I SA/Op 433/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka jawna w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 20 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za październik 2010r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie. Skarżąca – "A" Spółka jawna z siedzibą w B., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 20 marca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 30 października 2012 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za październik 2010 r. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji materialnoprawną podstawą jej wydania były między innymi przepisy art. 89 ust. 16 w związku z art. 89 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11 ze zm. – dalej powoływana jako u.p.a.), natomiast podstawą faktyczną określenia zobowiązania było stwierdzenie braków formalnych oświadczeń składanych przez nabywców oleju napędowego przeznaczonego na cele opałowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego uzasadniają względy celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08). Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 99/11 skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne: "Czy art. 89 ust. 5 i ust. 16 ustawy z dnia 6.12.2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2.04.1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszcza zastosowanie stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, w przypadku, gdy oświadczenia, o których mowa w art. 89 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym zawierają wady nieistotne z punktu widzenia ustalenia tożsamości nabywcy oraz przeznaczenia wyrobu energetycznego?" W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA w Białymstoku uznał, że w sprawie występuje istotna wątpliwość, czy nieprawidłowości w odbieranych oświadczeniach o opałowym przeznaczeniu wyrobów, które stwierdziły organy w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją poddaną kontroli sądu, jak: brak daty i miejsca złożenia oświadczenia, brak numeru dowodu tożsamości nabywcy, nieczytelny podpis nabywcy, czy też podpisanie oświadczenia przez osobę inną niż nabywca, jednakże z upoważnienia nabywcy - powinny stanowić podstawę do zastosowania stawki sankcyjnej, przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. Sąd pytający wskazał, iż nie można tracić z pola widzenia tego, że kluczowym warunkiem dla zapewnienia prawidłowości opodatkowania olejów opałowych podatkiem akcyzowym jest kontrola zużycia takiego oleju, w ramach której możliwe jest: po pierwsze, identyfikacja nabywcy oraz po drugie, istnienie oświadczenia nabywcy o opałowym przeznaczeniu nabywanego wyrobu akcyzowego. Samo zatem stwierdzenie, że oświadczenie takie zawiera wady nieistotne z punktu widzenia identyfikacji nabywcy oraz przeznaczenia wyrobu energetycznego, nie powinno w opinii Sądu powodować skutków w postaci zastosowania sankcyjnej stawki podatkowej. Z punktu widzenia kontroli obrotu olejem opałowym decydujące znaczenie ma bowiem ustalenie tożsamości (identyfikacji) nabywcy oraz istnienie oświadczenia tego nabywcy o opałowym przeznaczeniu nabywanego wyrobu akcyzowego. Oświadczenia, o których mowa w art. 89 ust. 5 u.p.a. powinny umożliwiać kontrolę dystrybucji oleju opałowego i jego faktycznego przeznaczenia na cele opałowe. Dopiero brak takich oświadczeń nabywcy lub posiadanie przez sprzedawcę oświadczeń nieprawidłowych, nierzetelnych lub niepełnych, które uniemożliwiają zarówno ich weryfikację, jak też weryfikację obrotu olejem opałowym i jego faktycznego przeznaczenia, powinno powodować konieczność zastosowania podwyższonej stawki podatkowej, przewidzianej dla wyrobów wykorzystywanych do napędu silników. W realiach rozpoznawanej sprawy zaistniała wątpliwość dotyczy wagi i skutków ewentualnego naruszenia zapisu ust 6 pkt 3 i ust 8 pkt 4 art. 89 u.p.a. w sytuacji wadliwości ( niekompletności ) podania w złożonym oświadczeniu miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia grzewcze. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zagadnienia prawne objęte powyższym pytaniem WSA w Białymstoku mają istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego będą bowiem regulacje ustawy o podatku akcyzowym, które legły u podstaw zaskarżonej w sprawie decyzji. Powyższe uzasadnia w ocenie Sądu zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w ramach opisanego pytania prawnego. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.