I SA/Op 494/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w dniu 18 października 2013r. na rozprawie sprawy sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 16 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za styczeń 2010r. postanawia: zawiesić postępowanie. Skarżąca Spółka wystąpiła o zwrot nadpłaty w podatku od gier hazardowych, m.in. za styczeń 2010 r., składając stosowny wniosek wraz z korektą deklaracji na podstawie art. 74 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) – dalej jako: [O.p.], który wedle skarżącej alternatywnie winien zostać potraktowany jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku (art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) O.p.). W złożonej deklaracji podatku od gier za miesiąc styczeń 2010r. skarżąca wykazała (i zapłaciła) podatek należny do zapłaty w wysokości 34.000 zł, natomiast w złożonej korekcie zadeklarowała do zapłaty kwotę 12.246 zł, zatem dochodzona nadpłata wyniosła 21.754 zł. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że obowiązująca w krajowym porządku prawnym od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawa o grach hazardowych została wprowadzona z naruszeniem przepisów wspólnotowych, a zatem jej przepisy nie mogą być wobec strony uznane za skuteczne. Odwołała się także do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, który w opinii skarżącej ma zastosowanie do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i stanowi podstawę do dokonania zwrotu nadpłaty. Organ I instancji nie godząc się z zadeklarowaną nadpłatą w podatku od gier wszczął z urzędu odrębne postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku od gier za miesiąc styczeń 2010r. i po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wydał w dniu 7 stycznia 2013 r. decyzję określającą Spółce prawidłową wysokość podatku od gier za ten miesiąc w kwocie odmiennej niż wykazana w korekcie deklaracji, natomiast tożsamej z tą, jaka została wykazana w pierwotnej deklaracji złożonej przez Spółkę. Nadto rozpatrując wniosek o stwierdzenie nadpłaty Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu decyzją z dnia 23 stycznia 2013r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za styczeń 2010r. W uzasadnieniu wydanej w niniejszej sprawie decyzji organ odwołał się do rozstrzygnięcia organu I instancji określającego zobowiązanie w tym podatku za tożsamy miesiąc. Decyzja określająca zobowiązanie w podatku od gier została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 marca 2013 r., którą włączono do akt sprawy w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty. Dyrektor Izby Celnej utrzymał również w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiąc styczeń 2010r. Na obie decyzje wniesiono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Skarga w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego została zarejestrowana pod sygn. I SA/Op 444/13. Postanowieniem z dnia 2 października 2013 r. WSA w Opolu zawiesił postępowanie sądowe w tej sprawie z uwagi na przyjęty przez organy podatkowe tryb procedowania w związku ze złożonym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty oraz podnoszone przez skarżącą zarzuty, w których kwestionowała zasadność wszczęcia z urzędu odrębnego postępowania wymiarowego. Zawieszając postępowanie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, j.t.) – dalej jako: [p.p.s.a.], Sąd odwołał się do występujących w tym zakresie rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz do pytania skierowanego przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2013 r., BO-4660-47/13 o podjęcie przez skład siedmiu sędziów tego Sądu uchwały wyjaśniającej: "Czy w przypadku zakwestionowania przez organ podatkowy prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 O.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., organ podatkowy przed rozpatrzeniem tego wniosku powinien wszcząć z urzędu postępowanie podatkowe celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 tej ustawy?". Wnioskiem z dnia 11 października 2013 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowego także w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy I SA/Op 444/14 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od gier za miesiąc styczeń 2010r., albowiem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy wprost od wyniku sprawy, w której WSA w Opolu zawiesił postępowanie. Uzupełniająco wskazać należy, że w toku postępowania podnoszony był przez skarżącą zarzut dotyczący prowadzenia odrębnego postępowania wymiarowego w związku ze złożonym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Sądu, podjęcie przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały opowiadającej się za odmiennym od zastosowanego przez organy trybu postępowania może mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Op 444/13, a zatem i na wynik niniejszego postępowania, przede wszystkim z uwagi na wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. moc wiążącą uchwał tego Sądu. W przypadku zajęcia stanowiska o zbędności uruchomienia takiego trybu, brak byłoby podstaw do merytorycznego rozstrzygania przez organy odrębnie w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od gier, na które to rozstrzygnięcie organy wprost powołały się w niniejszym postępowaniu. Nadto wskazać należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądów co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por.: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie, a przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma dodatkowe znaczenie w sferze prawa publicznego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ze względu na wzajemne powiązanie obu spraw i zakres zagadnień spornych objętych zaskarżoną decyzją oraz tych, które stały się przedmiotem wniosku o podjęcie uchwały wyjaśniającej i zawieszenia postępowania w sprawie I SA/Op 444/13, występuje w niniejszej sprawie zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., która daje podstawę do zawieszenia postępowania sądowego przed tut. Sądem.