I SA/Op 508/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział I w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 września 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług wobec wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Skarżąca J. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 9 września 2009r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług. Zarządzeniem doręczonym w dniu 24 listopada 2009r., została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Skarżąca wpisu nie uiściła, lecz pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 11 grudnia 2009r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Na poparcie pierwszego ze wskazanych wniosków podała, że spóźnienie spowodowane było przyczynami niezależnymi i niezawinionymi od skarżącej, ponieważ w tym czasie była chora i nie była w stanie wyjść z domu i załatwić spraw urzędowych. J. P. podała, że mieszka z niepełnoletnimi córkami i nie miała możliwości, aby kogokolwiek prosić o pomoc w tej sprawie. Stan zdrowia skarżącej poprawił się od dnia 7 grudnia 2009r. i od tego dnia, jak wskazała we wniosku, funkcjonuje normalnie. Odnośnie drugiego ze sformułowanych wniosków skarżąca wskazała, że wskutek zajęć komorniczych oraz zadłużenia trudno jej utrzymać siebie oraz córki, dlatego wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym już na urzędowym formularzu PPF na skutek wezwania, skarżąca podała m.in., że jest zatrudniona na umowę o pracę na czas określony do końca 2009r. Podała również, że jej córki K. i A. mają odpowiednio 13 i 12 lat. Sąd wezwał skarżącą do uprawdopodobnienia okoliczności dotyczących choroby, powołanych we wniosku o przywrócenie terminu do opłacenia skargi, a także do uzupełnienia danych zawartych w formularzu PPF, oba wezwania pod rygorem załatwienia zgłoszonych wniosków w oparciu o ich dotychczasowy kształt. Skarżąca terminowo odpowiedziała na to wezwanie i uzupełniła dane z formularza PPF. Natomiast odnośnie uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu stwierdziła, że nie jest w stanie udokumentować swojej choroby, ponieważ nie posiada zwolnienia lekarskiego L4 za ten okres i na powyższą okoliczność może zostać przesłuchana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Możliwość przywrócenia terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej warunkują przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) [dalej: p.p.s.a.]. Jedną z zasadniczych przesłanek przywrócenia terminu jest brak winy w spóźnieniu (art. 87 §2 i art. 86 §1 p.p.s.a.). Skarżąca tej podstawowej przesłanki nie spełniła. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi skarżącą podała, że w tym czasie była chora, nie była w stanie wyjść z domu i załatwić spraw urzędowych. Uzupełniając wniosek, wskutek wezwania Sądu wskazała, że nie jest w stanie udokumentować swojej choroby, ponieważ nie posiada zwolnienia lekarskiego L4 za ten okres i na powyższą okoliczność może zostać przesłuchana. Ponadto, skarżąca zwróciła uwagę, że mieszka z niepełnoletnimi córkami i nie miała możliwości, aby kogokolwiek prosić o pomoc w tej sprawie. Stan zdrowia skarżącej poprawił się od 7 grudnia 2009r. i od tego dnia, jak podniosła, funkcjonuje normalnie. W ocenie Sądu taka argumentacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Zwrócić na należy uwagę, że uprawdopodobnienie, nie oznacza udowodnienia, wymaga natomiast wiarygodnej argumentacji wskazującej na fakt istnienia nie dającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu i to trwającej w sposób ciągły, aż do dnia dokonania czynności procesowej. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Skarżąca wezwanie do uiszczenia wpisu odebrała w dniu 24 listopada 2009r.; podała, że w trakcie biegu terminu do opłacenia skargi rozchorowała się i dopiero od 7 grudnia 2009r. funkcjonowała normalnie. Nie może jednak, na tą okoliczność, przedłożyć zaświadczenia lekarskiego. Na poparcie tych twierdzeń nie zaoferowała żadnych innych dowodów, poza dowodem ze swojego przesłuchania. Odnosząc się do kwestii proceduralnej w zakresie przesłuchania skarżącej, Sąd zwraca uwagę, że przepis art. 106 §3 p.p.s.a wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów, ponieważ zasadniczo sąd bazuje na materiale zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Uzupełniająco może (lecz nie musi) dopuścić i przeprowadzić dowody z dokumentów i tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z tej przyczyny wniosek o przesłuchanie skarżącej w charakterze strony należało uznać za niedopuszczalny. Badając kwestię braku winy w uchybieniu terminu podkreślić należy, że skarżąca w sposób przekonujący nie uzasadniła wniosku o przywrócenie terminu. Z przywołanej przez nią argumentacji wynika, że była chora ok. 13 dni (od 24.11.2009r. do 7.12.2009r.). Ze zwolnienia i zaświadczenia lekarskiego nie skorzystała mimo, że do końca 2009r. zatrudniona była na podstawie umowy o pracę. W związku z tym nie wiadomo, w jaki sposób skarżąca usprawiedliwiła swoją nieobecność w pracy, albo też nadal pracę tę, pomimo choroby, wykonywała. Jeśli tak, to choroba skarżącej nie miała obłożnego charakteru wyłączającego możliwość posłużenia się inną osobą, gdyż tylko wówczas jak – przyjmuje się w utrwalonym orzecznictwie sądowym – można uzyskać usprawiedliwienie spóźnienia z czynnością procesową. Przyjmując więc obiektywny miernik staranności, który ma zastosowanie w tego typu przypadkach, czyli bazując na postawie osoby, która należycie dba o swoje interesy procesowe, Sąd uznał, że skarżąca interes ten zlekceważyła. W związku z tym, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, iż uchybienie terminowi do opłacenia skargi było wywołane przyczynami, na które nie miała wpływu oraz, że napotkała trudności, których nie była w stanie przezwyciężyć, co jest warunkiem koniecznym przywrócenia terminu. Z tych przyczyn na podstawie art. 86 §1 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.