I SA/Op 472/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu) z dnia 29 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia : odrzucić skargę D. S. (dalej określana jako: "skarżąca", "strona"), reprezentowana przez pełnomocnika Z. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 29 września 2016 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Ponieważ skarga nie została opłacona, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 grudnia 2016 r. wezwano skarżącą do uiszczenia w terminie tygodniowym wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.363,00 zł, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wezwanie zawierało pouczenie o sposobie i terminie uiszczenia wpisu oraz możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 2 stycznia 2017 r. i w terminie w nim zakreślonym skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przez referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, który postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. odmówił stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Na skutek sprzeciwu wniesionego przez stronę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 27 marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. W związku z prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2017 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.363,00 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 kwietnia 2017 r. (k. 74 akt sądowych). Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 2 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie "P.p.s.a."). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu należnego od skargi w kwocie 1.363,00 zł został prawidłowo doręczony stronie w dniu 24 kwietnia 2017 r. Powyższe oznacza, że wyznaczony termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 2 maja 2017 r. Dzień 2 maja 2017 r. jest co prawda ósmym dniem od doręczenia wezwania, lecz zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Siódmym dniem terminu liczonego od dnia 24 kwietnia 2017 r. był dzień 1 maja 2017 r., czyli dzień ustawowo wolny od pracy, dlatego termin 7 dni upłynął w dniu 2 maja 2017 r., jako w pierwszym dniu roboczym. Skarżąca mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, należnej opłaty sądowej nie uiściła, dlatego na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie wskazanego przepisu postanowił jak w sentencji.