I SA/Op 420/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A w likwidacji w D. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie za okres od marca do maja 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...], nr [...]. Decyzją z [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu (dalej jako: organ, Zakład, ZUS) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 2095, dalej jako: "ustawa o COVID-19") utrzymał w mocy decyzję własną odmawiającą A w likwidacji w D. (dalej jako: Skarżąca) prawa do zezwolenia z opłacania składek należnych za okres od maja do marca 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zwolnienie z opłacania składek stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1. Komunikatu Komisji – Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. U. UE.C. 91I.1 z 20 marca 2020 – dalej zwany także Komunikatem o COVID-19). Komunikat Komisji wskazuje, że pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajduje się w trudnej sytuacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014 r.) w dniu 31 grudnia 2019 r. Oznacza to, że przedsiębiorca, który ubiega się o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek, nie może spełniać w dniu 1 grudnia 2019 r., kryterium do objęcia go postępowaniem upadłościowym, czyli nie powinien mieć opóźnień w płatnościach przekraczających trzy miesiące. Następnie organ wskazał, iż w związku z tym przyjął, że ze zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek, których dotyczy Tarcza Antykryzysowa, będą mogli skorzystać tylko ci przedsiębiorcy, którzy nie zalegali z opłacaniem składek za okres dłuższy niż 12 miesięcy. Dalej wyjaśnił, że jeżeli przedsiębiorca miał na 31 grudnia 2019 r. zadłużenie za okres dłuższy niż 12 miesięcy, ale zawarł do tego dnia umowę o rozłożenie spłaty tych należności na raty i umowę tę realizuje, może być zwolniony z opłacania należności za okres od marca do maja 2020 r. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w decyzji własnej z dnia [...] odmawiającej przyznania prawa do zwolnienia z opłacania składek. Podał, iż ponownie zweryfikował stan zadłużenia Skarżącej. Z dokonanych ustaleń wynika, że na 31 grudnia 2019 r. zaległość z tytułu składek na koncie Skarżącej przewyższa sumę przypisów składek w roku 2019 r., a nadto Skarżąca nie wnioskowała o rozłożenie na raty spłaty zaległości z tytułu nieopłaconych składek. Powyższe oznacza, że Skarżąca na dzień 31 grudnia 2019 r. znajdowała się w trudnej sytuacji. W związku z powyższym nie przysługuje jej prawo do zwolnienia z opłacania składek za okres od marca do maja 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy polegającym na nieuwzględnieniu przedawnienia zaległości, co bezpodstawnie spowodowało zaliczanie bieżących, regularnie opłacanych składek w okresie od 2008 r. do chwili obecnej, na poczet przedawnionych zadłużeń za lata 2001- 2004 i pozbawienie Skarżącej prawa do zwolnienia z opłacania składek w okresie od marca do maja 2020 r. ; 2. sprzeczność istotnych ustaleń z faktycznymi okolicznościami sprawy, poprzez przyjęcie, że Skarżąca zalegała z płatnościami wobec ZUS powyżej 12 miesięcy wstecz, licząc od grudnia 2019 r., w sytuacji gdy, Skarżąca zgodnie ze składanymi deklaracjami miesięcznymi od 2008 r. po dzień obecny (kadencja obecnego likwidatora), dokonuje regularnych wpłat, na dowód czego posiada kompletną dokumentację potwierdzeń przelewów, a przez całą kadencję obecnego likwidatora do Skarżącej nie wpłynęło ze strony ZUS ani jedno wezwanie do zapłaty, czy jakiekolwiek inne pismo odnośnie zaległości. Wszystkie regularnie uiszczane od 2008 r. ZUS zaliczał na poczet opłat bieżących, nie sygnalizując o jakichkolwiek zaległościach. Dopiero w roku 2017 r. od zmiany prawa w zakresie zaliczania opłacanych składek na składki zaległe, Zakład, pomimo przedawnienia, bezzasadnie zaliczył bieżąco opłacane składki na poczet zaległości z przed ponad 1,5 dekady; 3. nieprawidłowe i krzywdzące księgowania przez ZUS bieżąco opłacanych składek na poczet najstarszych zaległości (za lata 2001- 2004), w związku ze zmianą przepisów od listopada 2017 r. o utworzeniu jednego konta zus-owskiego, bez wcześniejszego rozpoznania i przeprowadzenia postępowania odnośnie przedawnienia. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podkreśliła, że obecny likwidator w miarę możliwości uregulował wszystkie długi Spółdzielni, w pierwszej kolejności wobec instytucji państwowych a następnie osób prywatnych. Wyjaśniła, że począwszy od kwietnia 2008 r. do chwili obecnej wszystkie opłaty, w tym składki ZUS, opłacane są terminowo, regularnie i w wymaganych kwotach. W tym czasie uregulowano zadłużenie na łączną kwotę 600.000 zł, nie powodując żadnych nowych zadłużeń. Nadto wskazała, iż jej zdaniem, płaci bieżące składki, a nie jakieś stare, już od lat przedawnione, co zresztą potwierdzało stanowisko Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w latach 2008- 2017, który zaliczał wpłaty na poczet bieżących należności, nie upominając się o spłatę jakichkolwiek zaległości. Fakt ten utwierdził Skarżącą, że nie posiada żadnych zaległości w ZUS. Upomnienie w 2018 r. zostało skierowane do Skarżącej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Opolu po 17 latach i dotyczyło zadłużenia z 2001 r., a następnie 2004 r. i nie zostało poprzedzone jakimkolwiek postępowaniem wyjaśniającym. Upomnienie to wywołało zdziwienie organów Skarżącej. Następnie podjęto kroki zmierzające do wyjaśnienia sytuacji i przeksięgowania środków na bieżące składki. Należności za ten okres nie zostały umorzone, mimo że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. umorzył Spółdzielni wszelkie zaległości, które przekroczyły 10 lat. Jednocześnie Skarżąca wyjaśniła, że jej działania w tym zakresie nie zostały doprowadzone do końca ze względu na okres pandemiczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 października 2021r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Nadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowi art. 31zo ustawy o COVID. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał także na treść art. 15 zzzh ust. 1 pkt. 1 ustawy o COVID -19. Zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy o COVID, na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych Stosownie do art. 15 zzzh ust. 1 pkt. 1 ustawy o COVID-19 wsparcie, o którym mowa w art. 31zo tej ustawy, zgodnie z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji – Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19, stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. W sekcji 3 pt. "Tymczasowe środki pomocy państwa" pkt. 22 Komunikatu COVID-19 stwierdzono, że komisja uzna taką pomoc państwa za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b TFUE, o ile spełnione zostaną wszystkie wymienione powyżej warunki (przepisy szczegółowe dotyczące produkcji podstawowej produktów rolnych oraz sektorów rybołówstwa i akwakultury określono w pkt. 23), w tym (lit. c) warunek, zgodnie z którym pomoc nie może być przyznana przedsiębiorstwom, które 31 grudnia 2019 r. znajdowały się już w trudnej sytuacji (w rozumieniu ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych). W art. 2 pkt. 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE Seria L z 2014 r. Nr 187, s. 1 ze zm., dalej: "rozporządzenie 651/2014") przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" zdefiniowano, jako przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż małe i średnie przedsiębiorstwo "MŚP", które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) skumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE (w przypadku Polski, jest to spółka akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółka komandytowo-akcyjna -przyp. tut. Sądu), a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne; b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MŚP, która istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od pierwszej sprzedaży komercyjnej , które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE (w przypadku Polski jest to spółka jawna oraz spółka komandytowa – przyp. tut. Sądu); c) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli; d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancje lub otrzymało pomoc na restrukturyzację i nadal podlega planowaniu restrukturyzacyjnemu; e) w przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołanym powyżej przepisom odpowiada treść wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec - maj 2020 r. Zgodnie z punktem 4.2 wniosku ubiegający się o pomoc musi podać informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej podmiotu, któremu ma być udzielona pomoc (wg stanu na dzień 31.12.2019 r.) zgodnie z Komunikatem Komisji Europejskiej: A. Czy w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego? TAK / NIE / NIE DOTYCZY B. Czy w przypadku spółki jawnej, spółki komandytowej, spółki partnerskiej oraz spółki cywilnej wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości jej kapitału według ksiąg spółki? TAK / NIE / NIE DOTYCZY C. Czy podmiot spełniał kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem upadłościowym ? TAK / NIE Z akt sprawy wynika, że wnioskiem, który wpłynął do organu 16 kwietnia 2020 r. Skarżąca zwróciła się o zwolnienie z obowiązku zapłaty nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za osoby ubezpieczone za okres od marca do maja 2020 r. W części 4.2 Skarżąca zaznaczyła, w punkcie C., że podmiot nie spełnia kryteriów kwalifikujących go do objęcia postępowaniem upadłościowym. Organ pierwszej instancji odmówił natomiast prawa do zwolnienia bowiem uznano, że Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji, gdyż jej zaległość z tytułu nieopłaconych składek na 31 grudnia 2019 r. przewyższa sumę przypisów składek w roku 2019. W tym kontekście, odwołując się do art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, organ stwierdził, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji, ponieważ spełnia kryteria do objęcia go postępowaniem upadłościowym, bowiem zalega z płatnościami z tytuł składek na ubezpieczenie społeczne, za okres przekraczający 3 miesiące. W tymi miejscu, w ocenie Sądu w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż samo stwierdzenie organu, iż z ustaleń organu wynika, że na dzień 31 grudnia 2019 r., zaległość z tytułu nieopłaconych składek na koncie Skarżącej przewyższa sumę przypisów składek w 2019 r., jest niewystarczające dla stwierdzenia, że Skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji na dzień 31 grudnia 2019 r. Z akt nie wynika bowiem kwota zaległości za poszczególne okresy, gdyż organ powołuje się na całkowitą zaległość na dzień 31 grudnia 2019 r. W związku z tym niewątpliwie zagadnienie istnienia zaległych składek, ich wysokości, okresów, których dotyczą - wymagało wyjaśnienia - w szczególności z uwagi na to, że Skarżąca we wniosku o przyznanie zwolnienia oświadczyła, że nie spełnia kryteriów do objęcia jej postępowaniem upadłościowym. Brak ustaleń i dokumentów w powyższym zakresie, jak w kontrolowanej sprawie, prowadzi do istotnego naruszenia przez organ art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Pierwsze dwa powołane przepisy nakazują organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 482/21, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 255/21, wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 września 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 670/21) Podkreślenia wymaga, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., II GSK 96/10). Podsumowując, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, w ocenie Sądu, czy Strona faktycznie znajdowała się w trudnej sytuacji na dzień 31 grudnia 2019 r. Z uzasadnienia nie wynika bowiem, jakich konkretnie zaległości Strona nie reguluje, za jaki okres i czy przedmiotowe należności są nadal wymagalne. Nie przedstawiono w tym zakresie żadnego materiału dowodowego Natomiast w skardze, okoliczności przywołane przez organ są kwestionowane. Skarżąca wskazuje bowiem, że od 2008 r. regularnie, terminowo i w wymaganych wysokościach reguluje swoje zobowiązania, w szczególności zobowiązania o charakterze publicznoprawnym. Organ domaga się natomiast spłaty nieznanych organom Skarżącej należności za okres sprzed ponad 1,5 dekady i zalicza bieżące składki na, zdaniem Skarżącej, przedawnione składki, co jednak nie może być utożsamiane ze spełnianiem kryteriów do objęcia Skarżącej postępowaniem likwidacyjnym. Jednak główną przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji jest fakt, iż rozpoznając ponownie sprawę, organ przeoczył fakt zmiany treści istotnego dla jej potencjalnego rozstrzygnięcia Komunikatu COVID-19. O ile bowiem w pierwotniej wersji Komunikat ten zawierał w pkt 3.1 ppkt 22 lit. c zastrzeżenie, że "pomoc nie może być przyznawana przedsiębiorstwom, które w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowały się już w trudnej sytuacji (w rozumieniu ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych), o tyle w dacie wydawania zaskarżonej decyzji - tj. w dniu [...]- ww. Komunikat we wspomnianym punkcie zawierał już dodatkowe postanowienie "ca" stanowiące, że "w drodze odstępstwa od powyższych przepisów pomoc można przyznać mikroprzedsiębiorstwom i małym przedsiębiorstwom (w rozumieniu załącznika I do ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych), które w dniu 31 grudnia 2019 r. już znajdowały się w trudnej sytuacji, pod warunkiem że nie są one objęte zbiorowym postępowaniem upadłościowym na podstawie prawa krajowego oraz nie otrzymały pomocy na ratowanie ani pomocy na restrukturyzację". Organ zatem nie rozważył, czy sytuacja Skarżącej nie podpada pod ww. wyjątek, wobec czego ustalenia organu w powyższym zakresie, pomijają obowiązujące regulacje prawne. Tymczasem przepisy przywołane przez organ, w szczególności art. 31zo ust. 1ustawy o COVID -19, który odnosi się do płatników, którzy zgłosili do ubezpieczenia mniej niż 10 osób, sugerują (aczkolwiek nie przesądzają), że Skarżąca może spełniać kryteria do uznania ją za mikro lub małe przedsiębiorstwo. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności organ ustali, czy Skarżąca spełnia kryteria do objęcia pomocą ustalone w zamienionej wersji Komunikatu, która weszła w życie z dniem 30 czerwca 2020 r. W sytuacji, gdy uzna, że Skarżąca nie jest objęta przedmiotowym wyłączeniem, a nadto spełnia kryteria do uznania jej za podmiot znajdujący się w trudnej sytuacji w rozumieniu przytoczonych powyżej przepisów prawa unijnego, zobowiązany będzie przedstawić w aktach sprawy niezbędny materiał dowodowy w zakresie zaległości Skarżącej i wyjaśni w sposób rzetelny w uzasadnieniu decyzji, dlaczego w ocenie organu, Skarżąca jest (o ile organ podtrzyma takie stanowisko) podmiotem spełniającym kryteria kwalifikujące ją do objęcia postępowaniem upadłościowym i z jakich konkretnie ustaleń faktycznych dotyczących poszczególnych zaległości za określone okresy ma to wynikać. Odniesie się przy tym do argumentów i zarzutów podnoszonych w toku postępowania. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż nie przesądza, czy Skarżąca ma, czy też nie ma prawa do zwolnienia z opłacenia składek. Stwierdza wyłącznie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a organ ma obowiązek ponownego rzetelnego rozpoznania wniosku. Wobec powyższego działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.