I SA/Op 407/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 8 marca 2024 r., nr SKO.40.4217.2023.śr w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę. B. S. (zwana dalej także skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 8 marca 2024 r., nr SKO.40.4217.2023.śr, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia 20 listopada 2023 r., nr WS.5212.524.2023, o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Na skutek zarządzenia z dnia 19 kwietnia 2024 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: - wskazanie numeru PESEL skarżącej, - podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi. Opisane wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni o dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie została skierowana na adres skarżącej podany w skardze i pod tym adresem doręczona skutecznie w dniu 29 kwietnia 2024 r. do rąk dorosłego domownika – C. D. O powyższym świadczy pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach sądowych sprawy (por. k-15 akt). Do dnia wydania niniejszego postanowienia, w sprawie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Jedną z tych przesłanek jest nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem - w myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie natomiast do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., pierwsze pismo wnoszone do sądu (w tym skarga) powinno zawierać w szczególności PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną. W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji, niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi odnotować trzeba, że zawierała ona braki formalne w postaci braku podpisu pod skargą oraz niepodaniu numeru PESEL skarżącej. Z tych względów wezwano skarżącą do uzupełnienia tych braków formalnych, a wezwanie w tym przedmiocie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 29 kwietnia 2024 r., w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawa, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Termin dla skarżącej do dokonania żądanej przez Sąd czynności rozpoczął więc bieg w dniu 30 kwietnia 2024 r. i zakończył się w dniu 6 maja 2024 r. (poniedziałek). W podanym terminie jednak w żaden sposób nie odniesiono się do wezwania i nie uzupełniono braków formalnych skargi. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.