I SA/Op 466/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Opolskiego z dnia 8 marca 2024 r., nr 43100.543.12.2024 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Uczelnianej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Opolskiego z dnia 21 listopada 2022 r., nr 0212-461-127569-1/2022 odmawiającą przyznania Stypendium Rektora w roku akademickim 2022/2023, 2) zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Opolskiego na rzecz skarżącej J. M. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Opolskiego [dalej: organ odwoławczy, komisja II instancji] z 8 marca 2024 r., nr sprawy EZD: 43100.543.12.2024, wydana po rozpatrzeniu odwołania J. M. [dalej: skarżąca, strona, studentka], utrzymująca w mocy decyzję Uczelnianej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Opolskiego [dalej: komisja stypendialna, komisja I instancji] z 21 listopada 2022 r., nr 0212-461-127569-1/2022, odmawiającą przyznania stypendium Rektora w roku akademickim 2022/2023. Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Studentka złożyła 20 października 2022 r. wniosek o przyznanie stypendium Rektora, wykazując w nim szereg osiągnięć. Komisja stypendialna, po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z 21 listopada 2022 r. odmówiła stronie przyznania stypendium Rektora w roku akademickim 2022/2023. Komisja I instancji przyznała skarżącej 63,1 punktu za uznane osiągnięcia. Komisja stypendialna nie uznała jednak osiągnięcia studentki opisanego jako "Certyfikat potwierdzający udział w kursie do egzaminu języka hiszpańskiego DELE B2. [...] powinien znać języki obce", uzasadniając, że zgodnie z Regulaminem świadczeń dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Opolskiego [dalej: Regulamin] certyfikaty znajomości/ukończenia kursów języków obcych nie są włączane do kryterium osiągnięć naukowych w zakresie szkoleń. Jak wynika z listy rankingowej przedłożonej przez studentkę jako załącznik do skargi, liczba punktów wymaganych do przyznania stypendium Rektora na kierunku [...] wynosiła 63,39. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, strona wniosła odwołanie. Komisja II instancji wydała 20 grudnia 2022 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję komisji stypendialnej z 21 listopada 2022 r. Jednakże Rektor Uniwersytetu Opolskiego, działając w trybie art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2023 r. poz. 742 z późn. zm.) [dalej: pswn], mocą decyzji z 12 kwietnia 2023 r., nr [...], uchylił w całości decyzję organu odwoławczego z 20 grudnia 2022 r. z powodów proceduralnych. Wskutek tego komisja II instancji, w dniu 8 marca 2024 r., ponownie wydała decyzję utrzymującą w mocy decyzję komisji stypendialnej z 21 listopada 2022 r. W jej uzasadnieniu wyjaśniła, że studentce nie zostało uznane osiągnięcie dotyczące certyfikatu potwierdzającego udział w kursie do egzaminu z języka hiszpańskiego DELE B2, zgłoszonego w kategorii "Udział w warsztatach, szkoleniach i kursach międzynarodowych, krajowych lub lokalnych". Zgodnie z Regulaminem uwzględniane są wszystkie szkolenia organizowane przez jednostki UO m.in. ACK, koła naukowe, AIP, Centrum Edukacji Ustawicznej UO oraz szkolenia o charakterze naukowym powiązane z kierunkiem studiów organizowane przez jednostki zewnętrzne. Certyfikaty znajomości/ukończenia kursów języków obcych nie są włączane do tego kryterium, lecz wyłącznie kursy i szkolenia powiązane bezpośrednio z kierunkiem studiów. Komisja stypendialna przyznała stronie łączną liczbę 63,1 punktu. W związku z uzyskaną przez studentkę liczbą punktów jej wniosek nie został zakwalifikowany na liście rankingowej studiowanego przez nią kierunku w co najmniej IV progu, co uzasadnia odmowę przyznania stypendium Rektora. Studentka wniosła o odwołanie od decyzji komisji stypendialnej. W uzasadnieniu złożonego odwołania podniosła, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji komisji I instancji, argumentując to brakiem uznania certyfikatu potwierdzającego udział w kursie do egzaminu z języka hiszpańskiego DELE B2. Strona stwierdziła, że - wbrew wskazaniu komisji stypendialnej - podstawą pracy [...] jest znajomość języków obcych. Nadto wskazała, że uznano jej certyfikat potwierdzający wzięcie udziału w warsztatach odbywających się w języku angielskim "[...]". Idąc tym tokiem myślenia, ten temat również nie jest związany bezpośrednio z kierunkiem studiów, a jednak został uznany, co powinno prowadzić do uznania również powyższego osiągnięcia. Organ odwoławczy wyjaśnił w tym zakresie, że zgodnie z Komentarzem do kryteriów przyznawania Stypendium Rektora (Załącznik nr 2 do Regulaminu) uwzględniane są wszystkie szkolenia organizowane przez jednostki UO, między innymi ACK, koła naukowe, AIP, Centrum Edukacji Ustawicznej UO oraz szkolenia o charakterze naukowym powiązane z kierunkiem studiów organizowane przez jednostki zewnętrzne. Organ odwoławczy opierając się na wykładni językowej stwierdził, że nie istnieje powiązanie bezpośrednie pomiędzy studiowaniem kierunku [...] a kursem języka hiszpańskiego. Zdaniem komisji II instancji, aby możliwe było literalne powiązanie studiowanego kierunku studiów z językiem hiszpańskim musiałby istnieć czynnik, który by na to wskazywał (np. specjalistyczny kurs języka hiszpańskiego w [...]). Ponadto, według programów zamieszczonych na stronie uniopole.bip.gov.pl, zrealizowany przez studentkę program studiów na kierunku [...], studia [...] stopnia, nie posiadał żadnego przedmiotu, który byłby realizowany w języku hiszpańskim. Stąd zasadne stało się nieuznanie certyfikatu potwierdzającego udział w kursie do egzaminu z języka hiszpańskiego DELE B2, jako związanego ze studiowanym kierunkiem studiów. Na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego studentka wniosła, samodzielnie sporządzoną, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Strona zaskarżyła w całości decyzję komisji II instancji z 8 marca 2024 r., podnosząc przy tym zarzuty naruszenia przepisów Regulaminu, to jest w szczególności ujętych w Załączniku nr 2 do Regulaminu pkt 2 ppkt 2 litera e. Skarżąca wniosła o: przyznanie czwartego progu (stopnia) Stypendium Rektora, stawka ta wynosi 650 złotych przez okres dziewięciu miesięcy, składających się na rok akademicki i dających w sumie 5.850 złotych. W uzasadnieniu wyjaśniła, w szczególności, że w poprzednim roku komisja stypendialna, rozpatrując wniosek dotyczący przyznania jej stypendium Rektora, uznała analogiczne osiągnięcia. Uznano jej za drugi rok studiów osiągnięcie "[...]". Typ osiągnięcia: "Udział w warsztatach, szkoleniach, kursach międzynarodowych, krajowych i/lub lokalnych (max 5)". Przyznane punkty: 1. Czyli za drugi rok studiów język hiszpański miał związek z kierunkiem [...], ale za trzeci rok studiów język hiszpański już "nie łączy się bezpośrednio z kierunkiem". Oprócz tego komisja odwoławcza, zdając sobie sprawę ze swojego błędu, specjalnie podała, że jakoby język hiszpański nie łączy się bezpośrednio z kierunkiem [...], dobrze wiedząc, że całe swoje pismo skarżąca odnosi do kierunku [...]. Zdaniem strony spełniła ona wszystkie warunki, żeby otrzymać stypendium Rektora. Do tej pory Uniwersytet widział powiązanie języków obcych ze studiowanym kierunkiem, a w ubiegłym roku przyznał studentce punkty do stypendium za "[...]". W ocenie strony zaskarżona decyzja jest niespójna z poprzednią polityką Uniwersytetu. Narusza zaufanie studentki do pewności jej sytuacji wobec regulacji uczelnianych. Za rok 2020/2021 zostało uznane osiągnięcie związane z rozwojem studentki na płaszczyźnie języka hiszpańskiego. Wówczas komisja nie miała wątpliwości, że zaangażowanie studentki [...] oraz dokształcenie w komunikacji w języku hiszpańskim stanowi jej osiągnięcie uznane na polu stypendialnym. Wiedziona tą decyzją i oceną studentka miała pełne prawo przypuszczać, że jej dalsze zaangażowanie w tym obszarze i pogłębianie kompetencji komunikacyjnych w języku hiszpańskim zostanie konsekwentnie uznane za osiągnięcie przez komisję. Zakwestionowanie tego osiągnięcia stoi w jawnej sprzeczności z poprzednią decyzją za drugi rok studiów (2020/2021). Jest ponadto nielogiczne już choćby przez wzgląd na skalę zaangażowania w podnoszenie kompetencji w ramach kursu w stosunku do uznanego w poprzednim (za rok 2020/2021) roku osiągnięcia "[...]". Strona podkreśliła, że błędne ustalenia komisji odwoławczej stypendialnej to stwierdzenia, że: 1) kompetencje komunikacyjne w językach obcych nie są potrzebne [...] - a oczywiste jest, że rzetelny [...] musi płynnie komunikować się na arenie międzynarodowej i korzystać z zagranicznych źródeł informacji; 2) kompetencje te nie są związane z programem studiów, bo studentka realizowała z powodzeniem obowiązkowy lektorat z języka nowożytnego, według wyboru - język hiszpański; 3) studentka w spornym okresie stypendialnym studiowała na kierunku [...], studia [...] stopnia, a nie jak błędnie ustalono [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując przy tym na treść art. 91 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 2 pswn, a także przepisy Regulaminu. W załączeniu do pisma z 8 lipca 2024 r. skarżąca przesłała Suplement do dyplomu, w którym zapisane jest, że podczas semestru letniego 2019/2020 uczęszczała przez cały semestr na lektorat języka hiszpańskiego B1/B2, a później, w semestrze zimowym 2020/2021 uczęszczała przez kolejny semestr na lektorat języka hiszpańskiego B1/B2. Strona podniosła, że w semestrze letnim 2020/2021 uczęszczała przez cały semestr na przedmiot "[...]". W kolejnym semestrze zimowym 2021/2022 skarżąca odbyła cały semestr nauki w Hiszpanii, gdzie studiowała [...] w języku hiszpańskim, ponieważ przedmioty pokrywały się z tymi, które miała na [...] w Opolu. Na rozprawie przed Sądem strony sporu podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Skarżąca wyjaśniła, że organizatorem kursu przygotowującego do egzaminu DELE B2 była szkoła [...], a także wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) [dalej: ppsa], sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 ppsa). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, to jest weryfikuje czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność z przepisami prawa decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji - orzekając w sprawie - nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższych uregulowań prawnych Sąd, w kontekście żądania skargi, wyjaśnia, że nie jest uprawniony do przyznania skarżącej wnioskowanego stypendium. O ile rozpoznanie skargi na decyzję organu odwoławczego i badanie legalności tego aktu należy do zakresu kognicji sądu, to jednak organami właściwymi do wydania decyzji w sprawie przyznania albo odmowy przyznania stypendium Rektora są: komisja stypendialna i komisja II instancji. Z tego powodu Sąd nie mógł rozpoznać zawartego w skardze żądania dotyczącego przyznania stypendium. Wniesiona skarga zawiera jednak zarzuty i argumentację, które zasługiwały na uwzględnienie, co skutkowało uchyleniem decyzji obu komisji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ppsa. Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 pswn, student może ubiegać się o stypendium rektora. Stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym (art. 91 ust. 1 pswn). Regulamin świadczeń dla studentów określa szczegółowe kryteria i tryb przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 pswn (art. 95 ust. 1 pkt pswn). Regulamin świadczeń dla studentów ustala rektor w porozumieniu z samorządem studenckim (art. 95 ust. 2 pswn). Treść Regulaminu obowiązującego na Uniwersytecie Opolskim w roku akademickim 2022/2023 wynika z zarządzenia Nr 76/2022 Rektora Uniwersytetu Opolskiego z dnia 26 września 2022 r. w sprawie zmiany i ogłoszenia tekstu jednolitego zarządzenia nr 104/2020 Rektora Uniwersytetu Opolskiego z dnia 15 września 2020 r. w sprawie Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Opolskiego. Natomiast "Komentarz do kryteriów przyznawania stypendium Rektora" stanowi Załącznik nr 2 do Regulaminu. Zgodnie z tym Komentarzem uwzględniane są wszystkie szkolenia organizowane przez jednostki UO m.in. ACK, koła naukowe, AIP, Centrum Edukacji Ustawicznej UO oraz szkolenia o charakterze naukowym powiązane z kierunkiem studiów organizowane przez jednostki zewnętrzne. W zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdził, że skarżąca w okresie, za który przedstawiła swoje osiągnięcia, studiowała na kierunku "[...]". Zatem jej osiągnięcia naukowe należy odnosić do programu studiów tego kierunku. Jak wynika z wyjaśnień strony, popartych treścią Suplementu do dyplomu, programem studiów [...] stopnia objęty był przedmiot "[...]", a także przedmioty zrealizowane w języku hiszpańskim. Nie ma więc racji organ odwoławczy, twierdząc, że osiągnięcie zakwestionowane w zaskarżonej decyzji nie było związane z programem studiów, ponieważ ten nie obejmował zajęć w języku hiszpańskim. W ocenie Sądu nie jest też uzasadniona ocena organu, że nadobowiązkowe zajęcia w zakresie nauki języka hiszpańskiego, aby mogły być zaliczone do osiągnięć studentki, to musiałyby obejmować kurs specjalistyczny, przeznaczony dla [...]. Nic takiego nie wynika bowiem z przepisów, na które powołano się w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu organ odwoławczy, rozpoznając sprawę, błędnie ustalił, a następnie ocenił, istotne elementy stanu faktycznego sprawy, co narusza zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: kpa) i zasadę kompletności materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa), a także świadczy o błędnej wykładni pkt. 2 ppkt. 2 lit. e tiret drugi Komentarza do kryteriów przyznawania stypendium Rektora. Ponownie rozpatrując sprawę, komisja stypendialna powinna uzupełnić zebrany materiał dowodowy w taki sposób, aby mogła odnieść się do osiągnięć studentki i programu studiów [...] stopnia rzeczywiście zrealizowanego przez stronę, a następnie dokonać oceny dowodów w kontekście przepisów Regulaminu. Jak stanowi art. 8 ust. 2 kpa, organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W wyroku z 5 marca 2024 r. sygn. akt I OSK 2195/22, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Zgodnie z zasadą uprawnionych oczekiwań organy administracji publicznej powinny przestrzegać ukształtowanej w czasie praktyki załatwiania określonych rodzajowo spraw, w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Przez pojęcie utrwalonej praktyki należy rozumieć taką praktykę, która jest w stanie wzbudzić w świadomości ostrożnego i należycie poinformowanego podmiotu racjonalne oczekiwania, że organ rozstrzygnie sprawę w określony sposób. Praktyka taka powinna być zgodna z prawem, tylko taka bowiem może być uznana za odpowiadającą zasadzie pewności prawa i być źródłem uzasadnionych oczekiwań. Organ może odstąpić od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw tylko wtedy, gdy istnieją ku temu uzasadnione przyczyny (H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2023, s. 152). Strona w skardze podniosła okoliczności wskazujące na naruszenie art. 8 ust. 2 kpa. Skarżąca wyjaśniła, że w przeszłości w kategorii "Udział w warsztatach, szkoleniach i kursach międzynarodowych, krajowych lub lokalnych" uwzględniono jej osiągnięcie związane z nauką języków obcych określone jako "[...]", a obecnie uwzględniono osiągnięcie w postaci udziału w warsztatach odbywających się w języku angielskim "[...]". Natomiast z niezrozumiałych dla niej przyczyn odrzucono osiągnięcie określone we wniosku o stypendium Rektora jako "Certyfikat potwierdzający udział w kursie do egzaminu języka hiszpańskiego DELE B2. [...] powinien znać języki obce". W ocenie Sądu, komisja stypendialna ponownie rozpatrując sprawę powinna rozważyć, czy dotychczas zajmowane przez nią stanowisko nie cechuje się niekonsekwencją godzącą w uprawnione oczekiwania skarżącej. W świetle treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, brak było dostatecznych podstaw do dokonania takiej oceny osiągnięć studentki jaka została w nim przedstawiona. Jeżeli jednak komisja stypendialna dojdzie do wniosku, że zastosowane rozróżnienie pomiędzy osiągnięciami znajduje usprawiedliwione podstawy, to powinna ten wniosek przekonująco uzasadnić. W stanie sprawy, zdaniem Sądu, wskutek niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji komisji I instancji, uszczerbku doznała reguła z art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie decyzji administracyjnej nie może być bowiem sformułowane ogólnikowo i lakonicznie. Uzasadnienie decyzji winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Motywy wydania decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje bowiem również rękojmię, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Tymczasem w analizowanej sprawie przyczyny nieuwzględnienia osiągnięcia zgłoszonego przez studentkę zostały opisane skrótowo i nieprzekonująco, zwłaszcza w sytuacji, gdy inne podobne osiągnięcia zostały uwzględnione przy ocenie spełnienia kryteriów przyznania stypendium Rektora. Sąd zauważa również, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na błąd w wykładni prawa, której dokonały komisje obu instancji, mający wpływ na wynik sprawy. Otóż studentka ubiegała się o stypendium Rektora za wyróżniające wyniki w nauce. Przy ocenie spełnienia kryteriów uzyskania takiego stypendium w zakresie "osiągnięć naukowych" uwzględniane są wszystkie szkolenia organizowane przez jednostki UO m.in. ACK, koła naukowe, AIP, Centrum Edukacji Ustawicznej UO oraz szkolenia o charakterze naukowym powiązane z kierunkiem studiów organizowane przez jednostki zewnętrzne. Z przepisów tych wprost wynika, że analiza stanu faktycznego, prowadzona przez komisję stypendialną, powinna przebiegać w następującej kolejności. Wpierw należy ustalić, czy osiągnięcie nosi cechy "osiągnięcia naukowego", potem trzeba ustalić, przez jaki podmiot szkolenie zostało zorganizowane, a dopiero na końcu powinien podlegać ocenie związek osiągnięcia z kierunkiem studiów. Jednakże w niniejszej sprawie, komisje obu instancji skupiły się na ostatnim elemencie analizy, wskazując na brak związku osiągnięcia z kierunkiem studiów i pomijając przy tym elementy poprzedzające, co skutecznie zakwestionowała skarżąca. Tym samym w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na sposób jej rozstrzygnięcia. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ppsa, rozstrzygnął jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa, uwzględniając uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł.