I SA/Op 444/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na 2011rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w związku z wnioskiem strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło decyzję Wójta Gminy P. ustalającą S. T. łączne zobowiązanie pieniężne na 2011r. w kwocie 498,00 zł i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W motywach uzasadnienia wskazał, iż po pięciu latach bezrobocia otrzymał zatrudnienie w ramach prac publicznych w Urzędzie Gminy na okres do końca 2012r. Zaznaczył również, iż otrzymane wynagrodzenie przeznaczy zgodnie z planem, nie uwzględniając w nim innych zobowiązań podatkowych. Ponadto wskazał, iż aktualnie zmuszony jest korzystać z pomocy społecznej, czego dowodem jest dokumentacja załączona do wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt: I SO/Op 10/12. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja nie nakłada na podatnika zobowiązania podatkowego, które podlegałoby obecnie wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek na uwzględnienie nie zasługuje. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 t.j.) – dalej jako [p.p.s.a.] po przekazaniu skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis zawiera regulację - stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu - dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ta ochrona uzależniona jest jednak od istnienia, w konkretnej sprawie, wymienionych w powołanym przepisie przesłanek tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien więc wskazać konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. Przechodząc do istoty rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że w omawianym przypadku, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy jednak zaskarżony akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy takiego wykonania wymaga. Nie kwalifikują się do tak rozumianego wykonania te spośród nich, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają żadnych dodatkowych czynności uprawnionych podmiotów. W rzeczywistości zatem problem wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W-wa 2006, str. 186). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż w rozpatrywanym przypadku przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest decyzja uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy P. - ustalająca skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2011r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zatem zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności. Co do zasady, tego rodzaju rozstrzygnięcia nie podlegają ochronie tymczasowej oraz nie nadają się do wykonania w rozumieniu wyżej przyjętym albowiem nie nakładają na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze ewentualnej egzekucji i nie kreują żadnych uprawnień dla strony. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 sierpnia 2012r. wywołuje jedynie skutki procesowe, bowiem rozstrzyga o uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Natomiast wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011r. będzie przedmiotem rozpoznania dopiero w wyniku wydania odrębnej decyzji, po uprzednim rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji. Ewentualne niekorzystne konsekwencje finansowe dla skarżącego mogą powstać dopiero w wyniku wykonania tej kolejnej decyzji. Już zatem z tego powodu wniosek skarżącego w niniejszej sprawie jest niezasadny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji postanowienia.