I SA/Op 440/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 16 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2000 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez T. B. (dalej Strona, Skarżący) jest decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 16 czerwca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 1 kwietnia 2015 r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 23 czerwca 2003 r. nr [...] wydanej Spółce Jawnej A w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2000 r. 1. Przebieg postępowania przed organami. 1.1 W piśmie z dnia 25 czerwca 2014 r., skierowanym do Ministerstwa Finansów- Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, T. B., wskazując na posiadane przez siebie dowody mające świadczyć o fałszerstwach dokumentów, w oparciu o które podjęta została wobec Spółki Jawnej A (dalej Spółka) decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 23 czerwca 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2000 r., zwrócił się o zbadanie prawidłowości działania organu kontroli skarbowej w tej sprawie oraz ponowne rozpatrzenie wniosku Spółki z dnia 4.06.2012r. o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Działając na podstawie art. 170 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U., z 2015 r., poz. 613, dalej O.p.) w związku z art. 10 ust. 3 i art. 26 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2015 r., poz.553, dalej u.k.s.), Departament Kontroli Skarbowej Ministerstwa Finansów przy piśmie z dnia 7 lipca 2014 r. nr [...] przekazał przedmiotowe pismo Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu, jako organowi właściwemu zgodnie z art. 26 ust. 4 pkt 1 u.k.s., w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu decyzją z dnia 1 kwietnia 2015 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 23 czerwca 2003 r. nr [...]. Powodem odmowy wszczęcia postępowania było ustalenie, że stroną postępowania, której ma dotyczyć stwierdzenie nieważności decyzji, była Spółka Jawna A, natomiast złożony w tym przedmiocie wniosek został podpisany wyłącznie przez T. B., działającego jako osoba fizyczna. Jak ustalono na podstawie wypisu z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego spółki jawnej: "A Spółka Jawna", wpisanej do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...], Wydział [...] KRS pod numerem [...] - w Dziale I w rubryce 7 dotyczącej danych wspólników, wpisani są: M. B. oraz G. B. Natomiast w Dziale 2 w rubryce 1 rejestru Spółki wskazano, że osobami uprawnionymi do reprezentowania Spółki są wyłącznie wspólnicy Spółki, tj. - jak wskazano w Podrubryce 1 tego wpisu: M. B. oraz G. B. W tej sytuacji, zdaniem organu, ponieważ decyzja której stwierdzenia nieważności domagał się Skarżący dotyczy zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług ciążących na Spółce, w świetle art. 248 § 1 O.p nie był on legitymowany do skutecznego złożenia wniosku. Dlatego też stosownie do art. 249 § 1 O.p. zasadnym stała się odmowa wszczęcia postępowania. 1.2 We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucono organowi I instancji wadliwe powołanie się na przepisy art. 248 § 1 w zw. z art. 133 § 1 O.p. polegające na odmowie przyznania Skarżącemu statusu strony postępowania, uprawnionej do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, przy której wydaniu doszło do popełnienia przestępstwa na jego szkodę, w czasie, gdy był on wspólnikiem firmy rodzinnej A Spółka Jawna. Dotychczas, w licznych wcześniejszych postępowaniach dotyczących Spółki, jego status jako strony postępowania nie był kwestionowany. Ponadto we wniosku zarzucono naruszenie art. 248 § 2 pkt 1 O.p. odnośnie właściwości organu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Końcowo wskazano, że istotą sprawy jest doprowadzenie do zbadania nigdy dotychczas niezbadanych, a wielokrotnie zgłaszanych dowodów świadczących o popełnionych przestępstwach, wynikających z przedkładanego oświadczenia z dnia 25 listopada 2012 r., którego treść pozostaje aktualna. 1.3 Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 16 czerwca 2015 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu, po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 26 ust 3 i art. 31 ust 1 u.k.s., utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, podzielając w całości jego argumentację faktyczną i prawną. 2. Postępowanie sądowe. 2.1 W skardze wniesionej do tut. Sądu Skarżący, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji, kwestionował stanowisko organu, że składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 23 czerwca 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług działał we własnym imieniu. W przywołanej w uzasadnieniu skargi argumentacji wskazał on na te okoliczności sprawy, które według niego świadczyły, że działał on na rzecz i w imieniu firmy A Spółka Jawna, a zatem podmiotu uprawnionego do złożenia stosownego wniosku. Przyznał, że wniosek o stwierdzenie nieważności został podpisany wyłącznie przez niego, jednakże nastąpiło to za zgodą jego synów (wspólników Spółki). Jako dowód w sprawie, w załączniku nr 8 do skargi przedłożono kserokopię udzielonego mu w tym zakresie przez wspólników Spółki upoważnienia z dnia 2 maja 2012 r., podkreślając jednocześnie, że organy podatkowe nie dopełniły w obowiązku wezwania go do przedłożenia tego upoważnienia na etapie prowadzonego przez nie postępowania. W ocenie skarżącego takie działanie organów zmierzało od uchylenia się od udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 121 i art. 122 O.p. W dalszej części uzasadnienia skargi przedstawił argumentację mającą wskazywać na merytoryczną zasadność stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r., zarzucając naruszenie w toku tego postępowania szeregu przepisów prawa karnego, mianowicie: art. 115 § 1 i 2 w związku z § 4 i 5 oraz § 13 pkt 4 i 5 K.k., art. 231 K.k. art. 271 § 1 K.k. oraz art. 235 K.k. poprzez fałszowanie dokumentacji przez kontrolujących oraz świadome poświadczenie nieprawdy, zarówno przez osoby prowadzące czynności kontrolne w Spółce, jak i uczestniczące w podjęciu tej decyzji. Końcowo Skarżący ponowił też wcześniejszy zarzut naruszenia art. 26 ust. 4 u.k.s., wskazując, że właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wydanej przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej, jest Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, a postępowanie w takim przypadku może być wszczęte wyłącznie z urzędu. Zwrócił też uwagę na to, iż obecnie zaskarżona decyzja jest już ósmą w tej sprawie decyzją organu kontroli skarbowej wydaną na przestrzeni lat 2011-2015, przy czym wszystkie te decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa art. 247 § 1 pkt 1, pkt 3 i § 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p., ponieważ dokumenty w postępowaniu kontrolnym zostały sfałszowane, a dowody na tą okoliczność nigdy nie zostały zbadane, mimo że we wszystkich dotychczasowych wnioskach były zgłaszane, jak też nigdy nie zostały uwzględnione wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków. 2.2 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację i stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie w całości. Dodatkowo podkreślono, że wbrew zarzutom skargi wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożył i podpisał wyłącznie sam Skarżący, nie będący już w tym momencie wspólnikiem Spółki. Nie był też osobą ją reprezentującą, gdyż analiza całej treści wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że jego autor działał w charakterze pełnomocnika tej Spółki. Również w nagłówku pisma z dnia 25 czerwca 2014r. jednoznacznie wskazano, że autorem i jego nadawcą był T. B. i jego podpis widniał na końcu wniosku, bez żadnych wzmianek i adnotacji, że występuje w on charakterze pełnomocnika Spółki, czy też podpisuje ten wniosek w imieniu osób ją reprezentujących. Dlatego też Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu nie wzywał do uzupełnienia o brakujące pełnomocnictwo, skoro autor pisma nie zasugerował nawet, że działa w charakterze pełnomocnika Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 2.3 Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie z podnoszonych w niej zarzutów okazały się zasadne. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: [p.p.s.a.], zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub procesowego, w sposób odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. W przypadkach przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd obowiązany jest stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną. Dokonana przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że narusza ona zasady postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2.4 Na wstępie dalej czynionych rozważań należy podkreślić, iż przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 16 czerwca 2015 r. nr [...] jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia 23 czerwca 2003 r. nr [...] wydanej Spółce Jawnej A w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2000 r. Istota sporu na obecnym etapie rozpoznawania sprawy sprowadza się zatem do oceny, czy jak wywodzi Skarżący istniały podstawy prawne do prowadzenia postępowania w tym przedmiocie, czy też zaistniała przeszkoda procesowa do jego wszczęcia, jak wywodziły organy obu instancji. Stąd poza zakresem rozważań Sądu musiała pozostać argumentacja skargi w zakresie nawiązującym do merytorycznej oceny istnienia ewentualnych przesłanek, które według Skarżącego winny prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem z dnia 25 czerwca 2014 r. Z uwagi na charakter podniesionych w skardze zarzutów, w pierwszej kolejności niezbędnym jest odniesienie się do zarzutów dotyczących naruszenia właściwości dyrektora urzędu kontroli skarbowej, jako organu uprawnionego do prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności własnej decyzji. Skarżący, powołując się na regulacje art. 26 ust 4 oraz art. 31 u.k.s., w tej kwestii wywodził, iż organem właściwym w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu, był wyłącznie Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, który postępowanie takie winien wszcząć we własnym zakresie, działając z urzędu. Analiza treści pisma z dnia 25.06.2014 r. skierowanego bezpośrednio do Ministerstwa Finansów- Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej wskazuje, co zresztą jasno wynika z jego konkluzji, że zakresem zgłoszonego żądania objęto "ponowne rozpatrzenie wniosku Spółki (podkreślenie Sądu) z dnia 4.06.2012 r. o stwierdzenie nieważności decyzji UKS w Opolu nr [...] Pismem z dnia 7.07.2014r. Zastępca Dyrektora Departamentu Kontroli Skarbowej Ministerstwa Finansów, na podstawie art. 170 § 1 O.p. w związku z art. 10 ust. 3 i art. 26 ust. 4 pkt 1 u.k.s., przekazał to pismo Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu do załatwienia zgodnie z właściwością, traktując je jako wniosek o stwierdzenie nieważności. Zgodnie z art. 26 ust. 4 pkt 1 u.k.s do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej organu kontroli skarbowej właściwy jest obecnie zasadniczo organ kontroli skarbowej, który wydał zaskarżoną decyzję, a więc jeżeli decyzję wydał dyrektor urzędu kontroli skarbowej - ten dyrektor, a jeżeli decyzję wydał Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej - ten organ. Nieważność takiej decyzji wydanej przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej może stwierdzić również Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, podejmując w tym przypadku postępowanie z urzędu (por. art. 26 ust. 4 pkt 2 u.k.s.). Należy jednakże zauważyć, że określona w tym przepisie szczególna właściwość organów kontroli skarbowej – a zatem zarówno Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej jak i dyrektorów urzędów kontroli skarbowej - będąca odstępstwem od ogólnej regulacji przewidzianej w art. 248 O.p., dotyczy jedynie tych kategorii ich decyzji, które stały się ostateczne. Chodzi zatem o sytuacje, w których decyzje takie nie podlegały kontroli instancyjnej, a zatem nie zostały od nich złożone przewidziane prawem środki zaskarżenia. Przepis art. 26 ust. 4 u.k.s. (w obowiązującym obecnie brzmieniu) jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 248 § 2 pkt 2 O.p. tylko wówczas, gdy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej dyrektora urzędu kontroli skarbowej, a więc decyzji, od której nie służy odwołanie do właściwego dyrektora izby skarbowej (por. wyrok NSA z dnia 4.03.2008r. sygn. I FSK 362/07, LEX nr 983910). W tym miejscu niezbędnym jest podkreślenie, że pierwotnie wniosek z dnia 25.06.2014r skierowany został bezpośrednio do Ministerstwa Finansów- Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, a zatem do organu mającego również umocowanie swojej właściwości rzeczowej w zakresie postępowań dotyczących stwierdzenia nieważności, w dwóch odrębnych regulacjach prawnych. O ile jednak Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej regulacja art. 26 ust 4 pkt 2 u.k.s. ogranicza do możliwości wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wyłącznie do decyzji ostatecznych wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej, to Minister Finansów, jako właściwy do spraw finansów publicznych, na podstawie art. 248 § 2 pkt 3 O.p. uprawniony został do analogicznego wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności w stosunku do decyzji wydanych przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Faktem jest, co przyznaje też sam Skarżący, że w obu wyżej wskazanych regulacjach to do od woli tego organu zależy skorzystanie z przysługującego mu wyłącznego uprawnienia do wszczęcia takiego postępowania z urzędu. W odróżnieniu zatem do pozostałych regulacji zawartych zarówno w ustawie o kontroli skarbowej jak i Ordynacji podatkowej, przepisy art. 26 ust 4 pkt 2 u.k.s oraz art. 248 § 2 pkt 3 O.p. nie zobowiązują Ministra Finansów i Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej do działania na wniosek zainteresowanych. Nie oznacza to jednak, że nie można się do nich zwrócić z prośbą o samodzielne skorzystanie przez nich z posiadanych prerogatyw. Co więcej, z tego rodzaju prośbą, skoro nie powoduje ona wszczęcia postępowania, może zwrócić się każdy zainteresowany, bez względu na jego status prawny. Dlatego też w ponownym rozpoznaniu sprawy należy w pierwszej kolejności zwrócić się do strony celem ustalenia jaki charakter miało pismo z dnia 25.06.2014r. skierowane bezpośrednio do Ministerstwa Finansów. Czy stanowiło ono "wniosek/prośbę" o podjęcie przez Ministra Finansów określonych w nim działań kontrolnych zmierzających do stwierdzenia z urzędu nieważności kwestionowanej decyzji (a na taki właśnie charakter zgłoszonego żądania wskazuje pośrednio Skarżący w skardze), czy też pismo to miało charakter formalnego żądania strony, zgłoszonego w trybie art. 248 § 1 O.p., jak uznały organy. Równie ważne będzie też doprecyzowanie, jakich działań oczekuje skarżący ze strony organów podatkowych, czyli wyjaśnienia, jak należy rozumieć, wyartykułowane w konkluzji tego pisma żądanie "ponownego rozpatrzenia wniosku Spółki (podkreślenie Sądu) z dnia 4.06.2012r o stwierdzenie nieważności decyzji UKS w Opolu nr [...]. Trudno bowiem, przy tak zakreślonym przedmiocie, bez udziału zainteresowanego autorytatywnie przesądzać, jak uczynił Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej w pismach z dnia 7 lipca 2014r., że jest to kolejny wniosek o stwierdzenie nieważności pochodzący tym razem od T. B. W ocenie Sądu, żadne z tych twierdzeń nie wynika wprost z analizy treści pisma z dnia 25.06.2014r. Tym bardziej, że nie wiadomo, czy zawarte w nim żądanie ponownego rozpoznania wniosku Spółki z dnia 4.06.2012 nie dotyczy innej już rozstrzygniętej sprawy. Nie przesądzając, czego dotyczyć miałby wskazywany przez skarżącego wcześniejszy wniosek, Sąd jedynie zauważa, iż z przedstawionych przez organ akt sprawy wynika, że z analogicznej daty pochodził wniosek Spółki dotyczący ponownego rozpoznania sprawy, złożony od decyzji Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 28 maja 2012r., mocą której odmówiono Spółce wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 23 czerwca 2003 r. nr [...] przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2000 r. (decyzja k. 49 akt administracyjnych). Tym bardziej celowym staje się dokładne wyjaśnienie intencji wnioskodawcy, przedmiotu i zakresu zgłoszonego przez niego żądania, jego adresata, a także ustalenie w czyim imieniu podejmuje on te działania. Ta ostatnia zresztą kwestia, a mianowicie brak legitymacji procesowej Skarżącego, potraktowanego przez organy obu instancji wyłącznie jako osoba fizyczna, nie będąca stroną postępowania zakończonego decyzją, której miałoby dotyczyć stwierdzenie nieważności, stała się powodem odmowy wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu, stanowisko organów w tym zakresie nie zostało potwierdzone wnikliwą analizą dotychczas już zebranego materiału dowodowego, jak też brakuje jego uzupełnienia o dodatkowe wyjaśnienia Skarżącego. Jak już wyżej wskazano, treść pisma strony z dnia 25.06.2014r., potraktowanego jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 23 czerwca 2003 r. nie wyjaśnia wprost w jakim charakterze występuje w tej sprawie podpisany pod nim T. B. Należy zauważyć, że pismo z 25.06.2014r., podpisane przez Skarżącego, zostało równocześnie opatrzone firmową pieczątką Spółki Jawnej A. Nadto, w podsumowaniu pisma Skarżący, na co Sąd zwrócił już wcześniej uwagę, odwołał się wprost do wcześniejszego wniosku Spółki, traktując obecnie zgłaszane żądanie jako jego kontynuację. Co więcej, całkowicie pominięto okoliczność, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożony od wydanej w I instancji decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 1 kwietnia 2015 r. nr [...], podpisany został zarówno przez Skarżącego, jak i przez M. B. oraz G. B., czyli dalszych wspólników Spółki. Okoliczność podpisania przez nich wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, pomimo że, jak wywodziły organy, sprawa dotyczyła wyłącznie T. B. działającego we własnym imieniu, nie doczekała się jakiegokolwiek procesowego rozstrzygnięcia, chociaż konsekwentnie należałoby uznać, że nie są oni stronami tego postępowania. Jedynie na marginesie można zauważyć, że Skarżący w dacie złożenia wniosku z dnia 25.06.2014r. dysponował stosownym upoważnieniem, do którego przedłożenia nie był wezwany, a które dołączył do skargi. Jednak konieczność ponownego odniesienia się do charakteru, w jakim Skarżący złożył i podpisał pismo z dnia 25.06.2014r. będzie wymagać dodatkowego wyjaśnienia dopiero po uprzednim prawidłowym ustaleniu przedmiotu i zakresu zgłoszonego żądania, jego adresata, a następnie, w zależności od tych ustaleń, zbadania z urzędu swojej właściwości rzeczowej, do rozpatrzenia tego żądania. Reasumując powyższe, zdaniem Sądu z uwagi na istniejące poważne wątpliwości co do treść samego wniosku, zamiaru strony, skutku jaki chce ona poprzez złożenie wniosku osiągnąć oraz w czyim imieniu podejmuje te działania, należało podjąć stosowne działania zmierzające do ich wyjaśnienia. Rozstrzygnięciu tych wszystkich kwestii służy wezwanie w trybie art. 169 § 1 O.p. z czego jednakże nie skorzystano. Niewyjaśnienie powyższych wątpliwości co do zamiaru strony narusza przepis art. 122 O.p., gdyż ustalenie stanu faktycznego obejmuje również ustalenie rzeczywistej treści żądania strony. W konsekwencji poczynionych w sprawie ustaleń, zdaniem Sądu, doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów znajduje oparcie w treści art. 200 P.p.s.a.