I SA/Op 479/14
PostanowienieWSA w Opolu2014-09-25
Skład orzekający: Krzysztof Błasiak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarżący, który wykazuje trudną sytuację finansową, ale posiada stałe dochody i spłaca zaległe zobowiązania, może zostać zwolniony od kosztów sądowych w całości i ustanowiony mu radca prawny?Ratio decidendi
Skarżący został zwolniony od kosztów sądowych w całości, ponieważ jego sytuacja finansowa, mimo posiadania stałych dochodów, uniemożliwia mu poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Natomiast odmówiono ustanowienia radcy prawnego, gdyż prawo pomocy w tym zakresie nie jest obligatoryjne, a brak profesjonalnego pełnomocnika nie pozbawia skarżącego możliwości dochodzenia swoich praw, zwłaszcza że może on ustanowić pełnomocnikiem osobę bliską.Stan faktyczny
Skarżący M. S. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącą odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe. Skarżący przedstawił swoją trudną sytuację finansową, wskazując na niskie wynagrodzenie, spłatę zobowiązań i utrzymanie dzieci. Po wezwaniu do uzupełnienia wniosku, skarżący przedłożył dodatkowe dokumenty.Rozstrzygnięcie
1) zwolniono skarżącego od kosztów sądowych w całości, 2) odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 30 kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o. o. za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług, p o s t a n a w i a 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości, 2) odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Przedmiotem skargi M. S. (dalej jako skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 30 kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o. o. za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. W związku z tym skarżący etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązany jest - zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, 2193) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Na dalsze koszty jakie mogą mieć miejsce w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł (§ 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Skarżący na sporządzonym w dniu 24 lipca 2014 r. urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270) - dalej p.p.s.a., zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
Odnośnie swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej skarżący oświadczył, że obecnie z wynagrodzenia w wysokości 1.680 zł brutto spłaca zobowiązanie będące przedmiotem egzekucji oraz ponosi częściowe koszty (około 500 zł) utrzymania 2 niepełnoletnich dzieci, że posiada zaległości w spłacie kredytu, oraz sam mieszka w pomieszczeniu (jeden pokój mieszkalny) udostępnionym mu przez siostrzeńca. W załączeniu skarżący przekazał zaświadczenia o zarobkach i dokonanych wpłatach w związku z prowadzoną egzekucją pieniężną.
Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył , co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż instytucja prawa pomocy przewiduje dla skarżącej możliwość zwolnienia od kosztów sądowych w całości bądź w części oraz ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Przy czym zastosowanie tej instytucji do konkretnego przypadku może mieć miejsce w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, bądź też w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 p.p.s.a.).
Przewidywana możliwość ubiegania się przez skarżącego o prawo pomocy w zakresie całkowitym (o co wnosi w przedmiotowym wniosku) uwarunkowana jest spełnieniem przesłanki określonej w art. 246 § 1, pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym winno być stosowane do osób żyjących w skrajnym ubóstwie (przykładowo do osób zaliczanych do bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osób ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia).
Natomiast stosownie do przepisu art. 246 § 1, pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest
w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Tak ukształtowany charakter prawa pomocy wynika z tego, iż generalną zasadą postępowania sądowego, wyrażoną w art. 199 p.p.s.a., jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu.
Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu podmiotom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się więc jedynie do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8). W tym kontekście należy wskazać, że oceniana jest zasadność wniosku w dwóch aspektach – z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś z uwzględnieniem jej możliwości finansowych (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, niepubl.).
Nadto należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Rozstrzygniecie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej reguły ponoszenia kosztów procesu. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).
Dlatego też jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a., okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana, na mocy art. 255 p.p.s.a., złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Analizując informacje przedstawione przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy uznał, że były one niewystarczające do oceny jego rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej. W związku z czym, działając na podstawie art. 255 p.p.s.a., pismem z 4 sierpnia 2014 r. wezwano skarżącego do przekazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania:
- pisemnej informacji na temat kosztów ponoszonych przez niego w skali miesiąca na bieżące utrzymanie wraz dokumentami potwierdzającymi fakt i wysokość ich poniesienia,
- pisemnej informacji odnośnie innych wydatków niż bieżące koszty utrzymania również z odpowiednimi dowodami potwierdzającymi taki stan,
- pisemnej informacji odnośnie źródeł finansowych umożliwiających mu pokrycie kosztów wraz z odpowiednimi dowodami potwierdzającymi wiarygodność informacji w tym zakresie,
- kserokopii zeznania o wysokości dochodów osiągniętych w 2013 r. (PIT),
- wyciągów i odpisów z kont i lokat bankowych za ostatnie trzy miesiące.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący przekazał pismo (sporządzone 13 sierpnia 2014 r.), w którym oświadczył, iż z wynagrodzenia w wysokości 1.237,20 zł netto kwotę około 500 zł miesięcznie przeznacza na utrzymanie dzieci, zaś pozostałą kwotę przeznacza na bieżące wydatki związane z zakupem żywności, odzieży i szerokorozumianych mediów (około 400 zł) oraz spłatę zaległych kredytów. Wraz z pismem skarżący przedłożył kserokopie zezna podatkowego za 2013 r. (PIT-37), wyciągi bankowe sporządzone przez bank BZ WBK oraz wezwania do zapłaty dot. nieterminowej obsługi karty kredytowej.
Referendarz sądowy, mając na względzie informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jak też wynikające z przedłożonych dokumentów, uznał, iż na chwilę obecną zapłata kosztów sądowych wymaganych zarówno na etapie skargi wniesionej do WSA w Opolu jak i mogące mieć miejsce na kolejnych etapach postępowania sądowego (tj. wpisu od skargi, opłaty kancelaryjnej, wpisu od skargi kasacyjnej) przekracza możliwości finansowe skarżącego. Zatem w tej części uwzględniono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Jednocześnie referendarz, dokonując analizy sytuacji gospodarstwa domowego skarżącego, uznał, iż w jego przypadku nie ma podstaw do zastosowania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1, pkt 1 p.p.s.a.).
Jak wskazano wyżej prawo pomocy w zakresie całkowitym można stosować do osób żyjących w skrajnym ubóstwie (przykładowo do osób zaliczanych do bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osób ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia). O takiej sytuacji nie można mówić w przypadku skarżącego. Z przekazanych informacji wynika bowiem, że skarżący posiada stałe dochody (co nie jest bez znaczenia) pozwalające mu regulować również zaległe zobowiązania wynikające z zawartych umów kredytowych.
Przy czym odnośnie wniosku w zakresie ustanowienia radcy prawnego należy dodatkowo wskazać, że brak udziału zawodowego pełnomocnika nie pozbawia skarżącego możliwości dochodzenia swoich praw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu. Skarżący bowiem nie jest zobligowany do ponoszenia kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika aby jego skarga mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Sąd w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Poza tym należy wskazać, iż skarżący nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu oraz może ustanowić swoim pełnomocnikiem osoby bliskie np. rodzeństwo lub zstępnych (art. 35 § 1 p.p.s.a.).
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło