I SA/Op 416/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. i E. Ś. na uchwalę Rady Miejskiej w N. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi mieszkańców B. postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze środków finansowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu stronie skarżącej kwotę 50,00 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych 00/100), uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Rada Miejska w N., po zapoznaniu się ze skargą mieszkańców B. na działanie Burmistrza N. oraz pracownika Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w N. w zakresie kwestionowania prawa do wystawienia tytułu wykonawczego, obejmującego podatek od nieruchomości za 2014r i stanowiskiem Komisji Skarg, wniosków i petycji podjęła uchwałę z dnia [...] Nr [...] o uznaniu skargi za niezasadną w części dotyczącej Burmistrza N., a w pozostałym zakresie dotyczącym pracownika Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w N. o jej przekazaniu zgodnie z właściwością Burmistrzowi N. Powyższą uchwałę zaskarżali do tut. Sądu S. i E. Ś. zarzucając Radzie Miasta, że w swojej uchwale całkowicie zaniechano rozpoznania istoty sprawy, a mianowicie kwestii rażącego naruszenia prawa i przekroczenia uprawnień przez Burmistrza N. oraz pracownika Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w N., w sytuacji gdy według nich skoro nie doszło do wydania decyzji wymiarowej za 2014r. w terminie zawitym dla ustalenia tego obowiązku podatkowego, to niedopuszczalnym było w oparciu to rozstrzygniecie wystawienie tytułu wykonawczego. W dalszej części skargi strony szczegółowo opisały dotychczasowy przebieg toczących się wobec nich postępowań podatkowych i egzekucyjnych, wskazując na ich tle wadliwość działań zarówno przez samego Burmistrza N., jak i pracownika Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w N., a do których to nieprawidłowości Rada Miasta w swojej uchwale w ogóle się nie odniosła. Swoją argumentacje ze skargi skarżący dodatkowo uzupełnili w piśmie procesowym z dnia 3.09.2021r. dodatkowo wskazując na to, iż udzieloną odpowiedź na ich skargę udzielił Burmistrz N., a nie organ Gminy N., którym to jest w niniejszej sprawie Rada Miasta. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm.) / dalej zwanej ppsa/ określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest uchwała Rady Miejskiej w N. z [...] Nr [...] o uznaniu skargi mieszkańców B. za niezasadną w części dotyczącej Burmistrza N., a w pozostałym zakresie dotyczącym pracownika Wydziału Finansowego Urzędu Miejskiego w N. o jej przekazaniu zgodnie z właściwością Burmistrzowi N., a zatem uchwała wydana przez organ administracyjny w ramach przewidzianego w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej dalej "Kpa") postępowania w sprawie skarg i wniosków. Tym samym podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest ocena dopuszczalności wniesienia skargi na taką uchwałę, w świetle regulacji przewidzianej w art. 3 § 1-3 ppsa. Zaskarżona niniejszą skargą uchwała Rady Miejskiej w N. rozstrzygająca skargę z Działu VIII Kpa pozostaje poza wskazanym w art. 3 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego, albowiem nie jest ona ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" (por. m.in. A. Matan w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, "Kodeks postępowania administracyjnego", Zakamycze 2005, tom II, str. 545-546). Istotą bowiem uregulowanych w Dziale VIII Kpa skarg jest uruchomienie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym, kończącego się czynnością materialno-techniczną – zawiadomieniem. Rozstrzygnięcie takiej skargi jaka była przedmiotem zaskarżonej obecnie uchwały nie następuje w formie decyzji, lecz czynności materialno-technicznej – zawiadomienia, które nie ma charakteru aktu administracyjnego władczo rozstrzygającego o prawach i obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a zatem nie podlegającego kognicji sądu administracyjnego. Zawiadomienie takie wywiera trojakie skutki: zakończenie postępowania skargowego w odniesieniu do sprawy, która była jej przedmiotem, możliwość wniesienia kolejnej skargi będącej wynikiem niezadowolenia ze sposobu załatwienia pierwszej skargi (art. 227 Kpa) oraz możliwość zastosowania trybu z art. 239 Kpa wobec ponowionej skargi. Na takie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie służy jednakże skarga do sądu administracyjnego, ocena zatem prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów Działu VIII Kpa nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181, czy postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, LEX nr 1305299). Z tego względu będąca przedmiotem niniejszej skargi uchwała Rady Miejskiej w N., będąca w istocie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi z Działu VIII Kpa, nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 478/09, z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09 oraz z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 26/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII Kpa, nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym, skarga złożona do Sądu pierwszej instancji powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Podkreślić należy, iż w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII Kpa, które jest jednoinstancyjnym postępowaniem uproszczonym, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną. Stosownie do art. 237 § 3 Kpa o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 Kpa Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono także innym, niż decyzje i postanowienia, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skarga z art. 227 Kpa jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wprawdzie organy jednostek samorządu terytorialnego podejmują co prawda uchwały we wszystkich sprawach należących do ich właściwości (co sugerowałoby możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego), jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 Kpa (a z taką uchwałą mamy do czynienia w niniejszej sprawie) są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 Kpa, którym uchwała nie jest przypisana jako prawna forma działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 Kpa, nastąpiło w formie uchwały, na którą służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów, bowiem tym podmiotom, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia skargi nie służyłaby (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt l SA 2668/00, publ. LEX nr 54426, oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 803/09 oraz z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1064/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak z powyższego wynika, brak w niniejszej sprawie podstaw prawnych do rozpoznania skargi na uchwałę o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie Działu VIII Kpa W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżona w niniejszej sprawie czynność Rady Miejskiej w N. nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ppsa, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast o zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.