I SA/Op 403/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 4 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych wskutek wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku postanawia: odrzucić wniosek Wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę A S.A. w [...] (dalej określanej jako skarżąca, strona, Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 4 sierpnia 2017 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 30 grudnia 2017 r. Pismem z dnia 8 marca 2017 r., strona - reprezentowana przez pełnomocnika, radcę prawnego J. J. - wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że uchybienie terminu spowodowane było niezawinionym zaniedbaniem pracownika jego kancelarii, który z powodu złego stanu psycho-fizycznego, spowodowanego silnymi przeżyciami emocjonalnymi w związku z otrzymanymi złymi informacjami o stanie zdrowia członków rodziny, nie przekazał mu informacji o orzeczeniach zapadłych w sprawach prowadzonych przez Kancelarię, co należało do jego obowiązków. Pełnomocnik dopiero po otrzymaniu z Sądu pisma o zwrocie nadesłanego przez niego pisma procesowego z dnia 19 lutego 2018r. stanowiącego uzupełnienie skargi zwrócił się do pracownika o wyjaśnienie przyczyn braku przekazania mu informacji o ogłoszeniu wyroku. Na potwierdzenie tych okoliczności pełnomocnik do wniosku załączył oświadczenie tego pracownika, zaświadczenie lekarskie informujące, że osoba ta była niezdolna do pracy w dniach od. 30.11.2017 do 01.12.2017 r. oraz druk ZUS ZLA potwierdzający jej niezdolność do pracy w okresie 04.12.2017-05.12.2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Należy podkreślić, że przed przystąpieniem do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględnić dyspozycję art. 88 P.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Spóźniony jest wniosek wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt I OZ 1125/14, LEX nr 1646165). W rozpatrywanej sprawie jako przesłankę uchybienia terminu w terminowym dokonaniu czynności procesowej pełnomocnik skarżącej podał niedyspozycję pracownika swej kancelarii, który nie przekazał mu informacji o zapadłym w sprawie wyroku WSA w Opolu z dnia 29 listopada 2017 r., co należało do jego obowiązków. Na potwierdzenie tej okoliczności do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie oraz druk ZUS ZLA o niezdolności do pracy pracownika w dniach: 30.11.-01.12.2017 r. oraz 04.12.- 05.12.2017 r. Z powyższego wynika, że podana przez pełnomocnika przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej w dniu 5 grudnia 2017 r., a zatem jeszcze w trakcie biegu ustawowego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który to upływał dopiero z dniem 6 grudnia 2017r. Nadto, przyjmując nawet wskazywaną przez pełnomocnika przyczynę uchybienia terminowi to i tak siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 12 grudnia 2017 r. Natomiast przedmiotowy wniosek pełnomocnik nadał dopiero w dniu 8 marca 2017 r., czyli już po znaczącym upływie tego nieprzywracanego terminu. Trudno też zrozumieć takie działanie pełnomocnika, który w dniu 19 lutego 2018r., bez jakiegokolwiek sprawdzenia aktualnego stanu sprawy , kieruje do tut. Sądu pismo procesowe mające stanowić uzupełnienie skargi. Na marginesie Sąd jedynie wskazuje, że nawet w przypadku, gdyby warunki formalne wniesienia wniosku o przywrócenie terminu zostały zachowane, to w świetle okoliczności przedstawionych przez pełnomocnika trudno mówić o jakimkolwiek braku jego winy w niedochowaniu terminu. Jak wynika z akt sprawy, wyrok Sądu w tej sprawie zapadł na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r., co dawało pełnomocnikowi skarżącej możliwość wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego wyroku, w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Wbrew też twierdzeniu pełnomocnika w niniejszej sprawie nie miała miejsca publikacja wyroku, gdyż jego ogłoszenie nastąpiło bezpośrednio po zakończeniu rozprawy, o której terminie pełnomocnik był prawidłowo zawiadomiony, aczkolwiek nieobecny. Nie sposób też w żadnej mierze przyjąć, że niedyspozycja pracownika Kancelarii w dniu 30 listopada 2017 r. stała na przeszkodzie terminowemu dokonaniu czynności, skoro wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku , jak już wyżej zauważono, mógł zostać złożony do dnia 6 grudnia 2017 r. Niewątpliwym jest, że to pełnomocnik, jako osoba umocowana przez mocodawcę zobowiązany był do prowadzenia sprawy z należytą starannością, tak by reprezentowana przez niego strona nie poniosła w wyniku podejmowanych przez niego czynności negatywnych skutków. Powierzenie pracownikowi Kancelarii pewnych obowiązków w żadnym wypadku nie zwalnia pełnomocnika z odpowiedzialności za czuwanie nad prawidłowym przebiegiem podejmowanych czynności procesowych. Zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżącej, mając na uwadze niezdolność do pracy pracownika zobowiązanego do uzyskania informacji o orzeczeniach zapadłych w sprawach prowadzonych przez Kancelarię, winien bądź sam monitorować na bieżąco etap rozpoznania skargi skarżącej, bądź zlecić to innemu pracownikowi. O ile bowiem można zrozumieć jednodniowe zaniedbanie pracownika, który z powodu silnych emocji nie przekazał pełnomocnikowi wiadomości o zapadłym w sprawie skarżącej wyroku tut. Sądu, o tyle trudno zaakceptować całkowity brak zainteresowania pełnomocnika biegiem sprawy, co potwierdza chociażby złożenie przedmiotowego wniosku dopiero po upływie ponad trzech miesięcy od wydania orzeczenia z 29 listopada 2017 r. i to dopiero po informacji ze strony Sądu o uprawomocnieniu się wyroku. Co więcej, pełnomocnik w swojej argumentacji mającej uzasadnić zasadność przywrócenia mu uchybionego terminu, powołał się na analogiczną sytuację, jaka według niego miała miejsce w niniejszej sprawie, a która to dotyczyła złożonego przez niego wniosku o przywrócenie do wniesienia apelacji w postępowaniu przed sądem powszechnym. Należy jednakże zauważyć, iż w tamtej sprawie, wniosek taki został złożony w już dniu 1 grudnia 2017r. Już zatem w tej dacie pełnomocnik miał wiedzę, że w jego Kancelarii w związku ze wskazywaną sytuacją osobistą i zdrowotną pracownika, doszło do powstania uchybień w terminowości pojmowaniu czynności. Tym bardziej zatem winien on z uwagi na powstałą w jego Kancelarii "nadzwyczajną" sytuacją wzmocnić swój osobisty nadzór (podkreślenie Sądu) nad biegiem spraw, w których został ustanowiony pełnomocnikiem, W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 88 P.p.s.a. odrzucił wniosek skarżącej.