 r., to termin do wniesienia skargi na przedmiotową decyzję upływał w dniu 31 lipca 2019 r. Zatem nadanie przez Spółkę skargi w dniu 5 sierpnia 2019 r. nastąpiło z oczywistym uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Odpis powyższego postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi został doręczony skarżącej Spółce w dniu 15.10.2019 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru). Pismem nadanym w dniu 16.10.2019 r. Spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wyjaśniła, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi R. F., jednakże osoba ta aktualnie nie jest już pełnomocnikiem Spółki. Prezes zarządu Spółki otrzymał decyzję w dniu 3.08.2019 r. i był przekonany, że decyzja do pełnomocnika wpłynęła właśnie w tym dniu. Spółka uważa, że w takiej sytuacji dochowała należytej staranności w celu dochowania terminu na złożenie skargi, a niedochowanie terminu wynikało z przyczyn niezależnych od Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 P.p.s.a. W myśl tego artykułu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. takie, których strona przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mogła usunąć. Art. 87 § 2 P.p.s.a. nie uzależnia przy tym możliwości przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. W rozpoznawanym przypadku Spółka jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi, wskazała na przekonanie, że zaskarżona decyzja została doręczona jej pełnomocnikowi w dniu 3 sierpnia 2019 r., tj. w dacie kiedy decyzja ta została przekazana Spółce. Jak natomiast wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 1.07.2019 r., co oznacza, że termin do wniesienia skargi upływa w dniu 31.07.2019 r. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona we wniosku nie świadczy o braku winy Spółki w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Podkreślić przede wszystkim należy, że z akt sprawy, zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki jednoznacznie wynika, iż zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona ustanowionemu w postępowaniu podatkowym pełnomocnikowi Spółki na adres Kancelarii B sp. z o.o. Natomiast okoliczność, że Spółka pozostawała w błędnym przekonaniu, iż decyzja została doręczona pełnomocnikowi w dniu 3.08.2019 r., tj. w dacie przekazania jej tej decyzji, nie stanowi przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zaznaczyć trzeba, że w orzecznictwie przyjmuje się, że istnienie błędnego przekonania strony, że przesyłka odebrana została w innej dacie, niż to rzeczywiście nastąpiło, nie stanowi samo w sobie o braku winy w uchybieniu terminu (por. też postanowienie NSA z 28 maja 2004r. FZ 93/04; CBOSA). Argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu dotycząca kwestii błędnego ustalenia daty doręczenia zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania braku winy w uchybieniu terminowi. Świadczyć może jedynie o niedochowaniu należytej staranności przez Spółkę w zakresie prowadzenia własnych spraw. Spółka na etapie postępowania podatkowego korzystała z usług pełnomocnika – dlatego też zaskarżona decyzja doręczona została na adres Kancelarii B. Skarżąca nie złożyła bardziej obszernych wyjaśnień co do przyczyn rzekomego nieprzekazania Spółce przez pełnomocnika informacji o dokładnej dacie doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowym, podzielnym przez Sąd w sprawie niniejszej, podkreśla się, że w przypadku uchybienia terminowi do dokonania czynności wskutek zaniechań pełnomocnika, w istocie zaniechanie pełnomocnika obciąża samą stronę, to ona bowiem ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy dokonywaniu czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 20.09.2012 r., sygn. akt I FSK 1531/11). Co istotne, o braku winy w uchybieniu terminowi mogą świadczyć wyłącznie okoliczności, z których wynika, iż dokonanie czynności procesowej w terminie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli kiedy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Reprezentant Spółki nie odebrał osobiście decyzji (decyzja została doręczona do rąk osoby upoważnionej w kancelarii) tylko została mu ona przekazana – w takiej sytuacji reprezentant Spółki powinien ustalić, kiedy przesyłka pokwitowana została przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji. Reasumując, w świetle powyższego niedochowanie przez Spółkę terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 26.06.2019 r. nie było następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz było konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw. W ocenie Sądu podniesione przez Spółkę okoliczności nie uprawdopodabniają zaistnienia okoliczności wyłączających winę w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.